پلار له خپل بېوفا بچى نه مخ اړوى
سر تر پایه تیاره. اخترونه به هېڅ تسلي نه راوړي، جلاوطني په آشور کې د ناپاکو خوړو معنا لري، او نبي ته لېونی ویل کېږي. تر ټولو سختې کرښې له زموږ پلار غوښتنه کوي چې افرائیم ته داسې رحم ورکړي چې ماشوم غورځوي. دا د قومونو تر منځ په سرګردانو پای ته رسېږي، او هېڅ ژمنه ورسره نه ده تړل شوې.
9 1اے اِسرائيل، خوشحالى مۀ کوه؛ د نورو قومونو په شان ناز مۀ کوه. ځکه چې تا بېوفائى کړې ده او خپل پلار دې پرېښودو؛ تا په هر خرمن باندې د کسبى مزدورى خوښه کړې ده.
2خرمن او د انګورو تولۍ به دوئ ته خوراک ورنۀ کړى، او نوے شراب به ترې کم شى. 3دوئ به د زمونږ پلار په مُلک کښې پاتې نۀ شى؛ اِفرائيم به مصر ته بيا لاړ شى، او په اسور کښې به ناپاک خوراک وخورى. 4دوئ به زمونږ پلار ته د شرابو نذرانې ونۀ تويوى، او د دوئ قربانۍ به هغه خوشحاله نۀ کړى. د دوئ ډوډۍ به د ماتم کوونکو د ډوډۍ په شان وى؛ هر څوک چې هغه وخورى هغه به ناپاک شى. ځکه چې د دوئ ډوډۍ به يواځې د دوئ لوږه ماتوى؛ د زمونږ پلار کور ته به دننه نۀ شى.
5تاسو به په هغه ورځ څۀ وکړئ، د مقررې ميلې، د زمونږ پلار د اختر په ورځ؟ 6ګوره—دوئ د تباهئ نه تښتى، خو مصر به دوئ راجمع کړى او ممفِس به دوئ ښخ کړى. د دوئ د سپينو زرو خزانې به ژاولى ونيسى؛ د دوئ خيمې به اغزى ډکې کړى.
7د سزا ورځې راغلې؛ د حساب ورځې راغلې—اِسرائيل دې په دې پوه شى! نبى احمق دے، هغه سړے چې روح پرې نازل وى لېونے دے، ځکه چې ستا ګناه لويه ده او ستا دښمنى لويه ده. 8نبى د اِفرائيم ساتونکے دے، زما د پلار سره؛ خو د مرغانو جال د هغۀ په ټولو لارو باندې پروت دے، او د هغۀ د پلار په کور کښې دښمنى. 9دوئ د جِبعه د ورځو په شان په بدکارئ کښې ژور ډوب شوى دى. هغه به د دوئ خطا ياده کړى؛ هغه به د دوئ د ګناهونو سزا ورکړى. a a v9 جِبعه د يوې وحشتناکې اجتماعى بدکارئ ځائ وو چې د قبيلو د کورنۍ جګړې سبب شو — د اِسرائيل تر ټولو تياره وخت (قاضيان ۱۹–۲۰).
10په بيابان کښې د انګورو په شان ما اِسرائيل وموندلو؛ د انځر په ونه د اول فصل د اول مېوې په شان ما ستاسو نيکونه وليدل. خو دوئ بعلفعور ته راغلل او خپل ځانونه يې شرم ته وقف کړل، او دوئ دومره نفرتى شول لکه هغه څيز چې دوئ يې مينه کوله. b b v10 په بعلفعور کښې، اِسرائيل د يوه بت عبادت وکړو او په لوئې بدکارئ کښې ولوېدو — په وعده شوى مُلک کښې د دوئ اوله لويه بېوفائى (ګنتى ۲۵). 11د اِفرائيم لوئى به د مرغۍ په شان والوځى—نۀ زېږون، نۀ اميدوارى، نۀ حمل. 12کۀ دوئ خپل بچى هم لوئ کړى، زۀ به دوئ بېاولاده کړم ترڅو چې هيڅوک پاتې نۀ شى. هو، په دوئ باندې افسوس کله چې زۀ ترې مخ واړوم! 13اِفرائيم، لکه څنګه چې ما ليدلى دے، د صور په شان په يوه چمن کښې کرلے شوے وو؛ خو اِفرائيم به خپل بچى د ذبح کولو دپاره بهر بوځى.
14ورکړه دوئ ته، اے زمونږ پلاره—تۀ به دوئ ته څۀ ورکړې؟ دوئ ته د سقط رحم او وچې تئ ورکړه.
15”د دوئ ټول بدى په جِلجال کښې دى؛ هلته ما د دوئ د بدو کارونو په وجه دوئ رد کړل؛ زۀ به دوئ د خپل کور نه وباسم؛ زۀ به بيا دوئ ته خپله مينه ونۀ ښايم؛ د دوئ ټول حاکمان باغيان دى. 16اِفرائيم وهلے شوے دے؛ د دوئ ريښه وچه شوې ده؛ دوئ به هيڅ مېوه ونۀ نيسى. کۀ دوئ بچى هم وزيږوى، زۀ به د دوئ ګران بچى مرګ ته وسپارم.“
17زما پلار به دوئ رد کړى ځکه چې دوئ د هغۀ خبره نۀ ده منلې؛ دوئ به د قومونو په مينځ کښې سرګردانه شى.
