Otamizning rahmi bilan hayotga qaytarildik
Pavlus oʻquvchining oʻtmishini ochiq-oydin tasvirlaydi — oʻlik, olomonga va uning ortidagi kuchlarga ergashgan — soʻng oʻz gapini “lekin Otamiz” deb boʻladi. Najot — hech kim maqtanmasligi uchun berilgan sovgʻa, va oʻsha rahm-shafqat yahudiy bilan gʻayriyahudiy orasidagi devorni buzib tashlaydi.
2 1Sizlar esa qilmishlaringiz va gunohlaringizda oʻlik edingiz, 2Bir vaqtlar siz bu dunyoning yoʻl-yoʻriqlariga, havo ustidan hukmronlik qiladigan hukmdorga — hozir itoatsizlar orasida taʼsir koʻrsatayotgan ruhga ergashib, oʻsha gunohlar ichida yurar edingiz. 3Bir vaqtlar hammamiz ham ularning orasida tanamizning ehtiroslariga berilib, tana va aqlning istaklarini bajarib yashaganmiz; boshqalar kabi tabiatan gʻazab farzandlari edik. 4Lekin rahmga boy boʻlgan Otamiz bizni sevgan buyuk sevgisi tufayli, 5gunohlarimizda oʻlik boʻlsak-da, bizni Masih bilan birga hayotga qaytardi — inoyat bilan najot topdingiz — 6Iso Masihda bizni U bilan birga tiriltirib, osmonlarda U bilan birga oʻtqazdi, 7toki kelajak asrlarda Iso Masihda bizga koʻrsatgan mehribonligi orqali inoyatining behad boyligini namoyon qilsin. 8Chunki sizlar imon orqali, inoyat bilan najot topdingiz — bu sizning oʻz ishingiz emas; bu Otamizning inʼomidir. 9Bu amallardan emas, toki hech kim maqtanmasin. 10Biz Uning qoʻl ijodimiz — Iso Masihda ezgu ishlar uchun yaratilganmiz; bu ishlarni Otamiz, biz ularda yurishimiz uchun, oldindan tayyorlab qoʻygan edi.
Masihning qoni bilan yaqinlashtirildik
11Shuning uchun esda tuting: bir vaqtlar jismoniy jihatdan gʻayriyahudiy boʻlgan sizlar — qoʻl bilan tanada qilingan belgiga koʻra oʻzlarini “sunnatlilar” deb ataganlar tomonidan “sunnatsizlar” deb atalardingiz. 12Esda tutingki, oʻsha paytda sizlar Masihsiz edingiz, Isroil jamoasidan chetlangan, vaʼda ahdlariga begona, bu dunyoda umidsiz va Otamizsiz edingiz. 13Ammo endi Iso Masihda, bir vaqtlar uzoqda boʻlgan sizlar Masihning qoni bilan yaqinlashtirildingiz. 14Chunki Uning Oʻzi bizning tinchligimizdir; U ikkovini birlashtirib, ularni ajratib turgan adovat devorini Oʻz tanasida buzib tashladi, a a v14 Quddus maʼbadida tosh toʻsiq boʻlib, undan oʻtgan har qanday gʻayriyahudiy oʻlimga mahkum ekanidan ogohlantirardi — bu Pavlusning “ajratib turgan adovat devori”dir. 15amrlar va qoidalardan iborat qonunni Oʻz tanasida yoʻq qilib, ikkovidan Oʻzida yangi bir insoniyat yaratish uchun, tinchlik oʻrnatdi, 16va xoch orqali ikkovini bir tanada Otamiz bilan yarashtirish uchun, shu bilan adovatni oʻldirdi. 17U kelib, uzoqda boʻlgan sizlarga tinchlik, yaqindagilarga ham tinchlik eʼlon qildi. 18Chunki U orqali ikkovimiz ham bir Ruhda Otamizning huzuriga yoʻl topamiz. b b v18 Bu yerda butun Uchlik uyga yoʻl ochadi: biz Oʻgʻil orqali, bir Ruhda Otamiz huzuriga kelamiz. Xushxabarning maqsadi — faqat osmon emas, balki Otaning Oʻzidir.
19Shunday ekan, endi sizlar begona va musofir emas, balki azizlar bilan birga fuqaro va Otamizning xonadoni aʼzolarisiz. 20Havoriylar va paygʻambarlar poydevori ustiga qurilgansiz, burchak toshi esa Iso Masihning Oʻzidir, 21Unda butun bino bir-biriga bogʻlanib, Rabbimizda muqaddas maʼbad boʻlib oʻsadi, 22Unda sizlar ham Muqaddas Ruhda Otamiz uchun maskan boʻlib, birga qurilmoqdasiz.