መልእኽተኛ ካብ ዙፋን ኣቦ

ሰለስተ ሰሙናት ሓዘን፥ ንዳንኤል ሓይሊ ብዘይገደፈሉ ራእይ ተወደአ። ኣቦኡ ነቲ ቃላቱ ኣብ ቀዳመይቲ መዓልቲ ኸም ዝሰምዖ ተነግሮ፤ እቲ ምድንጓይ ድማ ሚካኤል ክሳዕ ዝመፅእ ምስ መስፍን ፋርስ ዝተገብረ ቃልሲ ምዃኑ። ክልተ ሻዕ ተተንከፈ፤ የመና ፍቁር ተባሃለ።

ምዕራፍ 10።

ብሳልሳይ ዓመት ቂሮስ ንጉስ ፋርስ፥ ቤልጠሻፅር ዝተብሃለ ንዳንኤል ቃል ተገልፀሉ፤ እቲ ቓል ድማ ሓቂ፥ ብዛዕባ ዓብዪ ውግእ ነበረ። ንሱ ኸዓ ነቲ ቓል ኣስተውዓለ፥ ነቲ ራእይውን ተረድኦ።

በቲ መዓልቲታት እቲ ኣነ ዳንኤል ሰለስተ ምሉኣት ሰሙናት እሓዝን ነበርኩ። ፅቡቕ ምግቢ ኣይበላዕኹን፤ ስጋ ኾነ ወይኒ ኣብ ኣፈይ ኣይኣተወን፤ ክሳዕ እቲ ሰለስተ ሰሙናት ዝሓልፍ ድማ፥ ዘይቲ ፈፂመ ኣይተቐባእኹን።

ኣብ ዕስራን ኣርባዕተን መዓልቲ ናይ ቀዳማይ ወርሒ፥ ኣብ ወሰን እቲ ዓብዪ ፈለግ፥ ጤግሮስ ደው ኢለ ነበርኩ። ኣዒንተይ ቍሊሕ ኣቢለ ጠመትኩ፤ እንሆ ድማ ብፍታት ዝተኸደነ ሰብኣይ ረአኹ፤ ኣብ ሕቘኡ ኸዓ ካብ ፅሩይ ወርቂ ኡፋዝ ዝተሰርሐ ቅናት ተዓጢቑ ነበረ። ^a ኣካሉ ኸም ቢረሌ፥ ገፁ ኸም መብረቕ፥ ኣዒንቱ ኸም ሽግ ሓዊ፥ ኣእዳዉን ኣእጋሩን ከም ፅሩይ ነሃስ፥ ድምፂ ዘረባኡ ድማ ከም ድምፂ ዝጓዝም ብዙሕ ህዝቢ ነበረ።

ኣነ ዳንኤል በይነይ ነቲ ራእይ ረአኹ፤ እቶም ምሳይ ዝነበሩ ሰባት ግና ኣይረአይዎን፤ ዓብዪ ራዕዲ ግና ወደቖም፤ ሃዲሞም ከዓ ተሓብኡ። በይነይ ተሪፈ ኸዓ ነዝ ዓብዪ ራእይ እዙይ ረአኹ። ሓይሊ ኣባይ ኣይተረፈን፤ ገፀይ ድማ ከም ምዉት ፃዕደወ፥ ሓይሊ ኸዓ ኣይሓዝኩን። ሽዑ ድምፂ ዘረባኡ ሰማዕኹ፤ ድምፂ ዘረባኡ እናሰማዕኹ ኸዓ፥ ብገፀይ ናብ ምድሪ ተደፊአ ኣብ ከቢድ ድቃስ ኣተኹ።

እንሆ ድማ ኢድ ተንከፈኒ፤ ኣብ ኣእዳወይን ኣብ ኣብራኸይን እናተንቀጥቀጥኩ ኸዓ ኣተንስአኒ። ንሱ ድማ፦ “ኦ ዳንኤል፥ የመና ፍቁር ሰብኣይ፥ ነቲ ዝዛረበካ ቃላት ኣስተውዕል፤ ሕዚ ናባኻ ተልኢኸ ኣለኹ እሞ፥ ደው በል” በለኒ። እዝ ቃል እዙይ እንትዛረበኒ ኸዓ፥ እናተንቀጥቀጥኩ ደው በልኩ።

ንሱ ኸዓ፦ “ኦ ዳንኤል ኣይትፍራሕ። ካብታ ኽትግንዘብ ልብኻ ዝገበርካላን ኣብ ቅድሚ ኣቦኻ ርእስኻ ዘትሐትካላን ቀዳመይቲ መዓልቲ ጀሚሩ፥ ቃላትካ ተሰሚዑ እዩ፤ ኣነ ድማ ብሰንኪ ቃላትካ መፂአ። እቲ መስፍን መንግስቲ ፋርስ ግና ዕስራን ሓደን መዓልቲ ተቓወመኒ፤ ሽዑ ሚካኤል፥ ሓደ ኻብቶም ሓለቓ መሳፍንቲ፥ ክሕግዘኒ መፀ፤ ኣነ ኸዓ ኣብኡ ምስ ነገስታት ፋርስ ተሪፈ ነበርኩ። ^b ኣነ ድማ ኣብተን ዝመፃ መዓልቲታት ንህዝብኻ ዝበፅሖም ክትግንዘብ ክሕግዘካ መፂአ፤ እቲ ራእይ ገና ንዝመፅእ መዓልቲታት እዩ እሞ።”

እዝ ቃላት እዙይ እንትዛረበኒ ኸዓ፥ ገፀይ ናብ ምድሪ ኣቕኒዐ፥ ምዝራብ ስኢነ። እንሆ ድማ ከም ሰብ ዝመስል ሓደ ኸናፍረይ ተንከፈ። ኣፈይ ከፊተ ኸዓ ክዛረብ ጀመርኩ። ነቲ ኣብ ቅድመይ ደው ኢሉ ዘሎ ድማ፦ “ጐይታይ፥ እቲ ራእይ ብስቓይ መሊኡኒ፥ ሓይሊ ኸዓ ኣይተረፈን። ኣነ ባርያኻ ኸመይ ኢለ ምስ ጐይታይ ክዛረብ እኽእል? ሕዚ ሓይሊ ኣባይ ኣይተረፈን፤ እስትንፋስ ከዓ ኣይተረፈን።”

እቲ ኸም ሰብ ዝመስል ድማ መሊሱ ተንከፈኒ፤ ኣበርትዓኒ ኸዓ። ንሱ ኸዓ፦ “ኦ ዝተፈተወ ሰብ፥ ኣይትፍራሕ። ሰላም ንዓኻ ይኹን፤ በርትዕ፥ በርትዕ!” በለ። ቃላቱ ድማ ኣበርትዓኒ፤ ኣነ ኸዓ፦ “ጐይታይ፥ ኣበርቲዕካኒ ኢኻ እሞ ተዛረብ” በልኩ።

ንሱ ኸዓ፦ “ስለምንታይ ናባኻ ኸም ዝመፃእኹ ትፈልጥዶ? ሕዚ ምስ መስፍን ፋርስ ክዋጋእ እምለስ ኣለኹ፤ ኣነ ኽወፅእ እንተለኹ ኸዓ፥ እቲ መስፍን ግሪኽ ይመፅእ። ግና ቅድም ነቲ ኣብ መፅሓፍ ሓቂ ዝተፅሓፈ ኽነግረካ እየ፤ ምሳይ ኮይኑ ኣንፃሮም ፅኑዕ ኾይኑ ዝቃለስ፥ ብዘይ ሚካኤል መስፍንካ፥ ሓደ እኳ የለን።”