Para Prajurit Prakosa Padha Nggabung karo Dawud ing Ziklag

Wong-wong terus padha mbalik ndhérèk Dawud nalika dhèwèké isih dadi buronan: wong Benyamin sing bisa nganggo tangan tengen lan kiwa saka talere Saul dhéwé, wong Gad sing raine kaya singa sing nglangi ngliwati Yarden nalika banjir, wong Isakhar sing ngerti tandha-tandhaning jaman. Ing Hebron taler-taler teka kanthi kekuwatan gedhé, kandha yèn Ramané nulungi dhèwèké, lan Israel bungah.

Pasal 12.

Iki para wong kang padha teka marang Dawud ing Ziklag, nalika Dawud isih ora kena sowan ing ngarsane Saul anake Kis—para prajurit prakosa kang padha mbiyantu Dawud ing paprangan. Padha sikep gandhewa, bisa mbandhil watu utawa manah nganggo tangan tengen lan kiwa—wong Benyamin, sanak-sadulure Saul. Ahiezer panggedhene, banjur Yoas, anak-anake Sema wong Gibea; Yeziel lan Pelet, anak-anake Azmawet; Beraka; Yehu wong Anatot; Ismaya wong Gibeon, prajurit prakosa ing antarane wong telung puluh, panggedhene wong telung puluh; Yeremia, Yahaziel, Yohanan, Yozabad wong Gedera; Eluzai, Yerimot, Bealya, Semarya, lan Sefaca wong Haruf; Elkana, Isia, Azarel, Yoezer, lan Yasobeam, wong Korah; lan Yoela sarta Zebadya, anak-anake Yeroham wong Gedor.

Sawetara wong Gad padha mbalik melu Dawud ing beteng ing ara-ara samun—para prajurit prakosa kang wis dilatih perang, trampil nganggo tameng lan tumbak, raine kaya singa, rikate kaya kidang ing pagunungan. Ezer dadi panggedhene, Obaja kang kapindho, Eliab kang katelu, Mismana kang kapapat, Yeremia kang kalima, Atai kang kanem, Eliel kang kapitu, Yohanan kang kawolu, Elzabad kang kasanga, Yeremia kang kasepuluh, Makbanai kang kaping sewelas. Wong Gad iki padha dadi panggedhening wadyabala; kang cilik dhewe madhani wong 100, lan kang gedhe dhewe madhani wong 1.000. Wong-wong iki kang padha nyabrang Kali Yarden ing sasi kapisan, nalika banyune ngluberi sakabehe pinggire, sarta ngoyak playu sakehing wong ing lebak-lebak, ing sisih wetan lan kulon.

Sawetara wong Benyamin lan Yehuda uga padha teka marang Dawud ing beteng. Dawud banjur metu methukake wong-wong mau sarta ngandika: “Manawa tekamu marang aku iki kanthi rukun arep ngewangi aku, atiku bakal tunggal karo kowe; nanging manawa arep ngianati aku marang mungsuh-mungsuhku, mangka tanganku ora tumindak ala, muga Gusti Allahe para leluhur kita mirsani iku lan ngadili kowe.” Nalika iku Rohe Rama kita ngrasuki Amasai, panggedhene wong telung puluh, sarta ngucap: “Kawula sami kagungan Paduka, dhuh Dawud! Kawula sami nunggil kaliyan Paduka, dhuh putranipun Isai! Tentrem, tentrem dhateng Paduka, saha tentrem dhateng para tiyang ingkang mbiyantu Paduka, awit Rama Paduka ingkang paring pitulungan dhateng Paduka.” Dawud banjur nampani wong-wong mau, didadekake para panggedhening grombolan panjarahe.

Sawetara wong Manasye padha mbalik melu Dawud nalika dheweke mangkat bareng karo wong Filisti nglurug Saul. Nanging Dawud lan wong-wonge ora menehi pitulungan marang wong Filisti—sawuse padha rembugan, para panggedhene wong Filisti ngongkon Dawud mundur, kandhane: “Dheweke mengko bakal mbalik melu bendarane, yaiku Saul, njalari kita padha kelangan sirah.” Nalika Dawud menyang Ziklag, wong Manasye iki padha mbalik melu dheweke: Adna, Yozabad, Yediael, Mikhael, Yozabad, Elihu, lan Ziletai—para panggedhening wong Manasye ewon-ewon. Wong-wong mau padha mbiyantu Dawud nglawan grombolan panjarah, awit kabeh padha dadi prajurit prakosa, sarta banjur padha dadi panggedhe ing wadyabalane. Saben dina ana wong kang padha teka ngewangi Dawud, nganti wadyabalane dadi gedhe kaya wadyabalane Rama kita.

Iki cacahe para wong kang sikep gegaman perang kang padha teka marang Dawud ing Hebron, arep masrahake kratone Saul marang dheweke, cocog karo kang wis dipangandikakake dening Rama kita, saka taler Yehuda, kang nggawa tameng lan tumbak—6.800 wong sikep gegaman perang; saka taler Simeon, para prajurit prakosa kang siyaga perang—7.100; saka taler Lewi—4.600, klebu Yoyada, panggedhene brayate Harun, lan 3.700 wong kang ndherek dheweke, sarta Zadok, prajurit nom-noman kang kendel, kanthi perwira rong puluh loro saka brayate dhewe. Saka taler Benyamin, sanak-sadulure Saul—3.000; akeh-akehe isih padha setya njaga brayate Saul, saka taler Efraim—20.800, para prajurit prakosa, wong-wong kang kaloka ing brayate dhewe-dhewe; saka separo taler Manasye—18.000, kang katetepake miturut jenenge supaya teka ndadekake Dawud dadi raja; saka taler Isakhar: 200 panggedhe kang mangerteni kahananing jaman, ngreti apa kang kudu ditindakake dening Israel, kanthi sanak-sadulure kabeh kang manut ing prentahe. Saka taler Zebulon: 50.000 prajurit kang wis kulina perang, kang sikep sarupaning gegaman perang, siyaga ngewangi Dawud kanthi gumolonging ati, saka taler Naftali—1.000 perwira, lan bebarengan karo wong 37.000 kang nggawa tameng lan tumbak; saka taler Dhan—28.600 wong kang siyaga perang; saka taler Asyer—40.000 prajurit kang wis kulina perang kang siyaga perang; saka sawetane Kali Yarden—taler Ruben, Gad, lan separo taler Manasye—120.000, kang sikep sarupaning gegamaning perang.

Iki kabeh para prajurit kang wis siyaga ing gelar perang, kang padha teka ing Hebron kanthi gumolonging ati arep ndadekake Dawud dadi raja ngratoni wong Israel kabeh; para wong Israel liyane uga padha nunggal ati arep ndadekake Dawud dadi raja. Wong-wong mau padha nginep telung dina ana ing kono bebarengan karo Dawud, mangan lan ngombe; awit sanak-sadulure wis padha nyawisake pangan kanggo wong-wong iku. Para tangga-tanggane, nganti tekan taler Isakhar, Zebulon, lan Naftali, padha nggawa pangan nunggang kuldi, unta, bihal, lan sapi—glepung, roti anjir, roti kismis, anggur, lenga, sapi, lan wedhus akeh banget, awit ana kabungahan ing Israel.