Prabu Saul lan Para Putrane Gugur ing Paprangan

Crita kawitan ing kitab iki yaiku kekalahan. Saul, sing tatu, nyuduk awaké dhéwé nganggo pedhangé; anak-anaké mati bebarengan karo dhèwèké lan wong Filisti mancang sirahé ing kuilé. Wong Yabes-Gilead njupuk layoné. Putusané: ora setya — dhèwèké ora ngupaya Rama kita — lan karajan pindhah marang Dawud.

Pasal 10.

Wong Filistin padha merangi Israel; wong Israel padha mlayu saka ngarepe, banjur padha gugur ing gunung Gilboa. Wong Filistin padha ngoyak Prabu Saul lan para putrane, sarta mateni Yonatan, Abinadab lan Malkisua, para putrane Prabu Saul. Perang saya ngangseg ing sakiwa-tengene Prabu Saul; para pamanah bisa nututi panjenengane lan natoni nganti rekasa banget. Prabu Saul banjur ngandika marang abdi kang nggawa gegamane: “Pedhangmu unusen, aku suduken, supaya wong-wong kang ora tetak iki aja nganti teka lan nganiaya aku.” Nanging abdi mau ora gelem, awit wedi. Mulane Prabu Saul njupuk pedhang mau dhewe, banjur nibakake awake ing pedhang iku.

Bareng abdi kang nggawa gegaman mau weruh yen Prabu Saul wis seda, dheweke uga banjur nibakake awake ing pedhange, banjur mati. Mangkono Prabu Saul seda, dalah para putrane telu, sarta sakabehe brayate padha mati bareng.

Bareng wong Israel kang manggon ing lebak padha weruh yen wadya-bala wis padha mlayu lan Prabu Saul dalah para putrane wis seda, banjur padha ninggal kutha-kuthane lan padha mlayu. Wong Filistin tumuli padha teka lan manggon ing kono.

Esuke, wong Filistin padha teka arep njarah-rayah wong-wong kang wis mati, banjur padha nemu Prabu Saul lan para putrane padha gugur ing gunung Gilboa. Panjenengane banjur dirampas, sirahe lan gegamane dijupuk, sarta banjur padha kongkonan ngideri satanah Filistin kabeh prelu ngabarake bab iku marang brahala-brahalane lan marang rakyate. Gegamane didokok ing kuil brahalane, lan sirahe dipaku ing kuil Dagon.

Nanging bareng wong sakutha Yabes-Gilead padha krungu bab samubarang kang ditindakake dening wong Filistin marang Prabu Saul, para prajurite kang gagah prakosa kabeh padha mangkat, njupuk layone Prabu Saul lan layone para putrane, digawa menyang Yabes, balunge padha dikubur ing sangisore wit elah ing Yabes, banjur padha pasa pitung dina.

Mangkono Prabu Saul seda marga saka anggone ora setya marang Rama kita—panjenengane ora netepi pangandikane Rama kita, malah njaluk pituduh marang wong prewangan. Panjenengane ora ngupaya marang Rama kita, mulane Rama kita banjur nyedani panjenengane sarta masrahake kraton marang Dawud anak Isai.