List do Tytusa 2

2 ¹Ty zaś mów to, co odpowiada zdrowej nauce. ²Starsi mężczyźni niech będą trzeźwi, godni szacunku, opanowani, zdrowi w wierze, w miłości i w cierpliwej wytrwałości. ³Podobnie starsze kobiety: niech zachowują się z głębokim szacunkiem, niech nie będą oszczercze ani zbytnio oddane winu, lecz niech uczą tego, co dobre, ⁴aby wdrażały młode kobiety do miłowania swoich mężów i swoich dzieci, ⁵do opanowania, czystości, zajmowania się domem, dobroci i uległości wobec swoich mężów, aby słowo naszego Ojca nie było znieważane.

⁶Podobnie zachęcaj młodszych mężczyzn, aby byli opanowani. ⁷We wszystkim bądź wzorem dobrych uczynków, z prawością i godnością w swoim nauczaniu, ⁸zdrowym słowem, któremu nie można nic zarzucić, aby każdy przeciwnik się zawstydził, nie mając o nas nic złego do powiedzenia.

⁹Niewolnicy niech będą we wszystkim ulegli swoim panom, starając się im podobać, nie sprzeciwiając się, ^a a v9 Te pouczenia odnosiły się do ludzi zniewolonych w ramach rzymskiego porządku społecznego pierwszego wieku. ¹⁰nie okradając, lecz okazując pełną, dobrą wierność, aby we wszystkim zdobili naukę naszego Ojca, naszego Zbawiciela.

¹¹Bo ukazała się łaska naszego Ojca, niosąca zbawienie wszystkim ludziom, ¹²ucząc nas, abyśmy wyrzekli się niegodziwości i światowych pożądliwości, a żyli w obecnym wieku opanowanie, sprawiedliwie i pobożnie, ¹³oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, ^b b v13 Tutaj sam Jezus nazwany jest „naszym wielkim Bogiem i Zbawicielem” — jedno z najjaśniejszych stwierdzeń Nowego Testamentu, że Syn jest w pełni Bogiem. ¹⁴który wydał samego siebie za nas, aby nas odkupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.

¹⁵To mów; zachęcaj i karć z całą powagą. Niech nikt tobą nie gardzi.