Ezekiel 26

26 ¹Nang ikalabing-isang taon, sa unang araw ng buwan, dumating sa akin ang salita ng ating Ama:

²Anak ng tao, sapagkat sinabi ng Tiro laban sa Jerusalem, ‘Aha! Nawasak ang pintuan ng mga bayan, nabuksan ito sa akin. Nakahandusay siyang gumuho; ako'y yayaman.’ ³Kaya ito ang sinasabi ng Soberanong Ama: Tingnan mo, ako'y laban sa iyo, Tiro. Magdadala ako ng maraming bansa laban sa iyo, gaya ng dagat na nagpapaalon ng mga alon nito. ⁴Wawasakin nila ang mga pader ng Tiro at ibabagsak ang kaniyang mga tore; kakayurin ko ang kaniyang lupa at iiwan siyang hubad na bato. ⁵Magiging dako siya na tuyuan ng mga lambat sa dagat, sapagkat ako ang nagsalita, sabi ng Soberanong Ama. Magiging samsam siya ng mga bansa, ⁶at ang kaniyang mga nayon sa lupain ay papatayin ng tabak. Kung magkagayon, malalaman nila na ako ang Ama.

⁷Ito ang sinasabi ng Soberanong Ama: Tingnan mo, dadalhin ko si Nabucodonosor na hari ng Babilonia, hari ng mga hari, laban sa Tiro mula sa hilaga, kasama ang mga kabayo, mga karwahe, mga mangangabayo, at isang malaking hukbo ng maraming kawal. ⁸Papatayin niya ng tabak ang iyong mga nayon sa lupain, magtatayo siya ng pader ng pagkubkob laban sa iyo, magbubunton ng lupa laban sa iyo, at magtataas ng mga kalasag laban sa iyo. ⁹Hahampasin niya ang iyong mga pader ng kaniyang mga pambugbog na kahoy at ibabagsak ang iyong mga tore ng kaniyang mga palakol. ¹⁰Napakarami ng kaniyang mga kabayo kaya tatakpan ka ng kanilang alikabok. Mayayanig ang iyong mga pader sa ingay ng mga mangangabayo, mga bagon, at mga karwahe, kapag pumasok siya sa iyong mga pintuan gaya ng mga taong pumapasok sa isang lunsod na nabuksan ang mga pader. ¹¹Yayapakan ng mga kuko ng kaniyang mga kabayo ang lahat ng iyong mga lansangan. Papatayin niya ng tabak ang iyong mga tao, at mababagsak sa lupa ang iyong matitibay na haligi. ¹²Sasamsamin nila ang iyong kayamanan, dadambong ng iyong mga kalakal, gigibain ang iyong mga pader, at wawasakin ang iyong magagandang bahay, itatapon sa dagat ang iyong mga bato, kahoy, at mga durog na labi. ¹³Patatahimikin ko ang iyong maiingay na awit; ang tunog ng iyong mga alpa ay hindi na maririnig. ¹⁴Gagawin kitang hubad na bato, isang dako na tuyuan ng mga lambat. Hindi ka na muling maitatayo, sapagkat akong Ama ang nagsalita, sabi ng Soberanong Ama.

¹⁵Ito ang sinasabi ng Soberanong Ama sa Tiro: Hindi ba mayayanig ang mga baybayin sa tunog ng iyong pagbagsak, kapag dumaing ang mga sugatan, kapag napuno ka ng patayan? ¹⁶Kung magkagayon, ang lahat ng pinuno ng dagat ay bababa mula sa kanilang mga trono, isasantabi ang kanilang mga balabal, at huhubarin ang kanilang mga burdadong kasuotan. Nadaramtan ng panginginig, uupo sila sa lupa, nanginginig sa bawat sandali, natitigilan dahil sa iyo. ¹⁷Magsasalita sila ng panaghoy tungkol sa iyo: ‘Anong pagkawasak mo, lunsod na bantog, ikaw na pinanahanan ng mga taga-karagatan—makapangyarihan sa dagat, ikaw at ang iyong mga naninirahan, na nagpakalat ng lagim sa lahat ng nakatira roon!’ ^a a v17 Ang Tiro ay isang mayamang lunsod-estado na nasa isla, na ang kapangyarihan at populasyon ay itinayo sa kalakalan sa dagat. ¹⁸Ngayon nanginginig ang mga baybayin sa araw ng iyong pagbagsak; natitigilan ang mga isla sa dagat sa iyong pagkalipol.

¹⁹Ito ang sinasabi ng Soberanong Ama: Kapag ginawa kitang lunsod na wasak, gaya ng mga lunsod na matagal nang pinabayaan, kapag itinaas ko ang kalaliman laban sa iyo at tinakpan ka ng malalawak na tubig, ²⁰sa panahong iyon ay ibababa kita kasama ng mga bumababa sa hukay, sa mga taong nabuhay noong unang panahon. Patitirahin kita sa ilalim ng lupa, kasama ng mga sinaunang guho, kasama ng mga bumababa sa hukay, upang hindi ka na makabalik o mabigyan ng iyong dako sa lupain ng mga buhay. ²¹Dadalhin kita sa isang kakila-kilabot na wakas, at mawawala ka na. Hahanapin ka ngunit hindi na muling matatagpuan, sabi ng Soberanong Ama.