Utusan saka Dhampare Sang Rama

Tigang minggu sungkawa dipunpungkasi kanthi wahyu ingkang nyirnakaken sedaya kekiyatanipun Daniel. Piyambakipun dipunparingi pirsa bilih Ramanipun sampun mirengaken pangandikanipun wiwit dinten kapisan, lan bilih saged dangu amargi wonten perang kaliyan panggedhéning Persia ngantos Mikhael rawuh. Piyambakipun dipungepok kaping kalih lan dipunsebat tiyang ingkang kinasih sanget.

Pasal 10.

Ing taun katelu jumenenge Prabu Koresy, ratu ing Persia, ana pawarta kang kawedharake marang Daniel, kang disebut Beltsazar — pawarta iku bener, bab paprangan gedhe. Daniel mangerti pawarta mau, lan oleh pangreten bab wahyu iku.

Ing dina-dina iku aku, Daniel, susah sungkawa nganti telung minggu ganep. Aku ora mangan panganan kang enak; daging utawa anggur ora tau nggepok cangkemku; aku babar pisan ora nganggo lenga, nganti telung minggu kliwat.

Ing dina kaping patlikur sasi kapisan, aku ngadeg ing pinggire kali gedhe, yaiku Kali Tigris. Aku tumenga lan weruh ana wong lanang nganggo sandhangan lena, kanthi sabuk emas murni saka Ufas ing bangkekane. ^a Sarirane kaya watu beril, pasuryane kaya kilat, mripate kaya obor murub, asta lan sampeyane kaya prunggu kang kinilapake, lan swaraning pangandikane kaya gumuruhing wong akeh.

Mung aku, Daniel, kang weruh wahyu iku; wong-wong kang padha ngancani aku ora weruh, nanging padha katekan rasa giris kang banget, temah padha mlayu ndhelik. Kari aku ijen, aku weruh wahyu kang gedhe iku. Kekuwatanku entek babar pisan; rupaku dadi pucet kaya wong mati, lan aku ora duwe daya maneh. Banjur aku krungu pangandikane, lan bareng krungu iku, aku ambruk sumungkem konjem ing bumi lan keturon kepati.

Dumadakan ana asta ndemek aku lan njunjung aku nganti aku ndhrodhog, tumpu ing tangan lan dhengkulku. Panjenengane ngandika marang aku: “He Daniel, wong kang kinasih banget, gatekna tembung-tembung kang dakkandhakake marang kowe; ngadega, awit saiki aku diutus nemoni kowe.” Bareng panjenengane ngandika mangkono marang aku, aku banjur ngadeg kanthi gumeter.

Panjenengane ngandika marang aku: “Aja wedi, Daniel. Wiwit dina kang kapisan nalika kowe ngetog ati arep ngerti lan ngasorake awakmu ana ing ngarsane Ramamu, tembung-tembungmu wis kapireng, lan aku teka marga saka tembung-tembungmu. Nanging panggedhening karajan Persia nglawan aku salawase rolikur dina; banjur Mikhael, salah sijine panggedhe kang pinunjul, teka ngrewangi aku, awit aku ditinggal ana ing kono karo para ratu ing Persia. ^b Aku teka arep nulungi kowe supaya ngerti kaanane bangsamu ing tembe, awit wahyu iku magepokan karo dina-dina kang isih bakal kelakon.”

Nalika panjenengane ngandika mangkono marang aku, aku ndhingkluk nyawang lemah, ora bisa calathu. Banjur ana kang rupane kaya manungsa ndemek lambeku. Aku mbukak cangkemku lan wiwit guneman. Aku matur marang kang ngadeg ing ngarepku: “Dhuh gusti, wahyu punika ndadosaken kawula kebak raos nyeri, saha kawula sampun boten gadhah kakiyatan malih. Kadospundi kawula, abdi panjenengan, saged wicanten kaliyan panjenengan, dhuh gusti? Sapunika boten wonten kakiyatan ingkang kantun wonten ing kawula, tuwin boten wonten napas malih.”

Kang rupane kaya manungsa mau banjur ndemek aku maneh lan nyantosakake aku. Pangandikane panjenengane: “Aja wedi, kowe kang kinasih. Tentrem rahayu anaa ing kowe; disantosa, disantosa!” Pangandikane mau nyantosakake aku, lan aku matur: “Mugi panjenengan ngandika, dhuh gusti, awit panjenengan sampun nyantosakake kawula.”

Panjenengane ngandika: “Apa kowe ngerti apa sababe aku teka marang kowe? Saiki aku bakal bali perang nglawan panggedhening Persia; lan sawise aku lunga, panggedhening Yunani bakal teka. Nanging dhisik aku arep ngandhani kowe apa kang katulis ing Kitab Kayekten: ora ana siji-sijia kang ngadeg kukuh bareng karo aku nglawan wong-wong iku, kajaba Mikhael, panggedhemu.”