Bav ji Zaroka Xwe ya Bêbext Vedikişe
Ji destpêkê heta dawiyê tarî ye. Cejn wê tu teseliyê neynin, sirgûnî tê maneya xwarina nepak li Aşûrê, û ji pêxember re dîn tê gotin. Rêzikên herî dijwar ji Bavê me dixwazin ku ji Efrayîm re malzaroka ku zarok diavêje bide. Ew bi awareyan di nav miletan de diqede, û tu soz pê ve nîne.
Bavê me di ayetan de dipeyive 15–16
9 1Ya Îsraêl, şa nebe; mîna miletan dilşad nebe. Çimkî tu bêbext bûyî, te dev ji Bavê xwe berdaye; te li ser her bênderê bi destmuza qehpekê hez kiriye.
2Bênder û şerabkanî wê wan têr nekin, û şeraba nû wê ji wan kêm bibe. 3Ew wê li axa Bavê me nemînin; Efrayîm wê vegere Misrê, û li Aşûrê ew wê xwarina nepak bixwin. 4Ew wê ji Bavê me re diyariyên şerabê nerijînin, û qurbanên wan wê li wî xweş neyên. Nanê wan wê mîna nanê şînkiran be; her kesê ku jê bixwe wê bibe nepak. Çimkî nanê wan tenê wê birçîbûna wan têr bike; ew wê nekeve mala Bavê me.
5Hûnê di roja cejna diyarkirî de, di roja cejna Bavê me de çi bikin? 6Çimkî va ye—ew ji wêranîyê direvin, lê Misr wê wan bicivîne û Memfîs wê wan binax bike. Gezgezk wê ser xezîneyên wan ên zîv bigire; strî wê konên wan tije bikin.
7Rojên cezayê hatine; rojên hesabê hatine—bila Îsraêl vê bizanibe! Pêxember bêaqil e, mirovê ku bi ruh hatiye îlhamkirin dîn e, çimkî gunehê te mezin e û dijminatiya te mezin e. 8Pêxember dîdevanê Efrayîm e, bi Bavê min re; lê tevî vê jî li ser hemû rêyên wî dafikek heye, û di mala Bavê wî de dijminatî heye. 9Ew kûr ketine nav xerabiyê, mîna rojên Gîbeayê. Ewê neheqiya wan bîne bîra xwe; ewê gunehên wan ceza bike. a a v9 Gîbea cihê destavêtineke komeî ya tirsnak bû ku şerekî navxweyî yê qebîleyan destpêkir — tarîtirîn saeta Îsraêl (Dadger 19–20).
10Mîna tiriyên li çolê min Îsraêl dît; mîna fêkiya pêşîn a li ser dara hêjîrê di demsala wê ya pêşîn de min bav û kalên we dîtin. Lê ew hatin Baal-Peorê û xwe ji bo şermê vediqetandin, û ew bûn qirêj mîna wî tiştê ku jê hez kir. b b v10 Li Baal-Peorê, Îsraêl perestina xwedayekî pûtperest kir û ket nav bêexlaqiya zayendî ya komeî — xayîntiya wan a mezin a pêşîn li welatê soz-dayî (Hejmar 25). 11Rûmeta Efrayîm wê mîna çivîkekê bifire—ne zayîn, ne ducanî, ne hilgirtina zaroyê. 12Heke ew zarokên xwe mezin jî bikin, ezê wan bêzar bikim heta ku kes nemîne. Erê, wey li wan gava ku ez ji wan rû werdigerînim! 13Efrayîm, wek ku min dît, mîna Sûrê li mêrgekê hatibû çandin; lê divê Efrayîm zarokên xwe ji bo serjêkirinê derxe.
14Bide wan, ya Bavê me—tuyê çi bidî wan? Malzaroka ber-xwe-didin û memikên hişk bide wan.
15“Hemû xerabiya wan li Gilgalê ye; li wir min ji ber kirinên wan ên xerab ew red kirin; ezê wan ji mala xwe biqewirînim; ezê êdî ji wan re hezkirina xwe nîşan nedim; hemû serokên wan serhildêr in. 16Efrayîm hatiye lêdan; koka wan hişk bûye; ewê fêkî nedin. Heke bizên jî, ezê zarokên wan ên delal bidim mirinê.”
17Bavê min wê wan red bike, çimkî wan guh neda wî; ewê di nav miletan de bibin koçerên serserî.
