Yên ku Mora Xwe lê Danîn

Nav li ser belgeyeke morkirî, kahîn û Lêwî û serokên malbatan, bi sond xwe bi Bavê me ve girêdidin bo tiştên diyarkirî: ne zewac bi gelên dorhêlê re, ne kirîn di roja Şemiyê de, deyn her heft salan têne bexşandin, û piştgiriyeke domdar ji bo karê û karkerên perestgehê.

Beş 10.

Niha yên ku mora xwe li ser wê danîn ev bûn: Nehemya waliyê ku kurê Haxalya bû, û Sedekya, Seraya, Azarya, Yêremya, Paşxûr, Amarya, Malkiya, Hatûş, Şebanya, Maluk, Harîm, Meremot, Obadya, Daniyêl, Gineton, Baruk, Meşulam, Abiya, Miyamîn, Mazya, Bilgay û Şemaya. Ev kahîn bûn. Û Lêwî: Yêşûayê kurê Azanya, Binûyê ji kurên Henadad, Kadmiyêl, û Lêwiyên hevalên wan: Şebanya, Hodiya, Kelîta, Pelaya, Hanan, Mîxa, Rehob, Haşabya, Zakûr, Şerebya, Şebanya, Hodiya, Banî û Beninû. Serokên gel: Paroş, Pahat-Moab, Êlam, Zatû, Banî, Bunî, Azgad, Bebay, Adonîya, Bigvay, Adîn, Ater, Hizqiya, Azûr, Hodiya, Haşûm, Bezay, Harîf, Anatot, Nebay, Magpiyaş, Meşulam, Hezîr, Meşezabêl, Sadok, Yadûa, Pelatya, Hanan, Anaya, Hoşêya, Hananya, Haşûb, Haloheş, Pilha, Şobek, Rehûm, Haşabna, Maaseya, Ahiya, Hanan, Anan, Maluk, Harîm û Baana.

Gel Xwe bi Bav ve Girêdidin

Gelê mayî — kahîn, Lêwî, deriyvan, stranbêj, xizmetkarên perestgehê, û hemû yên ku ji bo şerîeta Bavê me xwe ji gelên welatan veqetandin — bi jin, kur û keçên xwe re, her kesê ku xwedî zanîn û têgihiştin bû, van hemûyan xwe bi birêzên hevalên xwe ve girêdan, bi nifir û sond ve girêdayî bûn ku li pey şerîeta Bavê me, ya ku bi destê Mûsayê bendeyê wî hat dayîn, biçin, û hemû fermanên Bavê me yê Serwer, hukmên wî û qanûnên wî biparêzin û pêk bînin. Em soz didin ku em ê keçên xwe ji bo zewacê nedin gelên dor û berên xwe, û keçên wan jî ji bo kurên xwe negirin. Heke gelên welat di roja Şemiyê de kel û pel an genim bînin ku bifiroşin, em ê di roja Şemiyê de an di her roja pîroz de ji wan nekirin. Her heft salan carekê em ê bihêlin ku erd bêhna xwe veke û her deynekî betal bikin.

Em jî xwe girêdidin ku her sal ji bo xizmeta xaniyê Bavê me ji heştan yek ûnseya zîv bidin: ji bo nanê ku li ber wî tê danîn, qurbanên rojane yên genim û yên şewatê, qurbanên Şemiyê, Hîva Nû û cejnan, diyariyên pîroz, û qurbanên gunehan ku ji bo Îsraêlê kefaretê bikin — ji bo hemû karê xaniyê Bavê me. Me — kahîn, Lêwî û gel — ji bo qurbana dar pişkek avêt, da ku em wê li gorî malbatên xwe, di demên diyarkirî yên her salê de, bînin xaniyê Bavê me, da ku li ser gorîgeha Bavê me bê şewitandin, wek ku şerîet dibêje. Em jî soz didin ku berên pêşîn ên axa xwe û berên pêşîn ên hemû fêkiyên her darekê, sal bi sal, bînin xaniyê Bavê me. Em ê nixuriyên kurên xwe û yên heywanan jî, wek ku di şerîetê de hatiye nivîsandin, û nixuriyên garan û keriyên xwe, bînin xaniyê Bavê me, bo kahînên ku li wir xizmetê dikin. Em ê pêşîna hevîrê xwe, diyariyên xwe, fêkiyên her darekê, şeraba nû û rûn bînin bo kahînan, bo embarên xaniyê Bavê me; û dehyeka axa xwe bo Lêwiyan, çimkî Lêwî li hemû bajarên me yên cotkariyê dehyekê berhev dikin. Kahînekî ji dûndana Harûn wê bi Lêwiyan re be gava ku ew dehyekê berhev dikin, û Lêwî wê dehyeka wê jî derxin xaniyê Bavê me, bo embarên xezîneyê. Gelê Îsraêl û Lêwî wê diyariyên genim, şeraba nû û rûn bînin bo embarên ku kelûpelên perestgehê li wir têne hilanîn, cihê ku kahînên xizmetkar, deriyvan û stranbêj lê dimînin. Em ê xaniyê Bavê me piştguh nekin.