اشعیا 25

25 ¹تو پدر من هستی؛ تو را برخواهم افراشت، نام تو را خواهم ستود، زیرا کارهای شگفت‌انگیز کرده‌ای—تدبیرهایی که از دیرباز اندیشیده شده، امین و استوار. ²زیرا تو شهری را به تلی از خرابه بدل کرده‌ای، و قصبه‌ای حصین را به ویرانه؛ کاخِ بیگانگان دیگر شهر نیست—و هرگز بازساخته نخواهد شد. ³از این رو قومی نیرومند تو را حرمت خواهد نهاد؛ و شهرِ ملت‌های بی‌رحم از تو خواهد ترسید. ⁴زیرا تو پناهگاهِ فقیران بوده‌ای، پناهگاهِ نیازمندان در تنگیِ ایشان، سرپناهی در برابر توفان و سایه‌ای در برابر گرما؛ زیرا نَفَسِ بی‌رحمان همچون توفانی است بر دیوار. ⁵همچون گرما در سرزمینی خشک، غوغای بیگانگان را فرومی‌نشانی؛ چنانکه گرما در سایهٔ ابر فرومی‌نشیند، سرودِ بی‌رحمان نیز خاموش می‌گردد. ⁶بر این کوه، پدرِ لشکرهای آسمان برای همهٔ قوم‌ها ضیافتی از خوراک‌های لذیذ برپا خواهد کرد، ضیافتی از شرابِ کهنه—بهترینِ گوشت‌ها و ناب‌ترینِ شراب‌های کهنه. ⁷و بر این کوه، آن کفنی را که بر همهٔ قوم‌ها پیچیده شده فرو خواهد بلعید، و آن حجابی را که بر همهٔ ملت‌ها گسترده شده است. ⁸او مرگ را تا به ابد فرو خواهد بلعید؛ و پدرِ متعال اشک‌ها را از هر چهره پاک خواهد کرد، و ننگِ قومِ خود را از سراسر زمین برخواهد داشت—زیرا پدر ما سخن گفته است. ^a a v8 پولس این آیه را به پیروزیِ رستاخیزِ عیسی نسبت می‌دهد—«مرگ در پیروزی بلعیده شده است» (اول قرنتیان ۱۵:۵۴). وعدهٔ پدر در اینجا در قبرِ خالی تحقق می‌یابد؛ روزی که پدر ما هر اشکی را پاک می‌کند، به دستِ پسری که بر مرگ پیروز شد گشوده می‌شود.

⁹و در آن روز گفته خواهد شد: «بنگرید، این است پدر ما؛ ما منتظر او بودیم، و او ما را نجات داد. این است پدر؛ ما منتظر او بودیم—بیایید در نجاتِ او شادی و وجد کنیم.» ¹⁰زیرا دستِ پدر ما بر این کوه آرام خواهد گرفت، اما موآب در جای خود پایمال خواهد شد، چنانکه کاه در چاله‌ای از سرگین پایمال می‌شود. ^b b v10 موآب ملتی باستانی در شرقِ رودِ اردن بود، دشمنی دیرینه برای اسرائیل، که در اینجا نمادی از همهٔ کسانی است که با خدا مخالفت می‌ورزند. ¹¹او دست‌های خود را در میانِ موآب خواهد گسترد، چنانکه شناگر دست‌های خود را برای شنا می‌گشاید، اما غرورِ ایشان را با همهٔ نیرنگِ دست‌هایشان پست خواهد ساخت. ¹²دیوارهای بلندِ دژِ تو را فرو خواهد ریخت، پست خواهد کرد، و بر زمین، در خاک، خواهد افکند.