Ibsaa Koo, Masaraa Koo

Kan Daawit.

Daawit balaa dhugaa jala jira — loltoota, ragaa sobaa, abbaa fi haadha isaa illee akka isa dhiisan sodaa. Deebiin isaa balaan xiqqaa jedhu miti, Abbaan isaa isa caalaa isatti dhiyoo jedha. Waan tokko gaafata: fuula Abbaa isaa duratti jiraachuu.

Boqonnaa 27.

Abbaan koo ibsaa koo fi fayyisaa koodha—eenyuun sodaadha? Abbaan koo masaraa jireenya koo ti—eenyun na naasisa?

Yeroo hamoonni foon koo nyaachuuf natti dhi'aatan—cunqursitoonni koo fi diinonni koo—isaan ofuma isaanii gufatanii kufu. Waraanni natti qubatee yoo bu'ee illee, onneen koo hin sodaattu; lolli yoo natti ka'e, yeroo sanatti illee ani of-amanaa in ta'a.

Waan tokko Abbaa koo kadhadheera, kanas barbaada: guyyaa jireenya koo hunda mana isaa keessa jiraachuuf, bareedina isaa ilaaluuf, mana qulqullummaa isaa keessattis isa barbaaduuf. Sababii inni yeroo rakkinni dhufu mana dhoksaa isaa keessatti na dhoksa; golgaa dunkaana isaa jalatti na haguuga; kattaa irratti olitti na kaa'a. Amma immoo mataan koo diinota koo na marsan irra olitti ol-kaafama, anis dunkaana isaa keessatti iyya gammachuun aarsaa dhiyeessa; Abbaa kootiif in faarfadha, in muuziqaas in tuma.

Yaa Abbaa koo, yeroo ani iyyadhu sagalee koo dhaggeeffadhu; naaf araarami, naaf deebisis. Onneen koo waa'ee keetiin, «Fuula isaa barbaadi» jedha. Yaa Abbaa koo, fuula kee ani barbaada. Fuula kee narraa hin dhoksin; garbicha kee aariidhaan hin deebisin—ati gargaaraa koo turte. Na hin gatin, na hin dhiisin, yaa Abbaa koo, fayyisaa koo. Abbaan koo fi haati koo yoo na dhiisan illee, Abbaan koo in na simata. ^a

Yaa Abbaa koo, karaa kee na barsiisi, daandii qixxee irras na geggeessi, sababii warra na eeggataniif. Fedha diinota kootiif na hin kenniin, sababii dhuga-baatonni sobaa natti ka'aniiru, jeequmsa afuufaa jiru.

Ani waan kana amaneera: lafa warra jiraniitti gaarummaa Abbaa koo in arga. Abbaa keenya eegi; jabaadhu, onneen kees haa jabaattu; Abbaa keenya eegi.