ڪُلن جي سردارن جو عرض

منسي جي گهراڻن جا سردار اهو نشاندهي ڪن ٿا ته صلفحاد جون ڌيئرون جيڪڏهن قبيلي کان ٻاهر شادي ڪن ته پنهنجي زمين پاڻ سان کڻي ويندييون. فيصلو: اهي جنهن سان چاهين شادي ڪري سگهن ٿيون، پر پنهنجي پيءُ جي گهراڻي اندر، تان جو ڪنهن به قبيلي جي وراثت خاموشيءَ سان ٻئي ڏانهن نه وهي وڃي.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 6

باب 36.

يوسف جي ڪُلن مان، منسيءَ جي پٽ مڪير جي اولاد، يعني جلعاد جي ڪُل جا گهراڻن جا سردار اڳتي اچي موسيٰ ۽ اسرائيل جي گهراڻن جي ڪُلن جي سردارن اڳيان ڳالهايائون. چيائون تہ ”اسان جي پيءُ منهنجي مالڪ کي حڪم ڏنو هو تہ ملڪ کي قرعي سان اسرائيل جي ماڻهن کي ورثي ۾ ڏي، ۽ منهنجي مالڪ کي اسان جي پيءُ اهو بہ حڪم ڏنو هو تہ اسان جي ڀاءُ صلُفحاد جو ورثو سندس ڌيئرن کي ڏي. جيڪڏهن اهي اسرائيل جي ٻين قبيلن جي مردن سان شادي ڪنديون تہ سندن ورثو اسان جي ابن ڏاڏن جي ورثي مان ڪڍجي ويندو ۽ جنهن قبيلي ۾ هيون ويندون، تنهن جي ورثي ۾ شامل ٿي ويندو؛ ائين اسان کي مليل ورثو گهٽجي ويندو. جڏهن اسرائيل جو جوبلي ايندو تڏهن سندن ورثو انهيءَ قبيلي جي ورثي سان ملي ويندو جنهن ۾ هيون شادي ڪنديون، ۽ اسان جي ابن ڏاڏن جي قبيلي جي ورثي مان ڪڍيو ويندو.“

پوءِ موسيٰ اسان جي پيءُ جي ڪلام موجب بني اسرائيل کي حڪم ڏنو تہ ”يوسف جي قبيلي جو چوڻ ٺيڪ آهي.

صلُفحاد جي ڌيئرن بابت اسان جو پيءُ هي حڪم ڏئي ٿو تہ جنهن سان کين وڻي، تنهن سان شادي ڪري سگهن ٿيون، رڳو پنهنجي پيءُ جي قبيلي جي ڪُل اندر.

ڪوبہ اسرائيلي ورثو هڪ قبيلي مان ٻئي قبيلي ڏانهن منتقل نہ ٿئي؛ هر اسرائيلي کي پنهنجي ابن ڏاڏن جي قبيلي جو ورثو سانڀي رکڻو آهي. اسرائيلي قبيلي ۾ جيڪا ڌيءُ ورثو ماڻي، تنهن کي پنهنجي پيءُ جي قبيلي جي ڪُل اندر شادي ڪرڻي آهي، تہ جيئن هر اسرائيلي پنهنجي ابن ڏاڏن جو ورثو قائم رکي. ڪوبہ ورثو هڪ قبيلي مان ٻئي قبيلي ڏانهن نہ وڃي؛ اسرائيل جي هر قبيلي کي پنهنجي ورثي سان چنبڙيل رهڻو آهي.“

جيئن اسان جي پيءُ موسيٰ کي حڪم ڏنو هو، تيئن صلُفحاد جي ڌيئرن ڪيو. محلہ، ترضہ، حجلہ، ملڪہ ۽ نوعہ، صلُفحاد جي ڌيئرن پنهنجي پيءُ جي پاسي وارن چاچن جي پٽن سان شادي ڪئي. يوسف جي پٽ منسيءَ جي اولاد جي ڪُلن ۾ شادي ڪيائون، ۽ سندن ورثو پنهنجي پيءُ جي قبيلي جي ڪُل ۾ رهيو.

هي اهي حڪم ۽ فيصلا آهن جيڪي اسان جي پيءُ موسيٰ جي وسيلي موآب جي ميدانن ۾ يردن جي ڪناري، يريحو وٽ، اسرائيل جي ماڻهن کي ڏنا.