Muhr bosganlar

Muhrlangan hujjatdagi ismlar — ruhoniylar, levitlar va oila boshliqlari — oʻzlarini qasam bilan Otamizga aniq narsalarda bogʻlaydilar: atrofdagi xalqlar bilan nikoh qurmaslik, Shabbat kuni savdo qilmaslik, har yettinchi yilda qarzlarni kechish va maʼbad ishi hamda xizmatchilarini muntazam taʼminlash.

10-bob.

Muhr bosganlar esa bular edi: Xakalyo oʻgʻli, hokim Naximiyo va Zidqiyo, Sarayo, Azariyo, Yeremiyo, Pashxur, Amariyo, Malkiyo, Xattush, Shabaniyo, Malluk, Xarim, Meremot, Obodiyo, Doniyor, Ginneton, Baruk, Meshullam, Abiyo, Miyamin, Maʼaziyo, Bilgay va Shamaʼyo. Bular ruhoniylar edi. Levilar esa bular edi: Azaniyo oʻgʻli Yoshua, Xenadad avlodidan Binnuy, Kadmiyol, va ularning birodarlari boʻlgan levilar: Shabaniyo, Xodiyo, Kelito, Palayo, Xanan, Miko, Raxob, Xashabiyo, Zakkur, Sherebiyo, Shabaniyo, Xodiyo, Baniy va Beninu. Xalq boshliqlari: Parosh, Paxat-Moab, Elom, Zattu, Baniy, Bunniy, Azgad, Bebay, Adoniyo, Bigvay, Adin, Ater, Hizqiyo, Azzur, Xodiyo, Xashum, Bezay, Xarif, Anatot, Nebay, Magpiosh, Meshullam, Xezir, Meshezabel, Zadok, Yaddua, Palatiyo, Xanan, Anayo, Xoshiyo, Xananiyo, Xashshub, Xallohesh, Pilxo, Shobek, Raxum, Xashabno, Maʼaseyo, Axiyo, Xanan, Anan, Malluk, Xarim va Baano.

Xalq Otamiz oldida ahd bogʻlaydi

Qolgan xalq — ruhoniylar, levilar, darvozabonlar, hofizlar, maʼbad xizmatchilari va Otamizning qonuni uchun oʻzga yurtlar xalqlaridan ajralib chiqqanlarning hammasi — xotinlari, oʻgʻil-qizlari bilan birga, bilim va aql-idrokka ega boʻlgan har bir kishi, bularning barchasi oʻz birodarlari boʻlmish zodagonlarga qoʻshilib, Otamizning quli Muso orqali berilgan qonuniga amal qilishga, Hukmdorimiz Otamizning barcha amrlarini, hukmlari va qonun-qoidalarini tutib, bajarishga qargʻish va qasam bilan oʻzlarini bogʻladilar. Qizlarimizni atrofimizdagi xalqlarga turmushga bermaslikka, ularning qizlarini ham oʻgʻillarimizga olmaslikka vaʼda beramiz. Agar yurt xalqlari Shabbat kuni sotish uchun mol yoki gʻalla keltirsalar, Shabbat kuni yoki biron muqaddas kunda ulardan sotib olmaymiz. Har yettinchi yili yerni dam oldiramiz va har qanday qarzni bekor qilamiz.

Shuningdek, Otamiz uyining xizmati uchun har yili sakkizdan bir untsiya kumush berishga oʻzimizni bogʻlaymiz: Uning huzuriga qoʻyiladigan non uchun, kundalik don va kuydiriladigan qurbonliklar, Shabbat, Yangi oy hamda bayram qurbonliklari, muqaddas inʼomlar va Isroilni poklash uchun gunoh qurbonliklari uchun — Otamiz uyining butun ishi uchun. Biz — ruhoniylar, levilar va xalq — qonunda aytilganidek, har yili belgilangan vaqtlarda, oilalarimiz boʻyicha Otamiz uyiga keltirib, Otamizning qurbongohida yoqish uchun, oʻtin qurbonligi haqida qura tashladik. Shuningdek, yildan-yilga tuproqimizning dastlabki hosilini va har bir daraxtning barcha mevasidan dastlabki hosilni Otamiz uyiga keltirishga ahd qilamiz. Qonunda yozilganidek, oʻgʻillarimizning va mollarimizning toʻngʻichlarini, podalarimiz hamda suruvlarimizning dastlabki tugʻilganlarini Otamiz uyiga, u yerda xizmat qiluvchi ruhoniylarga keltiramiz. Xamirimizning dastlabkisini, hadyalarimizni, har bir daraxtning mevasini, yangi sharob va moyni ruhoniylarga, Otamiz uyining omborlariga keltiramiz; yerimizning oʻndan birini esa levilarga beramiz, chunki barcha dehqonchilik shaharlarimizda oʻndan birni levilar yigʻadilar. Levilar oʻndan birni yigʻayotganlarida, Horun avlodidan boʻlgan bir ruhoniy ular bilan birga boʻladi, levilar esa oʻsha oʻndan birning oʻndan birini Otamiz uyiga, xazina omborlariga olib chiqadilar. Isroil xalqi va levilar don, yangi sharob va moy hadyalarini muqaddas joy anjomlari saqlanadigan omborlarga keltiradilar; oʻsha yerda xizmat qiluvchi ruhoniylar, darvozabonlar va hofizlar turadi. Otamiz uyini eʼtiborsiz qoldirmaymiz.