ارمیا 29

29 ¹این است سخنانِ نامه‌ای که اِرمیای نبی از اورشلیم برای بازماندگانِ مشایخِ تبعیدیان و کاهنان و انبیا و همهٔ قومی که نِبوکَدنَصَّر از اورشلیم به بابِل تبعید کرده بود، فرستاد. ²این پس از آن بود که یِکُنیای پادشاه، ملکهٔ مادر، درباریان، بزرگانِ یهودا و اورشلیم، و صنعتگران و آهنگران از اورشلیم بیرون رفتند. ³آن را به‌دستِ اِلعاسه پسرِ شافان و جِمَریا پسرِ حِلقیا فرستاد، همان کسانی که صِدقیا پادشاهِ یهودا نزدِ نِبوکَدنَصَّرِ پادشاه به بابِل فرستاد. چنین نوشته بود:

⁴پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، به همهٔ تبعیدیانی که از اورشلیم به بابِل فرستادم، چنین می‌گوید: ⁵«خانه‌ها بسازید و در آنها ساکن شوید؛ باغ‌ها بکارید و از میوهٔ آنها بخورید. ⁶ازدواج کنید؛ پسران و دختران بیاورید. برای پسرانتان زنان بگیرید و دخترانتان را به شوهر دهید، تا آنان نیز پسران و دختران بزایند. در آنجا افزون شوید، نه اینکه کم شوید. ⁷آسایشِ شهری را که شما را بدان تبعید کردم بجویید، و برای آن نزدِ من دعا کنید، زیرا در آسایشِ آن، آسایشِ خود را خواهید یافت.» ⁸پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: مگذارید انبیا و فالگیرانی که در میانِ شمایند فریبتان دهند؛ به خواب‌هایی که پیوسته می‌بینند گوش مدهید. ⁹آنان به نامِ من به دروغ برای شما نبوّت می‌کنند؛ من آنان را نفرستادم، پدرِ شما می‌فرماید. ¹⁰زیرا پدرِ شما چنین می‌گوید: چون هفتاد سالِ بابِل به‌سر آید، به سراغِ شما خواهم آمد و وعدهٔ نیکوی خود را دربارهٔ بازگرداندنِ شما به این مکان به‌جا خواهم آورد. ¹¹زیرا نقشه‌هایی را که برای شما دارم می‌دانم، پدرِ شما می‌فرماید—نقشه‌هایی برای سلامتی، نه بلا، تا به شما آینده و امید بخشم. ¹²«آنگاه مرا خواهید خواند، خواهید آمد و نزدِ من دعا خواهید کرد، و من به شما گوش خواهم داد. ¹³مرا خواهید جُست و خواهید یافت، آنگاه که با تمامِ دلِ خود مرا بطلبید. ¹⁴مرا خواهید یافت، پدرِ شما می‌فرماید. اسیرانِ شما را باز خواهم گرداند و شما را از میانِ همهٔ قوم‌ها و همهٔ مکان‌هایی که به آنها رانده بودم گرد خواهم آورد، پدرِ شما می‌فرماید، و شما را به جایی که از آن تبعید کردم باز خواهم گرداند.»

¹⁵از آنجا که گفته‌اید: «پدرِ ما در بابِل انبیایی برای ما برانگیخته است،»

¹⁶پدرِ شما دربارهٔ پادشاهی که بر تختِ داوود نشسته، و دربارهٔ همهٔ قومی که در این شهرند—برادرانتان که با شما به تبعید نرفتند—چنین می‌گوید:

¹⁷پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: من شمشیر و قحطی و وبا بر آنان می‌فرستم، و آنان را چون انجیرهای گندیده می‌سازم که از بس فاسدند خوردنی نیستند. ¹⁸آنان را با شمشیر و قحطی و وبا تعقیب خواهم کرد، و ایشان را مایهٔ وحشت برای همهٔ ممالکِ زمین خواهم ساخت—لعنت و ویرانی و تمسخر و ننگ در میانِ همهٔ قوم‌هایی که به آنجا راندمشان، ¹⁹زیرا به سخنانِ من گوش ندادند، پدرِ شما می‌فرماید—سخنانی که بارها به‌واسطهٔ خادمانم، انبیا، فرستادم—اما شما گوش ندادید، پدرِ شما می‌فرماید.

²⁰پس ای تبعیدیان، کلامِ پدرِ خود را بشنوید—همهٔ آنچه از اورشلیم به بابِل فرستادم. ²¹پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، دربارهٔ اَخاب پسرِ قولایا و صِدقیا پسرِ مَعَسیا، که به نامِ من به دروغ برای شما نبوّت می‌کنند، چنین می‌گوید: من آنان را به دستِ نِبوکَدنَصَّر پادشاهِ بابِل تسلیم خواهم کرد، و او آنان را در برابرِ چشمانتان خواهد کشت. ²²از ایشان، همهٔ تبعیدیانِ یهودا که در بابِل‌اند این لعنت را بر زبان خواهند آورد: «پدرِ ما تو را چون صِدقیا و اَخاب سازد که پادشاهِ بابِل در آتش سوزاندشان،» ²³زیرا در اسرائیل کارهای ننگین کردند: با زنانِ همسایگانِ خود زنا کردند و به نامِ من سخنانِ دروغ گفتند، که به آنان امر نکرده بودم. من می‌دانم و شاهدم، پدرِ شما می‌فرماید.

پدر شِمَعیا را توبیخ می‌کند

²⁴به شِمَعیای نِحیلامی چنین بگو:

²⁵پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: تو به نامِ خود نامه‌هایی برای همهٔ قومِ اورشلیم، و برای صِفَنیا پسرِ مَعَسیای کاهن، و برای همهٔ کاهنان فرستادی، مبنی بر اینکه:

²⁶«خداوند تو را به‌جای یِهویاداعِ کاهن، کاهن ساخته است، تا در خانهٔ خداوند سرپرست باشی بر هر دیوانه‌ای که خود را نبی می‌نماید، تا او را در کُنده و گردن‌آهن بگذاری.» ²⁷پس چرا اِرمیای عَناتوتی را که خود را نزدِ شما نبی جلوه می‌دهد، توبیخ نکرده‌ای؟ ²⁸زیرا او نزدِ ما به بابِل فرستاده و گفته است: «این کار به‌درازا خواهد کشید. خانه‌ها بسازید و در آنها ساکن شوید؛ باغ‌ها بکارید و از میوهٔ آنها بخورید.»

²⁹و صِفَنیای کاهن این نامه را به گوشِ اِرمیای نبی خواند. ³⁰آنگاه کلامِ پدرِ ما بر اِرمیا نازل شد:

³¹نزدِ همهٔ تبعیدیان بفرست و بگو: پدرِ شما دربارهٔ شِمَعیای نِحیلامی چنین می‌گوید: از آنجا که شِمَعیا برای شما نبوّت کرد، حال آنکه من او را نفرستادم، و شما را بر دروغ متّکی ساخت، ³²پس پدرِ شما چنین می‌گوید: شِمَعیای نِحیلامی و نسلِ او را مجازات خواهم کرد. کسی از آنِ او در میانِ این قوم زنده نخواهد ماند، و نیکویی‌ای را که برای قومِ خود خواهم کرد نخواهد دید، پدرِ شما می‌فرماید، زیرا بر ضدِ من به عصیان موعظه کرد.