ارمیا 30

30 ¹کلامی که از پدر ما بر ارمیا نازل شد:

²پدرِ ما در اسرائیل چنین می‌گوید: تمامی سخنانی را که به تو گفته‌ام، در کتابی بنویس. ³بنگر، پدر ما می‌فرماید، روزهایی می‌آید که سعادتِ قوم خود، اسرائیل و یهودا را باز خواهم گردانید، پدر ما می‌گوید، و ایشان را به سرزمینی که به پدرانشان بخشیدم باز خواهم آورد، و آن را به تصرف در خواهند آورد.

⁴این است سخنانی که پدر ما دربارهٔ اسرائیل و یهودا گفت:

⁵پدر ما چنین می‌گوید: «فریادِ وحشت شنیدیم، هراس است و نه آرامش. ⁶اکنون بپرسید و ببینید: آیا مرد می‌تواند بزاید؟ پس چرا هر مردِ نیرومند را می‌بینم که دست‌هایش را چون زنِ در حالِ زایمان بر کمر نهاده، و هر چهره‌ای رنگ‌باخته است؟ ⁷آن روز چه هولناک است! همانندش نیست. آن زمانِ تنگیِ یعقوب است، اما از آن رهایی خواهد یافت. ⁸در آن روز، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید، یوغ را از گردنت خواهم شکست و بندهایت را خواهم گسست، و بیگانگان دیگر او را به بندگی نخواهند کشید. ⁹بلکه پدر ما را خدمت خواهند کرد، و داوود، پادشاه خود را، که برای ایشان برخواهم انگیخت. ¹⁰پس ای یعقوب، بندهٔ من، مترس، پدر ما می‌فرماید، و ای اسرائیل، هراسان مباش؛ زیرا بنگر، تو را از جای دور نجات خواهم داد، و فرزندانت را از سرزمینِ اسارتشان. یعقوب باز خواهد گشت و در آرامش و آسودگی خواهد بود، و کسی او را نخواهد ترسانید. ¹¹زیرا من با تو هستم تا نجاتت دهم، پدر ما می‌فرماید. هرچند همهٔ قوم‌هایی را که تو را در میانشان پراکنده ساختم به‌کلی نابود کنم، تو را به‌کلی نابود نخواهم کرد. اما تو را به عدالت تأدیب خواهم کرد، و تو را هرگز بی‌سزا نخواهم گذاشت.»

¹²زیرا پدر ما چنین می‌گوید: «جراحتِ تو علاج‌ناپذیر است، و زخمت سخت. ¹³کسی نیست که از دعوای تو دفاع کند؛ برای زخمت دارویی نیست، و شفایی برای تو نیست. ¹⁴همهٔ عاشقانت تو را فراموش کرده‌اند؛ در بندِ تو نیستند. زیرا تو را چنان زدم که دشمن می‌زند، با تأدیبِ شخصی بی‌رحم، چون تقصیرت بزرگ و گناهانت بسیار است. ¹⁵چرا بر جراحتت فریاد برمی‌آوری؟ دردت علاج‌ناپذیر است. چون تقصیرت بزرگ و گناهانت بسیار است، این کارها را با تو کردم. ¹⁶پس همهٔ آنان که تو را می‌بلعند، بلعیده خواهند شد، و همهٔ دشمنانت، هر یک از ایشان، به اسارت خواهند رفت؛ آنان که تو را غارت می‌کنند غارت خواهند شد، و همهٔ آنان که تو را شکار می‌کنند، به شکار تسلیم خواهم کرد.» ¹⁷زیرا تندرستی‌ات را باز خواهم گردانید و زخم‌هایت را شفا خواهم داد، پدر ما می‌فرماید، زیرا تو را مطرود خواندند: «این صَهیون است، کسی به او اعتنا نمی‌کند.»

¹⁸پدر ما چنین می‌گوید: «بنگر، سعادتِ خیمه‌های یعقوب را باز خواهم گردانید و بر مسکن‌هایش شفقت خواهم نمود؛ شهر بر تلِّ خود بازسازی خواهد شد، و قصر در جای خود بر پا خواهد ماند. ¹⁹از ایشان سرودِ شکرگزاری و آوای شادمانی برخواهد خاست. ایشان را افزون خواهم ساخت و اندک نخواهند بود؛ ایشان را حرمت خواهم نهاد و حقیر نخواهند شد. ²⁰فرزندانشان چون ایامِ گذشته خواهند بود، و جماعتشان در حضورِ من استوار خواهد شد، و همهٔ ستمگرانشان را مجازات خواهم کرد. ²¹رهبرشان از خودِ ایشان خواهد بود، و فرمانروایشان از میان خودشان برخواهد آمد. او را نزدیک خواهم آورد، و او به من نزدیک خواهد شد، زیرا کیست که جز این جرأت کند جانِ خود را به خطر افکند تا به من نزدیک شود؟ پدر ما می‌فرماید. ^a a v21 فرمانروایی که تنها او نزدیک آورده می‌شود تا به پدر ما تقرب جوید، به عیسی اشاره دارد، همان که راه را به‌سوی پدر برای همهٔ فرزندانش می‌گشاید. ²²و شما فرزندانِ من خواهید بود، و من پدرِ شما خواهم بود.»

²³بنگر، طوفانِ پدر ما! غضب بیرون رفته است، تندبادی سهمگین؛ گردابْ‌وار فرود خواهد آمد بر سرِ شریران. ²⁴خشمِ سوزانِ پدر ما باز نخواهد گشت تا آنگاه که مقاصدِ دلِ خود را به‌جا آورد و به انجام رساند. در روزهای آینده این را درک خواهید کرد.