نحمیا 10

10 ¹و اما کسانی که بر آن مُهر نهادند اینان بودند: نحمیا حاکم، پسر حکلیا، و صدقیا، ²سرایا، عزریا، ارمیا، ³فشحور، امریا، ملکیا، ⁴حطوش، شبنیا، ملوک، ⁵حاریم، مریموت، عوبدیا، ⁶دانیال، جنتون، باروک، ⁷مشلام، ابیا، میامین، ⁸معزیا، بلجای و شمعیا. اینان کاهنان بودند. ⁹و لاویان: یشوع پسر ازنیا، بنوی از پسران حیناداد، قدمیئیل، ¹⁰و برادرانِ لاویِ ایشان: شبنیا، هودیا، قلیطا، فلایا، حانان، ¹¹میخا، رحوب، حشبیا، ¹²زکور، شربیا، شبنیا، ¹³هودیا، بانی و بنینو. ¹⁴سرانِ قوم: فرعوش، فحت‌موآب، عیلام، زتو، بانی، ¹⁵بونی، عزجد، بابای، ¹⁶ادونیا، بغوای، عادین، ¹⁷عاطیر، حزقیا، عزور، ¹⁸هودیا، حاشوم، بیصای، ¹⁹حاریف، عناتوت، نیبای، ²⁰مجفیعاش، مشلام، حزیر، ²¹مشیزبئیل، صادوق، یدوع، ²²فلطیا، حانان، عنایا، ²³هوشع، حننیا، حشوب، ²⁴هلوحیش، فلحا، شوبیق، ²⁵رحوم، حشبنا، معسیا، ²⁶اخیا، حانان، عانان، ²⁷ملوک، حاریم و بعنه.

قوم خود را به پدر می‌سپارند

²⁸و بقیهٔ قوم—کاهنان، لاویان، دربانان، سرایندگان، خادمانِ معبد و همهٔ آنان که برای شریعتِ پدر ما خود را از اقوامِ آن سرزمین‌ها جدا ساختند—با زنان و پسران و دخترانِ خویش، هر کس که از معرفت و فهم برخوردار بود، ²⁹همهٔ اینان به برادرانِ اشرافِ خود پیوستند و با لعنت و سوگند خود را مقید ساختند که از شریعتِ پدر ما که توسط بندهٔ او موسی داده شده بود پیروی کنند، و همهٔ فرمان‌های پدرِ فرمانروای ما و احکام و فرایض او را نگاه دارند و به جای آورند. ³⁰قول می‌دهیم که دخترانِ خود را به اقوامِ پیرامونِ خویش به همسری ندهیم و دخترانِ ایشان را نیز برای پسرانِ خود نگیریم. ³¹و اگر اقوامِ آن سرزمین در روزِ سَبَّت کالا یا غله برای فروش بیاورند، در روزِ سَبَّت یا هیچ روزِ مقدسِ دیگر از ایشان نخواهیم خرید. و در هر سالِ هفتم زمین را به استراحت وا خواهیم گذاشت و هر بدهی را خواهیم بخشید.

³²همچنین خود را مقید می‌سازیم که هر سال یک‌سومِ مثقال نقره برای خدمتِ خانهٔ پدر ما بدهیم: ³³برای نانِ حضور، هدایای غله و قربانی‌های سوختنیِ روزانه، قربانی‌های سَبَّت و ماهِ نو و اعیاد، هدایای مقدس و قربانی‌های گناه برای کفارهٔ اسرائیل—و برای همهٔ کارِ خانهٔ پدر ما. ³⁴و ما کاهنان و لاویان و قوم، برای هدیهٔ هیزم قرعه انداختیم تا آن را بر حسبِ خاندان‌هایمان در زمان‌های معیّن، سال به سال، به خانهٔ پدر ما بیاوریم تا بر مذبحِ پدر ما، چنانکه در شریعت نوشته شده، سوزانده شود. ³⁵همچنین عهد می‌بندیم که نوبرِ محصولِ زمینِ خود و نوبرِ همهٔ میوهٔ هر درخت را سال به سال به خانهٔ پدر ما بیاوریم. ³⁶و نیز نخست‌زادگانِ پسران و چارپایانِ خود را، چنانکه در شریعت نوشته شده، و نخست‌زادگانِ رمه‌ها و گله‌های خود را به خانهٔ پدر ما، نزد کاهنانی که در آنجا خدمت می‌کنند، خواهیم آورد. ³⁷و نخستینِ خمیرِ خود و هدایای خویش و میوهٔ هر درخت و شرابِ تازه و روغن را نزد کاهنان، به انبارهای خانهٔ پدر ما خواهیم آورد؛ و دهْیکِ زمینِ خود را به لاویان، زیرا لاویانند که در همهٔ شهرهای کشاورزیِ ما دهْیک را جمع می‌کنند. ³⁸و کاهنی از نسلِ هارون هنگامِ جمع‌کردنِ دهْیک همراهِ لاویان خواهد بود، و لاویان دهْیکِ آن دهْیک را به خانهٔ پدر ما، به انبارهای بیت‌المال، برخواهند آورد. ³⁹زیرا قومِ اسرائیل و لاویان هدایای غله و شرابِ تازه و روغن را به آن انبارها که ظروفِ قُدس در آنجاست و کاهنانِ خدمتگزار و دربانان و سرایندگان در آنجا به سر می‌برند خواهند آورد. و ما خانهٔ پدر ما را وا نخواهیم گذاشت.