ଯିରୂଶାଲମର ଦ୍ଵାରରେ ପ୍ରହରୀ ନିଯୁକ୍ତ

ପ୍ରାଚୀର ଠିଆ ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ନଗର ପ୍ରାୟ ଶୂନ୍ୟ, ତେଣୁ ନିହିମିୟା ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବାର ସମୟ ଓ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ପହରାଦାର ସ୍ଥିର କରନ୍ତି, ତାʼପରେ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯେପରି ଦେଲେ, ସେହିପରି ବାବିଲରୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପୁରୁଣା ତାଲିକା ଖୋଲନ୍ତି। ପରିବାର, ଯାଜକ, ସେବକ ଓ ଦାନ ଗଣନା କରାଯାଏ, ଏବଂ ନଗରମାନଙ୍କରେ ପୁନର୍ବସତି ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 7।

ପ୍ରାଚୀର ପୁନର୍ନିର୍ମିତ ହେଲା ଉତ୍ତାରେ ଓ ମୁଁ କବାଟସବୁ ସ୍ଥାପନ କଲା ଉତ୍ତାରେ, ଦ୍ଵାରପାଳ, ଗାୟକ ଓ ଲେବୀୟମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ମୁଁ ଆପଣା ଭ୍ରାତା ହନାନିକୁ ଯିରୂଶାଲମ ଉପରେ ଅଧିକାର ଦେଲି, ପୁଣି ଗଡ଼ର ସେନାପତି ହନନୀୟକୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲି, କାରଣ ସେ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ଥିଲା ଓ ଅନେକଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭୟ କରୁଥିଲା। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି, “ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତପ୍ତ ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିରୂଶାଲମର ଦ୍ଵାରସବୁ ଫିଟାଅ ନାହିଁ; ଆଉ ପ୍ରହରୀମାନେ ପହରାରେ ଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଅର୍ଗଳ ଦେଉନ୍ତୁ। ଯିରୂଶାଲମ ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରହରୀ ନିଯୁକ୍ତ କର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆପଣା ପହରା ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆପଣା ଗୃହ ସମ୍ମୁଖରେ।”

ନଗର ତ ପ୍ରଶସ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ ଥିଲା, ମାତ୍ର ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକ ଅଳ୍ପ ଥିଲେ, ପୁଣି କୌଣସି ଗୃହ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ନିର୍ମିତ ହୋଇ ନ ଥିଲା।

ପିତାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଗଣନା କରାଯାଇ ସ୍ଵଦେଶକୁ ଫେରିଲେ

ତହିଁରେ ମୋହର ପିତା କୁଳୀନ, ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବଂଶାବଳୀ ଅନୁସାରେ ଗଣନା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ମୋʼ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦେଲେ। ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଫେରିଆସିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ-ପତ୍ର ପାଇଲି, ଓ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଲିଖିତ ଦେଖିଲି:

ବାବିଲର ରାଜା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସର ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ନେଇଯାଇଥିଲା, ପ୍ରଦେଶର ସେହି ଲୋକମାନେ ବନ୍ଦୀତ୍ଵରୁ ଫେରି ଯିରୂଶାଲମ ଓ ଯିହୂଦାକୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆପଣା ନଗରକୁ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ଯିରୁବ୍ବାବିଲ, ଯେଶୂୟ, ନିହିମୀୟା, ଅସରୀୟ, ରୟମୀୟା, ନହମାନି, ମର୍ଦ୍ଦଖୟ, ବିଲ୍‌ଶନ, ମିସ୍ପରତ୍, ବିଗ୍‌ବୟ, ନହୂମ ଓ ବାନାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ଇସ୍ରାଏଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ପୁରୁଷଗଣର ସଂଖ୍ୟା ଏହି:

ପରିୟୋଶର ସନ୍ତାନ ଦୁଇ ହଜାର ଏକ ଶହ ବାସ୍ତରୀ;

ଶଫଟୀୟର ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ ବାସ୍ତରୀ;

ଆରହର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ବାବନ;

ପହତ୍-ମୋୟାବର ସନ୍ତାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଶୂୟ ଓ ଯୋୟାବ ବଂଶର ସନ୍ତାନ ଦୁଇ ହଜାର ଆଠ ଶହ ଅଠର;

ଏଲମର ସନ୍ତାନ ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ଚଉବନ;

ସତ୍ତୁର ସନ୍ତାନ ଆଠ ଶହ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ;

ସକ୍କୟର ସନ୍ତାନ ସାତ ଶହ ଷାଠିଏ;

ବିନ୍ନୂୟୀର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ଅଠଚାଳିଶ;

ବେବୟର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ଅଠାଇଶ;

ଅସ୍‌ଗଦର ସନ୍ତାନ ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶହ ବାଇଶ;

ଅଦୋନୀକାମର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ସତଷଠି;

ବିଗ୍‌ବୟର ସନ୍ତାନ ଦୁଇ ହଜାର ସତଷଠି;

ଆଦୀନର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ପଞ୍ଚାବନ;

ଆଟେରର ସନ୍ତାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ହିଜକୀୟ ବଂଶର ସନ୍ତାନ ଅଠାନବେ;

ହଶୁମର ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ ଅଠାଇଶ;

ବେତ୍‌ସୟର ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ ଚବିଶ;

ହାରୀଫର ସନ୍ତାନ ଏକ ଶହ ବାର;

ଗିବୀୟୋନର ସନ୍ତାନ ପଞ୍ଚାନବେ।

ବୈଥଲିହିମ ଓ ନଟୋଫାର ଲୋକ ଏକ ଶହ ଅଠାଅଶୀ;

ଅନାଥୋତର ଲୋକ ଏକ ଶହ ଅଠାଇଶ;

ବେଥ-ଅସ୍ମାବତର ଲୋକ ବୟାଳିଶ;

କିରୀୟଥ୍-ଯିୟାରୀମ, କଫୀରା ଓ ବେରୋତର ଲୋକ ସାତ ଶହ ତେୟାଳିଶ;

ରାମା ଓ ଗେବାର ଲୋକ ଛଅ ଶହ ଏକୋଇଶ;

ମିକ୍‌ମସର ଲୋକ ଏକ ଶହ ବାଇଶ;

ବେଥେଲ ଓ ଅୟର ଲୋକ ଏକ ଶହ ତେଇଶ;

ଅନ୍ୟ ନବୋର ଲୋକ ବାବନ।

ଅନ୍ୟ ଏଲମର ସନ୍ତାନ ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ଚଉବନ;

ହାରୀମର ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ କୋଡ଼ିଏ;

ଯିରୀହୋର ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ;

ଲୋଦ, ହାଦୀଦ ଓ ଓନୋର ସନ୍ତାନ ସାତ ଶହ ଏକୋଇଶ;

ସନାୟାର ସନ୍ତାନ ତିନି ହଜାର ନଅ ଶହ ତିରିଶ।

ଯାଜକମାନେ: ଯେଶୂୟ ବଂଶର ଯିଦୟୀୟର ସନ୍ତାନ ନଅ ଶହ ତେସ୍ତରୀ।

ଇମ୍ମେରର ସନ୍ତାନ ଏକ ହଜାର ବାବନ;

ପଶ୍‌ହୂରର ସନ୍ତାନ ଏକ ହଜାର ଦୁଇ ଶହ ସତ୍ତାଳିଶ;

ହାରୀମର ସନ୍ତାନ ଏକ ହଜାର ସତର।

ଲେବୀୟମାନେ: ଯେଶୂୟର ସନ୍ତାନ, ଅର୍ଥାତ୍ କଦ୍‌ମୀୟେଲ ଓ ହୋଦବା ବଂଶର ସନ୍ତାନ ଚଉସ୍ତରୀ।

ଗାୟକମାନେ: ଆସଫର ସନ୍ତାନ ଏକ ଶହ ଅଠଚାଳିଶ।

ଦ୍ଵାରପାଳମାନେ: ଶଲ୍ଲୁମ, ଆଟେର, ଟଲ୍ମୋନ, ଅକ୍କୂବ, ହଟୀଟା ଓ ଶୋବୟର ସନ୍ତାନ ଏକ ଶହ ଅଠତିରିଶ।

ମନ୍ଦିର-ସେବକମାନେ ଏହି: ସୀହ, ହସୂଫା, ଟବ୍ବାୟୋତ, କେରୋସ, ସୀୟ, ପାଦୋନ, ଲବାନା, ହଗାବା, ଶଲ୍‌ମୟ, ହାନନ, ଗିଦ୍ଦେଲ, ଗହର, ରାୟା, ରତ୍‌ସୀନ, ନକୋଦ, ଗସ୍ସମ, ଉସ୍‌ସ, ପାସେହ, ବେସୟ, ମିୟୂନୀମ, ନଫୂଶସୀମ, ବକ୍‌ବୂକ, ହକୂଫା, ହର୍‌ହୂର, ବସ୍‌ଲୀତ, ମହୀଦା, ହର୍‌ଶା, ବର୍‌କୋସ, ସୀଷରା, ତେମହ, ନତ୍‌ସୀହ ଓ ହଟୀଫାର ସନ୍ତାନ।

ଶଲୋମନଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏହି: ସୋଟୟ, ସୋଫରତ, ପରୀଦା, ଯାଲା, ଦର୍କୋନ, ଗିଦ୍ଦେଲ, ଶଫଟୀୟ, ହଟ୍ଟୀଲ, ପୋଖେରତ-ହତ୍‌ସବାୟୀମ ଓ ଆମୋନର ସନ୍ତାନ। ସମସ୍ତ ମନ୍ଦିର-ସେବକ ଓ ଶଲୋମନଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ତିନି ଶହ ବୟାନବେ ଜଣ ଥିଲେ।

ଏମାନେ ତେଲ-ମେଲହ, ତେଲ-ହର୍‌ଶା, କରୂବ, ଅଦ୍ଦୋନ ଓ ଇମ୍ମେରଠାରୁ ଆସିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ଇସ୍ରାଏଲ ବଂଶୀୟ ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖାଇବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ପିତୃଗୃହ କି ବଂଶ ଦେଖାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ:

ଦଲାୟା, ଟୋବୀୟ ଓ ନକୋଦର ସନ୍ତାନ ଛଅ ଶହ ବୟାଳିଶ।

ଯାଜକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ: ହବାୟା, ହକ୍କୋସ ଓ ବର୍ସିଲ୍ଲୟର ସନ୍ତାନ—ଏହି ବର୍ସିଲ୍ଲୟ ଗିଲୀୟଦୀୟ ବର୍ସିଲ୍ଲୟର ଏକ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରି ସେହି ବଂଶର ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲା।

ଏମାନେ ଆପଣା ବଂଶାବଳୀ-ଲିପିର ଅନ୍ଵେଷଣ କଲେ, ମାତ୍ର ତାହା ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଏଣୁ ଅଶୁଚି ଗଣିତ ହୋଇ ଯାଜକପଦରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହେଲେ। ଜଣେ ଯାଜକ ଊରୀମ ଓ ତୁମ୍ମୀମ ଦ୍ଵାରା ପରାମର୍ଶ ନ ନେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଯେପରି ମହାପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ ନ କରନ୍ତି, ଏଥିପାଇଁ ଶାସନକର୍ତ୍ତା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ^a

ସମଗ୍ର ସମାଜ ଏକତ୍ର ବୟାଳିଶ ହଜାର ତିନି ଶହ ଷାଠିଏ ଜଣ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସାତ ହଜାର ତିନି ଶହ ସଇଁତିରିଶ ଦାସଦାସୀ ବ୍ୟତୀତ; ଆଉ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶହ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ଗାୟକ ଓ ଗାୟିକା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସାତ ଶହ ଛତିଶ ଅଶ୍ଵ, ଦୁଇ ଶହ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ଖଚର, ଚାରି ଶହ ପଞ୍ଚତିରିଶ ଓଟ ଓ ଛଅ ହଜାର ସାତ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ଗର୍ଦ୍ଦଭ ଥିଲେ।

ପିତୃବଂଶର ପ୍ରଧାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଦାନ କଲେ। ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଭଣ୍ଡାରକୁ ଏକ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା, ପଚାଶ ପାତ୍ର ଓ ପାଞ୍ଚ ଶହ ତିରିଶ ଯାଜକୀୟ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ପିତୃବଂଶର ପ୍ରଧାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଭଣ୍ଡାରକୁ କୋଡ଼ିଏ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଓ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ହଜାର ସାତ ଶହ ପଚାଶ ପାଉଣ୍ଡ ରୂପା ଦେଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ କୋଡ଼ିଏ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା, ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶହ ପାଉଣ୍ଡ ରୂପା ଓ ସତଷଠି ଯାଜକୀୟ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।

ଯାଜକ, ଲେବୀୟ, ଦ୍ଵାରପାଳ, ଗାୟକ, କେତେକ ଲୋକ, ମନ୍ଦିର-ସେବକ ଓ ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲ ଆପଣା ଆପଣା ନଗରରେ ବସତି ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସପ୍ତମ ମାସ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ବେଳେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନଗଣ ଆପଣା ଆପଣା ନଗରରେ ଥିଲେ।