ମହିମାରେ ବସ୍ତ୍ରାନ୍ଵିତ
ଦୁଇଟି ବିଷୟ ଅଟଳ ରହେ: ଜଗତ ଓ ସିଂହାସନ। ବନ୍ୟାସବୁ ସେମାନଙ୍କ ରବ ଉଠାନ୍ତି ଓ ଢେଉ ପିଟନ୍ତି, ଆଉ ଗୀତଟି ଉତ୍ତର ଦିଏ ଯେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଆମ ପିତା ଢେଉମାଳାଠାରୁ ଅଧିକ ପରାକ୍ରମୀ — ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ବିଧିସବୁ ତାହାଙ୍କ ରାଜତ୍ୱ ପରି ଅଟଳ।
93 1ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ରାଜତ୍ଵ କରନ୍ତି; ସେ ମହିମାରେ ବସ୍ତ୍ରାନ୍ଵିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ବସ୍ତ୍ରାନ୍ଵିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି; ସେ ବଳରେ ଆପଣାକୁ ବନ୍ଧ ବାନ୍ଧିଅଛନ୍ତି। ହଁ, ଜଗତ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଅଛି; ତାହା କଦାପି ବିଚଳିତ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। 2ତୁମ୍ଭର ସିଂହାସନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ସ୍ଥିର ହୋଇଅଛି; ତୁମ୍ଭେ ଅନାଦିକାଳରୁ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଟ। 3ବନ୍ୟାସମୂହ ଉଠିଅଛି, ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା; ବନ୍ୟାସମୂହ ଆପଣା ରବ ଉଠାଇଅଛି; ବନ୍ୟାସମୂହ ଆପଣା ଗର୍ଜନକାରୀ ତରଙ୍ଗ ଉଠାଉଅଛି। 4ଅନେକ ଜଳର ଗର୍ଜନ ଅପେକ୍ଷା, ସମୁଦ୍ରର ପ୍ରବଳ ତରଙ୍ଗ ଅପେକ୍ଷା, ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ଥ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅଧିକ ବଳବାନ ଅଟନ୍ତି। 5ତୁମ୍ଭର ବିଧିସମୂହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼; ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ପବିତ୍ରତା ତୁମ୍ଭ ଗୃହକୁ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ କରେ।