Sang Rama Nyingkur saka Putrane kang Ora Setya
Surem saka wiwitan nganti pungkasan. Riyaya ora bakal nggawa panglipur, pambuwangan tegesé mangan panganan najis ing Asyur, lan nabi diarani wong édan. Ukara kang paling atos nyuwun supaya Rama kita maringi Éfraim guwa-garba kang keguguran. Pungkasané wong kang ngumbara ing antarané bangsa-bangsa, tanpa prajanjian.
9 1Aja bungah, he Israel; aja surak-surak kaya para bangsa liya. Awit kowe wis ora setya, nilar Ramamu; kowe wis dhemen marang opahe sundel ana ing saben papan panuton.
2Papan panuton lan pamipitan anggur ora bakal ngingoni wong-wong mau, lan anggur anyar bakal nguciwani. 3Wong-wong mau ora bakal tetep manggon ing tanah kagungane Rama kita; Efraim bakal bali menyang Mesir, lan ing Asyur bakal padha mangan pangan kang najis. 4Wong-wong mau ora bakal padha nyaosake kurban anggur marang Rama kita, lan kurban-kurbane ora gawe renaning panggalihe. Rotine bakal kaya rotine wong kang padha bela sungkawa; sapa bae kang mangan bakal dadi najis. Awit rotine mung bakal kanggo ngilangi luwene; ora bakal lumebu ing daleme Rama kita.
5Apa kang bakal koktindakake ing dina riyaya kang katemtokake, ing dinane riyayane Rama kita? 6Awit lah—wong-wong mau padha keplayu saka karusakan, nanging Mesir bakal nglumpukake, lan Memfis bakal ngubur wong-wong mau. Rereget eri bakal ngrabasa raja-branane slaka; eri bakal ngebaki tarub-tarube.
7Dina paukuman wis teka; dina petungan wis teka—Israel padha sumurupa! Nabi iku wong gemblung, wong kang kadunungan roh iku edan, amarga gedhe dosamu lan gedhe memungsuhanmu. 8Nabi iku jaga-tetungguling Efraim, nunggil karo RamaKu; ewadene jiret manuk gumelar ing sakehe dalane, lan memungsuhan ana ing daleme Ramane. 9Wong-wong mau wis ambles jero ing dosa, kaya ing jamane Gibea. Panjenengane bakal ngengeti pialane; bakal ngukum dosane. a a v9 Gibea iku papan dumadine prastawa pamerkosan rame-rame kang nggegirisi, kang njalari perang sadulur antartaler — jaman kang paling peteng tumrap Israel (Para Hakim 19–20).
10Kaya woh anggur ing ara-ara samun, anggonKu nemu Israel; kaya woh wiwitan ing wit anjir ing mangsane kang kawitan, anggonKu mirsani para leluhurmu. Nanging banjur padha teka ing Baal-peor sarta masrahake awake marang kanisthan, lan padha dadi njijiki kaya barang kang ditresnani. b b v10 Ing Baal-peor, Israel nyembah marang allah kapir lan tumiba ing laku jina kang ngambra-ambra — cidra gedhe kang kapisan ing tanah prasetyan (Wilangan 25). 11Kamulyane Efraim bakal mabur lunga kaya manuk—ora ana kang lair, ora ana kang meteng, ora ana kang ngandheg. 12Sanadyan padha nggedhekake anak-anake, Aku bakal gawe wong-wong mau kelangan nganti ora ana kang kari. Iya, cilaka tumrap wong-wong mau samangsa Aku nyingkur saka dheweke! 13Efraim, kaya kang wis Dakpirsani, katandur kaya Tirus ing pangonan; ewadene Efraim kudu nuntun anak-anake metu menyang pamatenan.
14Dhuh Rama, mugi kaparingana dhateng tiyang-tiyang punika—punapa ingkang badhe Paduka paringaken dhateng piyambakipun? Mugi Paduka paring dhateng piyambakipun guwa-garba ingkang kluron saha susu ingkang asat.
15“Sakehe pialane ana ing Gilgal; ana ing kono anggonKu nampik wong-wong mau marga saka panggawene ala; Aku bakal nundhung wong-wong mau saka dalemKu; Aku ora bakal maneh nelakake katresnanKu marang wong-wong mau; sakehe panggedhene padha mbalela. 16Efraim wis kagepuk; oyode wis garing; ora bakal metokake woh. Sanadyan padha nglairake anak, Aku bakal masrahake anak-anake kang kinasih marang pati.”
17RamaKu bakal nampik wong-wong mau amarga padha ora ngestokake pangandikane; wong-wong mau bakal padha dadi wong klambrangan ana ing antarane para bangsa.