Sih-kadarmane Langgeng ing Salawase
Arak-arakan ing gapurane padalemane Rama kita. Panembang iku wis kinepung kaya grombolan tawon lan disurung nganti meh tiba, nanging tetep urip lan bisa mlebu liwat gapuraning kabeneran. Watu kang dibuang dadi watu pojok; dina iku dhewe dadi sebab kanggo bungah.
118 1Padha saosa sokur marang Rama kita, awit Panjenengane iku becik; sih-kadarmane langgeng ing salawase.
2Wong Israel padha ngucapa: “Sih-kadarmane langgeng ing salawase.” 3Para turune Harun padha ngucapa: “Sih-kadarmane langgeng ing salawase.” 4Wong kang padha wedi-asih marang Rama kita padha ngucapa: “Sih-kadarmane langgeng ing salawase.”
5Ana ing sajroning karupekanku aku sesambat marang Ramaku; Panjenengane paring wangsulan lan ngluwari aku. 6Ramaku nunggil karo aku; aku ora bakal wedi. Manungsa bisa tumindak apa marang aku? 7Ramaku nunggil karo aku minangka Panulungku; aku bakal nyawang kanthi jaya marang wong-wong kang sengit marang aku.
8Luwih becik ngungsi marang Rama kita katimbang kumandel marang manungsa. 9Luwih becik ngungsi marang Rama kita katimbang kumandel marang para panggedhe. 10Sakehing bangsa padha ngepung aku; demi asmane Rama kita, wong-wong mau daktumpes. 11Wong-wong mau padha ngepung aku, ngepung aku saka ngendi-endi; demi asmane Rama kita, wong-wong mau daktumpes. 12Padha ngepung aku kaya tawon; nanging padha sirep kaya geni ri; demi asmane Rama kita, wong-wong mau daktumpes. 13Aku disurung banter nganti meh tiba, nanging Rama kita paring pitulungan marang aku. 14Ramaku iku kakuwatanku lan kidungku; Panjenengane wis dadi karahayonku.
15Swara surak kabungahan lan karahayon keprungu ing tarube para wong bener: “Astane tengen Rama kita nindakake pakaryan kang prakosa. 16Astane tengen Rama kita kajunjung dhuwur; astane tengen Rama kita nindakake pakaryan kang prakosa.” 17Aku ora bakal mati, nanging bakal urip, lan nyritakake pakaryane Ramaku. 18Ramaku wis paring pamerdi marang aku kanthi keras, nanging ora masrahake aku marang pati.
19Wenganana gapurane kabeneran kanggo aku, supaya aku bisa lumebu lan saos sokur marang Ramaku. 20Iki gapurane Rama kita; para wong bener bakal padha lumebu liwat ing kono. 21Kawula saos panuwun dhumateng Paduka, dene Paduka sampun nyembadani kawula saha sampun dados karahayon kawula.
22Watu kang ditampik dening para tukang bangunan wis dadi watu pojokan kang utama. a a v22 Gusti Yesus ngetrapake ayat iki kanggo sarirane piyambak (Mateus 21:42), lan Petrus ngandharake bab iku ngenani Panjenengane ana ing ngarsane para panguwasa (Lelakone Para Rasul 4:11) — watu kang ditampik iku Gusti Yesus, kang didadekake watu pojokaning daleme Rama kita. 23Iki pakaryane Rama kita; nggumunake ing paningal kita. 24Iki dina kang kadamel dening Rama kita; ayo kita padha giyak-giyak lan bungah ing dina iku.
25Dhuh Rama, mugi karsaa milujengaken kawula sami samangke! Dhuh Rama, Dhuh Rama, mugi karsaa paring kawidadan dhateng kawula sami! 26Binerkahan wong kang rawuh atas asmane Rama kita! Kawula sami mberkahi Paduka saking daleme Rama kita. b b v26 Wong akeh padha ngidungake ayat iki tumrap Gusti Yesus nalika Panjenengane lumebet ing kutha Yerusalem (Matius 21:9; Yokanan 12:13) — Panjenengane kang rawuh atas asmane Rama kita iku Gusti Yesus, Sang Raja. 27Rama kita iku Rama kita, lan Panjenengane wis madhangi kita srana pepadhange. Kurban riyaya talenana nganggo tali, tumeka ing sungu-sungune misbyah.
28Paduka punika Rama kawula, saha kawula badhe saos panuwun dhumateng Paduka; Paduka punika Rama kawula, kawula badhe ngluhuraken Paduka.
29Padha saosa sokur marang Rama kita, awit Panjenengane iku becik; sih-kadarmane langgeng ing salawase.