Dihirupkeun ku Piwelas Rama

Paulus ngagambarkeun jaman baheula nu maca kalawan blak-blakan — paéh, nuturkeun balaréa jeung kakawasaan di tukangeunana — tuluy megatkeun omonganana sorangan ku 'tapi Rama urang'. Kasalametan téh kurnia sangkan taya anu bisa ngagulkeun diri, jeung piwelas anu sarua ngarubuhkeun témbok antara urang Yahudi jeung urang bangsa séjén.

Pasal 2.

Ari aranjeun teh baheula geus paraeh ku sabab kasalahan jeung dosa-dosa aranjeun, nya eta anu baheula dilakonan ku aranjeun, nurutkeun jalan dunya ieu, nurutkeun pangawasa anu ngawasaan awang-awang, nya eta roh anu ayeuna keur digawe di jero jalma-jalma anu daroraka. Di antara maranehna, urang kabeh oge baheula hirup nuturkeun kahayang daging, ngalampahkeun sagala anu dipikahayang ku daging jeung pikiran, sarta tina asalna geus jadi anak-anak bebendu, cara jalma-jalma sejenna. Tapi Rama urang, anu jembar ku piwelas, ku karana asih-Na anu kacida ka urang, sanajan urang geus paraeh ku dosa-dosa urang, ku Mantenna dihirupkeun bareng jeung Kristus—ku sih kurnia aranjeun geus disalametkeun, sarta geus digugahkeun bareng jeung Anjeunna tur disarengkeun calik di sawarga dina Kristus Yesus, supaya dina jaman-jaman anu bakal datang, Mantenna nembongkeun kajembaran sih kurnia-Na anu taya watesna ngaliwatan kahadean-Na ka urang dina Kristus Yesus. Sabab ku sih kurnia aranjeun geus disalametkeun ngaliwatan iman—lain ku pagawean aranjeun sorangan; eta mah paparin ti Rama urang. Lain tina pagawean, supaya ulah aya anu agul. Urang teh beunang damelan-Na, diciptakeun dina Kristus Yesus pikeun ngalampahkeun pagawean-pagawean hade, anu ku Rama urang geus disadiakeun ti samemehna, supaya dilakonan ku urang.

Dideukeutkeun ku Getih Kristus

Ku sabab eta sing aringet: aranjeun bangsa-bangsa sejen sacara jasmani baheula disebut “nu teu disunat” ku jalma-jalma anu disebut “nu disunat,” nya eta tanda anu dijieun dina daging ku leungeun jalma. Sing aringet yen harita aranjeun teh teu gaduh Kristus, kaluar ti golongan Israil, jadi deungeun tina perjangjian-perjangjian jangji, teu boga pangharepan sarta teu gaduh Rama urang di ieu dunya. Tapi ayeuna dina Kristus Yesus, aranjeun anu baheula jauh teh geus dideukeutkeun ku getih Kristus. Sabab Anjeunna ku anjeun teh karapihan urang, anu geus ngahijikeun dua golongan jadi hiji, sarta geus ngaruntuhkeun ku salira-Na tembok pamisah anu matak mumusuhan, ^a ku ngabatalkeun dina salira-Na hukum parentah jeung katangtuan-katangtuan, supaya ti dua golongan tea dijadikeun hiji manusa anyar dina salira-Na, ku kituna ngayakeun karapihan, sarta ngarukunkeun duanana ka Rama urang dina hiji badan ngaliwatan salib, ku jalan maehan permusuhan tea. Anjeunna sumping sarta ngawartakeun karapihan ka aranjeun anu jarauh, jeung karapihan ka anu dareukeut. Sabab ngaliwatan Anjeunna urang duanana meunang jalan asup dina hiji Roh ka Rama urang. ^b

Ku sabab eta aranjeun teh lain deui deungeun jeung semah, tapi geus jadi warga sabangsa jeung para suci sarta anggota kulawarga Rama urang. Diadegkeun dina pademen para rasul jeung para nabi, ari Kristus Yesus ku anjeun jadi batu juruna, nu di jero-Na sakabeh wangunan, anu disambung-sambungkeun, tumuwuh jadi hiji Bait anu suci dina Gusti, dina Anjeunna, aranjeun oge keur diadegkeun bareng jadi tempat linggih pikeun Rama urang dina Roh Suci.