ساؤل ۽ سندس پٽن جو جنگ ۾ مارجي وڃڻ

ڪتاب جي پهرين ڪهاڻي هڪ شڪست آهي. زخمي ساؤل پنهنجي ئي تلوار تي ڪري ٿو؛ سندس پٽ ساڻس گڏ مرن ٿا ۽ فلستي سندس مٿو پنهنجي مندر ۾ ٽنگين ٿا. يبيس جلعاد وارا لاش واپس آڻين ٿا. فيصلو: بي وفائي — هن اسان جي پيءُ کي نه ڳوليو — ۽ بادشاهي دائود ڏانهن مڙي ٿي.

باب 10.

فلستين اسرائيل سان جنگ ڪئي؛ اسرائيل جا ماڻهو سندن اڳيان ڀڄي ويا ۽ جلبوع جبل تي ماريا ويا. فلستي ساؤل ۽ سندس پٽن جي پٺيان لڳا، ۽ ساؤل جي پٽن يونتن، ابينداب ۽ ملڪي شوع کي ماري وڌائون. ساؤل جي چوڌاري جنگ سخت ٿي وئي؛ تيرانداز کيس اچي پهتا ۽ سخت زخمي ڪيائونس. ساؤل پنهنجي هٿيار کڻندڙ کي چيو تہ ”پنهنجي تلوار ڪڍي مون کي ڇيدي ڇڏ، نہ تہ اهي اڻ ختنيل ماڻهو اچي مون سان بدسلوڪي ڪندا.“ پر هن ڊڄي انڪار ڪيو. تنهنڪري ساؤل پاڻ تلوار کڻي ان تي ڪري پيو.

جڏهن سندس هٿيار کڻندڙ ڏٺو تہ ساؤل مري ويو آهي، تڏهن هو بہ پنهنجي تلوار تي ڪري مري ويو. ائين ساؤل، سندس ٽي پٽ ۽ سندس سڄو گهراڻو گڏجي مري ويا.

جڏهن ماٿريءَ ۾ رهندڙ اسرائيلين ڏٺو تہ لشڪر ڀڄي ويو آهي ۽ ساؤل ۽ سندس پٽ مري ويا آهن، تڏهن پنهنجا شهر ڇڏي ڀڄي ويا. پوءِ فلستي اچي انهن ۾ رهڻ لڳا.

ٻئي ڏينهن فلستي مئلن کي لُٽڻ آيا تہ ساؤل ۽ سندس پٽن کي جلبوع جبل تي ڪريل ڏٺائون. ساؤل جا ڪپڙا لاهي، سندس مٿو ۽ هٿيار کڻي، فلستين جي سڄي ملڪ ۾ قاصد موڪليائون تہ پنهنجن بتن ۽ ماڻهن کي اها خبر ٻڌائين. سندس هٿيار پنهنجي معبودن جي مندر ۾ رکيائون ۽ سندس مٿو دجون جي مندر ۾ ٺوڪي ڇڏيائون.

پر جڏهن يبيس جلعاد جي سڀني ماڻهن ٻڌو تہ فلستين ساؤل سان جيڪو ڪجهه ڪيو هو، تڏهن سندن سڀ جنگي ماڻهو اُٿي، ساؤل جو لاش ۽ سندس پٽن جا لاش کڻي، يبيس ۾ آڻي، يبيس جي بلوط هيٺان سندن هڏا دفن ڪري، ست ڏينهن روزو رکيائون.

ائين ساؤل اسان جي پيءُ سان ڪيل پنهنجي بيوفائيءَ ڪري مئو؛ اسان جي پيءُ جو ڪلام نہ مڃيائين، ۽ رهنمائيءَ لاءِ ڀوت سڏائيندڙ کان بہ پڇيائين. هن اسان جي پيءُ کي نہ ڳوليو، تنهنڪري اسان جي پيءُ کيس ماري وڌائين ۽ بادشاهي يسيءَ جي پٽ دائود کي ڏيئي ڇڏيائين.