Perjoangan Paulus pikeun Maranéhna

Paulus berjuang dina doa pikeun jalma-jalma percaya anu can kungsi dipanggihan, hayang maranéhna akar dina Kristus tibatan kajebak ku filsafat anu pinter, aturan dahareun, atawa titingalian malaikat. Catetan hutang anu ngalawan maranéhna geus dipaku dina kayu salib; Rama urang geus ngahirupkeun maranéhna babarengan jeung Kristus.

Pasal 2.

Sim kuring hoyong aranjeun terang, kumaha abotna satekah-polah sim kuring pikeun aranjeun, pikeun jalma-jalma di Laodikea, sarta pikeun sakabeh anu tacan kungsi tepung jeung sim kuring, supaya hate maranehna tumaninah, ngahiji dina kanyaah, sarta ngahontal sakabeh kabeungharan tina kayakinan anu sampurna jeung pangarti — nya eta terang kana rasiah Rama urang, nya eta Kristus, anu di jerona disumputkeun sakabeh gudang kawijaksanaan jeung pangaweruh. Ieu ku sim kuring dicaritakeun supaya ulah aya anu nipu aranjeun ku omongan anu ngolo. Sanajan raga sim kuring henteu aya di aranjeun, tapi dina roh mah sim kuring aya bareng jeung aranjeun, bungah ningali hadena tatanan hirup aranjeun jeung kuatna iman aranjeun ka Kristus.

Ngakar sarta Diadegkeun dina Anjeunna

Ku sabab eta, sakumaha aranjeun geus narima Kristus Yesus Gusti urang, kudu hirup ngahiji jeung Anjeunna, sing ngakar jeung diadegkeun dina Anjeunna, pengkuh dina iman sakumaha anu geus diwurukkeun, tur mubal ku rasa sukur.

Sing waspada, ulah aya anu nawan aranjeun ku filsafat jeung tipu daya anu kosong, anu nurutkeun adat kabiasaan manusa, nurutkeun roh-roh dasar ieu dunya, lain nurutkeun Kristus. ^a Sabab di jero Anjeunna sagemblengna kaayaan Allah teh ngancik dina wangun badani, jeung di jero Anjeunna aranjeun geus dijadikeun sampurna, nya eta Anjeunna anu jadi sirah tina sagala kakawasaan jeung pamarentahan. Dina Anjeunna aranjeun oge geus disunat — sunat anu lain gawe leungeun manusa, nya eta ngaleupaskeun badan jasmani — sunat Kristus. ^b Aranjeun geus dikubur bareng jeung Anjeunna dina baptisan, sarta dina eta oge aranjeun geus dihirupkeun deui bareng jeung Anjeunna ku karana iman kana kawasa Rama urang, anu geus ngahirupkeun deui Anjeunna tina maot. Aranjeun bareto geus paeh dina dosa-dosa aranjeun jeung dina kaayaan badan anu can disunat, tapi Rama urang ngahirupkeun aranjeun bareng jeung Anjeunna, sarta ngahampura sakabeh dosa urang, sarta mupus surat hutang, katut sagala aturanana, anu ngalawan ka urang. Eta ku Mantenna disingkirkeun, dipaku kana kayu salib. Mantenna geus ngalucutan pakarang para pangawasa jeung para panguasa, sarta ngawirang-wirang maranehna di hareupeun umum, meunang kameunangan ngungkulan maranehna dina Anjeunna.

Ku sabab eta, ulah aya anu ngahukuman aranjeun dina sual kadaharan, inuman, pesta kaagamaan, bulan anyar, atawa poe Sabat. Eta kabeh ngan kalangkang tina perkara-perkara anu baris datang, tapi kanyataanana aya dina Kristus. Ulah aya anu ngarampas ganjaran aranjeun ku jalan ngarasa resep kana karendahan hate anu palsu jeung kana nyembah ka malaikat, museurkeun perhatian kana titingalian anu geus katarima ku manehna, anu adigung taya sababna ku pikiran jasmanina, sarta teu nyekel pageuh kana Sirah, anu ti Anjeunna sakujur awak teh, anu diparaban jeung ditalikeun ku sendi-sendi jeung urat-urat, tumuwuh ku tumuwuhna anu asalna ti Rama urang.

Lamun aranjeun geus maot bareng jeung Kristus tina roh-roh dasar ieu dunya, naha bet siga anu masih keneh jadi bagian dunya, nurut kana aturan-aturanana? “Ulah nyekel, ulah ngasaan, ulah ngarampa”? Eta kabeh baris ruksak ku dipake, sabab ngan dumasar kana parentah jeung pangajaran manusa. Aturan-aturan eta teh siga anu wijaksana — ibadah anu diadak-adakeun, karendahan hate anu palsu, nganiaya badan — tapi taya pisan gunana pikeun ngadalian hawa napsu jasmani.