યરુશાલેમના દરવાજાઓ પર ચોકીદારો ગોઠવાયા

દીવાલ ઊભી છે પણ નગર લગભગ ખાલી છે, તેથી નહેમ્યા દરવાજા ખોલવાના સમય અને વિશ્વાસુ ચોકીદારો નક્કી કરે છે, પછી તેના પિતાએ તેના હૃદયમાં મૂક્યું તેમ બાબિલથી પાછા ફરેલાઓની જૂની નોંધપોથી ખોલે છે. કુટુંબો, યાજકો, સેવકો અને ભેટોની ગણતરી થાય છે, અને નગરોમાં ફરી વસવાટ થાય છે.

અધ્યાય 7.

કોટ ફરી બંધાઈ ગયા પછી અને મેં દરવાજાઓ બેસાડ્યા પછી, દરવાનો, ગાયકો તથા લેવીઓ નિમાયા. મેં મારા ભાઈ હનાનીને યરુશાલેમનો કારભાર સોંપ્યો, અને હનાન્યાને કિલ્લાનો સરદાર બનાવ્યો, કારણ, તે વિશ્વાસુ હતો અને ઘણા લોકો કરતાં આપણા પિતાથી વિશેષ ડરતો હતો. મેં તેઓને કહ્યું, “સૂર્ય તપે નહિ ત્યાં સુધી યરુશાલેમના દરવાજા ઉઘાડશો નહિ; અને ચોકીદારો પહેરા પર હોય ત્યારે તેઓ દરવાજા બંધ કરીને આગળા જડે. યરુશાલેમના રહેવાસીઓમાંથી પહેરેગીરો નીમો, દરેક પોતાના મથક પર, દરેક પોતાના ઘરની સામે.”

નગર તો વિશાળ હતું, પણ તેમાંના લોકો થોડા હતા, અને હજી કોઈ ઘર ફરી બંધાયાં નહોતાં.

પિતાના લોકોની ઘરે ગણતરી

ત્યારે મારા પિતાએ મારા મનમાં એવું મૂક્યું કે હું અમીરોને, અધિકારીઓને તથા લોકોને ભેગા કરીને વંશાવળી પ્રમાણે નોંધ કરું. પહેલાં પાછા આવેલાઓની વંશાવળીની નોંધ મને મળી, અને તેમાં આ પ્રમાણે લખેલું મળ્યું:

બાબિલના રાજા નબૂખાદનેસ્સારે જેઓને બંદી કરીને લઈ ગયો હતો, તે પ્રાંતના આ લોકો બંદીવાસમાંથી યરુશાલેમ તથા યહૂદિયામાં, દરેક પોતપોતાના નગરમાં પાછા આવ્યા, જેઓ ઝરુબ્બાબેલ, યેશૂઆ, નહેમ્યા, અઝાર્યા, રાઅમ્યા, નાહમાની, મોર્દખાય, બિલ્શાન, મિસ્પરેથ, બિગ્વાય, નહૂમ તથા બાઅનાહ સાથે આવ્યા—ઇઝરાયલના લોકોના પુરુષોની ગણતરી આ પ્રમાણે:

પારોશના વંશજો, ૨,૧૭૨;

શફાટ્યાના વંશજો, ૩૭૨;

આરાહના વંશજો, ૬૫૨;

પાહાથ-મોઆબના વંશજો (યેશૂઆ તથા યોઆબની વંશપરંપરાથી), ૨,૮૧૮;

એલામના વંશજો, ૧,૨૫૪;

ઝાત્તૂના વંશજો, ૮૪૫;

ઝાક્કાયના વંશજો, ૭૬૦;

બિન્નૂઈના વંશજો, ૬૪૮;

બેબાયના વંશજો, ૬૨૮;

આઝ્ગાદના વંશજો, ૨,૩૨૨;

અદોનીકામના વંશજો, ૬૬૭;

બિગ્વાયના વંશજો, ૨,૦૬૭;

આદીનના વંશજો, ૬૫૫;

આટેરના વંશજો (હિઝકિયાથી), ૯૮;

હાશુમના વંશજો, ૩૨૮;

બેસાયના વંશજો, ૩૨૪;

હારીફના વંશજો, ૧૧૨;

ગિબ્યોનના વંશજો, ૯૫.

બેથલેહેમ તથા નટોફાહના પુરુષો, ૧૮૮;

અનાથોથના પુરુષો, ૧૨૮;

બેથ-આઝ્માવેથના પુરુષો, ૪૨;

કિર્યાથ-યઆરીમ, કફીરાહ તથા બેરોથના પુરુષો, ૭૪૩;

રામાહ તથા ગેબાના પુરુષો, ૬૨૧;

મિખ્માસના પુરુષો, ૧૨૨;

બેથેલ તથા આયના પુરુષો, ૧૨૩;

બીજા નબોના પુરુષો, ૫૨.

બીજા એલામના વંશજો, ૧,૨૫૪;

હારીમના વંશજો, ૩૨૦;

યરીખોના વંશજો, ૩૪૫;

લોદ, હાદીદ તથા ઓનોના વંશજો, ૭૨૧;

સનાઆહના વંશજો, ૩,૯૩૦.

યાજકો: યદાયાના વંશજો (યેશૂઆના ઘરથી), ૯૭૩.

ઇમ્મેરના વંશજો, ૧,૦૫૨;

પાશહૂરના વંશજો, ૧,૨૪૭;

હારીમના વંશજો, ૧,૦૧૭.

લેવીઓ: યેશૂઆના વંશજો (કાદમીએલ તથા હોદેવાહની વંશપરંપરાથી), ૭૪.

ગાયકો: આસાફના વંશજો, ૧૪૮.

દરવાનો: શાલ્લૂમ, આટેર, ટાલ્મોન, આક્કૂબ, હટીટા તથા શોબાયના વંશજો, ૧૩૮.

મંદિરના સેવકો: સીહા, હસૂફા, ટાબ્બાઓથના વંશજો, કેરોસ, સીઆ, પાદોન, લબાના, હગાબા, શાલ્માય, હાનાન, ગિદ્દેલ, ગાહાર, રઆયા, રસીન, નકોદા, ગાઝ્ઝામ, ઉઝ્ઝા, પાસેઆહ, બેસાય, મઊનીમ, નફૂશેસીમ, બાકબૂક, હકૂફા, હાર્હૂર, બાસ્લીથ, મહીદા, હાર્શા, બાર્કોસ, સીસરા, તેમાહ, નસીઆહ તથા હટીફા.

સુલેમાનના સેવકોના વંશજો: સોટાય, સોફેરેથ, પરીદા, યાઅલા, દાર્કોન, ગિદ્દેલ, શફાટ્યા, હાત્તીલ, પોખેરેથ-હાસ્સબાઈમ તથા આમોનના વંશજો. મંદિરના બધા સેવકો તથા સુલેમાનના સેવકોના વંશજો મળીને ૩૯૨ હતા.

આ લોકો તેલ-મેલાહ, તેલ-હાર્શા, ખરૂબ, આદ્દોન તથા ઇમ્મેરથી આવ્યા, પણ પોતાના પિતાનું ઘર કે વંશ, તેઓ ઇઝરાયલમાંના હતા કે નહિ, તે બતાવી શક્યા નહિ:

દલાયા, ટોબિયા તથા નકોદાના વંશજો, ૬૪૨.

યાજકોમાંથી: હોબાયા, હાક્કોસ તથા બાર્ઝિલ્લાયના વંશજો—જેણે ગિલ્યાદી બાર્ઝિલ્લાયની દીકરીઓમાંથી એકને પરણ્યો હતો અને તે કુટુંબનું નામ ધારણ કર્યું હતું.

આ લોકોએ પોતાની વંશાવળીની નોંધ શોધી, પણ તે મળી નહિ, માટે તેઓને અશુદ્ધ ગણીને યાજકપદમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા. રાજ્યપાલે તેઓને કહ્યું કે જ્યાં સુધી ઉરીમ તથા તુમ્મીમ દ્વારા પૂછનાર યાજક ન મળે, ત્યાં સુધી તેઓ પરમ પવિત્ર ભોજન ખાય નહિ. ^a

આખી સભા મળીને ૪૨,૩૬૦ હતી, આ ઉપરાંત તેઓના ૭,૩૩૭ દાસ-દાસીઓ હતા; અને તેઓની પાસે ૨૪૫ ગાયકો તથા ગાયિકાઓ હતી. તેઓની પાસે ૭૩૬ ઘોડા, ૨૪૫ ખચ્ચર, ૪૩૫ ઊંટ તથા ૬,૭૨૦ ગધેડાં હતાં.

કેટલાક કુટુંબના વડાઓએ કામ માટે દાન આપ્યું. રાજ્યપાલે ભંડારમાં ૧,૦૦૦ સોનાના સિક્કા, ૫૦ વાટકા તથા ૫૩૦ યાજકીય વસ્ત્રો આપ્યાં. કેટલાક કુટુંબના વડાઓએ કામના ભંડારમાં ૨૦,૦૦૦ સોનાના સિક્કા તથા આશરે ૨,૭૫૦ રતલ ચાંદી આપી. બાકીના લોકોએ ૨૦,૦૦૦ સોનાના સિક્કા, આશરે ૨,૫૦૦ રતલ ચાંદી તથા ૬૭ યાજકીય વસ્ત્રો આપ્યાં.

યાજકો, લેવીઓ, દરવાનો, ગાયકો, કેટલાક લોકો, મંદિરના સેવકો તથા આખો ઇઝરાયલ પોતપોતાના નગરમાં વસ્યા. સાતમા મહિના સુધીમાં ઇઝરાયલના લોકો પોતપોતાના નગરમાં હતા.