ମରିୟମ ଓ ହାରୋଣ ମୋଶାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ

ମରୀୟମ ଓ ହାରୋଣ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପିତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହନ୍ତି। ସେ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ଯେ ମୋଶାଙ୍କ ସହିତ ସେ ପ୍ରହେଳିକାରେ ନୁହେଁ, ମୁହାଁମୁହିଁ କଥା କହନ୍ତି। ମରୀୟମ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ବାହାରନ୍ତି; ମୋଶା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ବିନତି କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମଗ୍ର ଛାଉଣି ସାତ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରେ।

ଅଧ୍ୟାୟ 12।

ମୋଶା ଯେଉଁ କୂଶୀୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ତାହା ସକାଶୁ ମରିୟମ ଓ ହାରୋଣ ମୋଶାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କଥା କହିଲେ—କାରଣ ସେ ଏକ କୂଶୀୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କି କେବଳ ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କଥା କହିଅଛନ୍ତି? ସେ କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ମଧ୍ୟ କଥା କହି ନାହାନ୍ତି?” ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହା ଶୁଣିଲେ।

ମୋଶା ଅତିଶୟ ନମ୍ର ଲୋକ ଥିଲେ, ଭୂମଣ୍ଡଳସ୍ଥ ସକଳ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ନମ୍ର ଥିଲେ।

ହଠାତ୍‍ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମୋଶା, ହାରୋଣ ଓ ମରିୟମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ତିନି ଜଣ ସମାଗମ-ତମ୍ବୁ ନିକଟକୁ ବାହାରି ଆସ।” ତହିଁରେ ସେହି ତିନି ଜଣ ବାହାରିଗଲେ।

ତହୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମେଘସ୍ତମ୍ଭରେ ଓହ୍ଲାଇ ଆସି ତମ୍ବୁ ଦ୍ଵାର ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇ ହାରୋଣ ଓ ମରିୟମଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ପୁଣି ସେ ଦୁହେଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।

ତେବେ ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭର ବାକ୍ୟ ଶୁଣ: ଯଦି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭାବବାଦୀ ଥାଏ, ତେବେ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଦର୍ଶନରେ ତାହା ନିକଟରେ ଆପଣାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁ, ସ୍ଵପ୍ନରେ ତାହା ସଙ୍ଗେ କଥା କହୁ। ଆମ୍ଭ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କ ପ୍ରତି ସେପରି ନୁହେଁ; ସେ ଆମ୍ଭ ସମୁଦାୟ ଗୃହରେ ବିଶ୍ଵସ୍ତ। ଆମ୍ଭେ ତାହା ସଙ୍ଗେ ମୁଖାମୁଖୀ ହୋଇ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ କଥା କହୁ, ଗୂଢ଼ ବାକ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ପୁଣି ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କରେ। ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଆମ୍ଭ ଦାସ ମୋଶାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କଥା କହିବାକୁ ଭୟ କଲ ନାହିଁ?”

ଏଣୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହେଲା, ଆଉ ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

ପୁଣି ତମ୍ବୁ ଉପରୁ ମେଘ ଉଠିଯାʼନ୍ତେ, ଦେଖ, ମରିୟମ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ହିମ ପରି ଶ୍ଵେତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା; ତହୁଁ ହାରୋଣ ମରିୟମ ଆଡ଼କୁ ଫେରନ୍ତେ, ଦେଖ, ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗାକ୍ରାନ୍ତା ହୋଇଥିଲା। ତହିଁରେ ହାରୋଣ ମୋଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମୋହର ପ୍ରଭୁ, ବିନୟ କରୁଅଛି, ଆମ୍ଭେମାନେ ମୂର୍ଖତାବଶତଃ ଯେଉଁ ପାପ ଓ ଅପରାଧ କରିଅଛୁ, ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ଥୁଅ ନାହିଁ। ଯାହାର ମାଂସ ଅର୍ଦ୍ଧ-କ୍ଷୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ମାତାର ଗର୍ଭରୁ ବାହାରେ, ଏପରି ମୃତଜନ୍ମା ଶିଶୁ ତୁଲ୍ୟ ତାହାକୁ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ।”

ତେଣୁ ମୋଶା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଡାକ ପକାଇ କହିଲେ, “ହେ ମୋହର ପିତା, ବିନୟ କରୁଅଛି, ବିନୟ କରୁଅଛି, ତାହାକୁ ସୁସ୍ଥ କର।”

ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମୋଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ତାହାର ପିତା କେବଳ ତାହା ମୁଖରେ ଛେପ ପକାଇ ଥାʼନ୍ତେ, ତେବେ କʼଣ ସେ ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତା ହୋଇ ନ ଥାଆନ୍ତା? ତାହାକୁ ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଉଣିର ବାହାରେ ବନ୍ଦ କରି ରଖ; ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ତାହାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ।”

ଏଣୁ ମରିୟମ ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଉଣିର ବାହାରେ ବନ୍ଦ ରହିଲା; ପୁଣି ମରିୟମ ଫେରାଇ ଅଣାଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ ନାହିଁ। ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ଲୋକମାନେ ହତ୍‍ସେରୋତ୍‍ରୁ ଯାତ୍ରା କରି ପାରଣ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଛାଉଣି ସ୍ଥାପନ କଲେ।