مکاشفه 2

2 ¹«به فرشتهٔ کلیسای اِفِسُس بنویس: او که هفت ستاره را در دست راست خود دارد و در میان هفت چراغدان طلا راه می‌رود، چنین می‌گوید:

²«من کارهای تو و زحمت و پایداری‌ات را می‌دانم، و می‌دانم که تحمّل بدکاران را نداری؛ آنان را که خود را رسول می‌خوانند و نیستند آزمودی و دریافتی که دروغگویند. ³تو به‌خاطر نام من بردباری و تحمّل کرده‌ای و خسته نشده‌ای. ⁴امّا این را بر تو دارم که محبّتی را که در آغاز داشتی، ترک کرده‌ای. ⁵پس به‌یاد آور که از کجا افتاده‌ای؛ توبه کن و کارهای نخستین را انجام ده. وگرنه نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جایش برمی‌دارم—مگر آنکه توبه کنی. ⁶امّا این را داری که از کارهای نیکولاییان بیزاری، همان که من نیز از آن بیزارم. ⁷هر که گوش دارد بشنود که روح‌القدس به کلیساها چه می‌گوید. به آن که پیروز شود، خواهم داد که از درخت حیات که در فردوس پدر ما است بخورد.

اوّل و آخر

⁸«به فرشتهٔ کلیسای اِسمیرنا بنویس: اوّل و آخر، که مرد و بار دیگر زنده شد، چنین می‌گوید:

⁹«من رنج و تنگدستی تو را می‌دانم—با اینکه توانگری—و نیز افترای آنان را که ادّعا می‌کنند یهودی‌اند و نیستند، بلکه کنیسهٔ شیطانند. ¹⁰از آنچه به‌زودی خواهی کشید مترس. ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید، و ده روز رنج خواهید کشید. تا به مرگ وفادار باش، و من تاج حیات را به تو خواهم داد. ¹¹هر که گوش دارد بشنود که روح‌القدس به کلیساها چه می‌گوید. آن که پیروز شود، از مرگ دوّم آسیب نخواهد دید.

شمشیر تیزِ دو‌دم

¹²«به فرشتهٔ کلیسای پِرگاموم بنویس: این است سخنان او که شمشیر تیزِ دو‌دم را دارد:

¹³«می‌دانم کجا ساکنی—آنجا که تخت شیطان است. با این حال به نام من چنگ زده‌ای و ایمانت را به من انکار نکردی، حتّی آنگاه که آنتیپاس، شاهد وفادار من، در میان شما، آنجا که شیطان ساکن است، کشته شد. ¹⁴امّا چند چیز بر تو دارم: بعضی در آنجا به تعلیم بَلعام چنگ زده‌اند. او به بالاق آموخت که سنگ لغزش پیش روی اسرائیل بگذارد، تا خوراکِ قربانی‌شده به بت‌ها بخورند و مرتکب گناه جنسی شوند. ¹⁵همچنین تو نیز کسانی داری که به تعلیم نیکولاییان چنگ زده‌اند. ¹⁶پس توبه کن. وگرنه به‌زودی نزد تو می‌آیم و با شمشیر دهانم با آنان که بدان چنگ زده‌اند خواهم جنگید. ¹⁷هر که گوش دارد بشنود که روح‌القدس به کلیساها چه می‌گوید. به آن که پیروز شود، مَنّای پنهان خواهم داد و سنگی سفید که بر آن نامی تازه نقش بسته است، نامی که جز گیرندهٔ آن کسی نمی‌داند.

چشمانی چون شعلهٔ آتش

¹⁸«به فرشتهٔ کلیسای تیاتیرا بنویس: پسر پدر ما، که چشمانش چون شعلهٔ آتش است و پاهایش چون برنجِ صیقلی، چنین می‌گوید:

¹⁹«من کارهای تو را می‌دانم—محبّت و ایمان و خدمت و پایداری تو را—و می‌دانم که کارهای اخیرت از نخستین بیشتر است. ²⁰امّا این را بر تو دارم که آن زن، ایزابل را، که خود را نبیّه می‌خواند، تحمّل می‌کنی؛ او با تعلیم خود خادمان مرا گمراه می‌کند تا به گناه جنسی دست یازند و خوراکِ قربانی‌شده به بت‌ها بخورند. ²¹به او فرصت دادم تا توبه کند، امّا نمی‌خواهد از گناه جنسی خود توبه کند. ²²او را بر بستر بیماری خواهم افکند، و آنان را که با او زنا می‌کنند، به رنجی بزرگ، مگر آنکه از کارهای او روی برگردانند. ²³و فرزندانش را به مرگ خواهم زد. آنگاه همهٔ کلیساها خواهند دانست که منم آن که اندیشه و دل را می‌کاود، و به هر یک از شما برحسب کارهایتان سزا خواهم داد. ²⁴امّا به بقیّهٔ شما در تیاتیرا، آنان که به این تعلیم چنگ نمی‌زنند و آنچه را ژرفای شیطان می‌خوانند نیاموخته‌اند، می‌گویم: باری دیگر بر شما نمی‌نهم. ²⁵تنها به آنچه دارید محکم بچسبید تا آنگاه که بیایم. ²⁶به آن که پیروز شود و کارهای مرا تا به آخر نگاه دارد، بر قوم‌ها اقتدار خواهم داد، ²⁷و او با عصای آهنین بر آنان حکمرانی خواهد کرد و ایشان را چون کوزه‌های گِلین درهم خواهد شکست—چنانکه من نیز از پدر خود اقتدار یافتم. ²⁸و ستارهٔ صبح را به او خواهم داد. ²⁹هر که گوش دارد بشنود که روح‌القدس به کلیساها چه می‌گوید.»