Księga Kapłańska 10

10 ¹Nadab i Abihu, synowie Aarona, wzięli każdy swoją kadzielnicę, włożyli do niej ogień, dodali kadzidła i ofiarowali przed naszym Ojcem niedozwolony ogień, którego im nie nakazał. ²Wtedy ogień wyszedł sprzed oblicza naszego Ojca i pochłonął ich, i umarli przed naszym Ojcem. ^a a v2 Ten sam ogień, który spadł od naszego Ojca, by przyjąć uwielbienie ludu, teraz spada, by pochłonąć tych, którzy zbliżyli się do niego lekkomyślnie — jego bliskość jest zarazem darem i świętym ogniem.

³Mojżesz powiedział do Aarona: „To właśnie powiedział nasz Ojciec: «W tych, którzy są blisko mnie, okażę się święty, a wobec całego ludu zostanę uczczony»”. Aaron milczał.

⁴Mojżesz wezwał Miszaela i Elsafana, synów Uzziela, stryja Aarona, i powiedział do nich: „Zbliżcie się, wynieście swoich braci sprzed świątyni, poza obóz”. ⁵Zbliżyli się i wynieśli ich poza obóz wciąż w tunikach, jak powiedział Mojżesz.

⁶Mojżesz powiedział do Aarona oraz do jego synów Eleazara i Itamara: „Nie rozpuszczajcie swoich włosów ani nie rozdzierajcie swoich szat, abyście nie umarli i aby gniew nie spadł na całą społeczność. Ale wasi bliscy, cały dom Izraela, niech opłakują pożogę, którą rozniecił nasz Ojciec. ⁷Nie odchodźcie od wejścia do Namiotu Spotkania, abyście nie umarli — na was jest olej namaszczenia naszego Ojca”. I uczynili tak, jak powiedział Mojżesz.

⁸Nasz Ojciec przemówił do Aarona, mówiąc:

⁹„Ty i twoi synowie nie pijcie wina ani mocnego napoju, gdy wchodzicie do Namiotu Spotkania, abyście nie umarli. To jest wieczysta ustawa dla waszych pokoleń, ¹⁰abyście odróżniali to, co święte, od tego, co pospolite, i to, co nieczyste, od tego, co czyste, ¹¹i abyście mogli nauczać synów Izraela wszystkich ustaw, które im przekazałem przez Mojżesza”.

¹²Mojżesz powiedział do Aarona oraz do jego pozostałych przy życiu synów, Eleazara i Itamara: „Weźcie ofiarę z pokarmów, która pozostała z ofiar ogniowych dla naszego Ojca, i spożyjcie ją bez zakwasu przy ołtarzu — jest bowiem najświętsza. ¹³Spożywajcie ją w miejscu świętym — jest to twoja należność i należność twoich synów z ofiar ogniowych dla naszego Ojca, bo tak mi nakazano. ¹⁴Ale ty, twoi synowie i twoje córki możecie spożywać mostek kołysany i udziec podnoszony w miejscu czystym; są one dane jako twoja należność i należność twoich synów z ofiar pojednania Izraela. ^b b v14 Ofiara kołysana była gestem obrzędowym, w którym kapłan przesuwał część w stronę ołtarza i z powrotem, symbolicznie ofiarowując ją Bogu i otrzymując ją z powrotem jako należność kapłańską. ¹⁵Mają przynieść udziec podnoszony i mostek kołysany wraz z ofiarami tłuszczu spalanymi w ogniu, kołysząc je jako ofiarę kołysaną przed naszym Ojcem; będą należały do ciebie i do twoich synów jako wieczysta należność, jak nakazał nasz Ojciec”.

¹⁶Mojżesz dokładnie wypytywał o kozła ofiary za grzech i okazało się, że został spalony. Rozgniewał się więc na Eleazara i Itamara, pozostałych przy życiu synów Aarona, i powiedział: ¹⁷„Dlaczego nie spożyliście ofiary za grzech w miejscu świętym? Jest ona bowiem najświętsza, a nasz Ojciec dał ją wam, abyście usunęli winę zgromadzenia i dokonali za nie przebłagania przed naszym Ojcem. ¹⁸Skoro jej krwi nie wniesiono do świątyni, powinniście byli spożyć ją w świątyni, jak nakazałem”.

¹⁹Aaron powiedział do Mojżesza: „Oto dziś moi synowie złożyli swoją ofiarę za grzech i swoją ofiarę całopalną przed naszym Ojcem, a mimo to spotkało mnie to wszystko. Gdybym dziś spożył ofiarę za grzech, czy spodobałoby się to naszemu Ojcu?”.

²⁰Gdy Mojżesz to usłyszał, uznał to za słuszne.