دانیال 6

6 ¹داریوش ۱۲۰ ساتراپ بر مملکت گماشت که در سراسر مملکت مستقر بودند، ^a a v1 ساتراپ‌ها بالاترین رتبهٔ حاکمان ولایتی پارس بودند که هر یک منطقه‌ای بزرگ از امپراتوری را اداره می‌کرد. ²و سه وزیر بر آنان، که یکی از ایشان دانیال بود، تا ساتراپ‌ها به آنان پاسخگو باشند و پادشاه زیانی نبیند. ³دانیال بر وزیران و ساتراپ‌ها برتری یافت، زیرا روحی فوق‌العاده در او بود، و پادشاه در نظر داشت او را بر تمامی مملکت بگمارد.

⁴وزیران و ساتراپ‌ها در پی بهانه‌ای بودند تا دانیال را در امور مملکت متهم کنند، اما هیچ نیافتند—هیچ فسادی—زیرا او امین بود؛ هیچ سهل‌انگاری یا فسادی در او یافت نشد. ⁵آنگاه این مردان گفتند: «هیچ اتهامی بر دانیال نخواهیم یافت، مگر آنکه آن را در شریعت خدای او بیابیم.»

⁶پس وزیران و ساتراپ‌ها با هم نزد پادشاه رفتند و گفتند: «داریوشِ پادشاه، تا به ابد زنده بمان! ⁷همهٔ وزیران، والیان، ساتراپ‌ها، مشاوران و حاکمان مملکت هم‌رأی شدند که پادشاه باید فرمانی شاهانه صادر کند و حکمی استوار بگذارد: هر که تا سی روز از هر خدا یا انسانی جز تو، ای پادشاه، درخواستی کند، به چاه شیران افکنده شود. ⁸اکنون، ای پادشاه، این حکم را صادر کن و آن را مکتوب امضا نما تا تغییرناپذیر باشد، بر طبق قانون مادها و پارسیان، که قابل نقض نیست. ⁹پس داریوشِ پادشاه آن نوشته و فرمان را امضا کرد.»

¹⁰دانیال چون دانست که آن حکم امضا شده است، به خانه‌اش رفت، به بالاخانهٔ خود، که پنجره‌هایش به سوی اورشلیم باز بود، و سه بار در روز زانو زد و دعا کرد و همچون همیشه در حضور پدرش شکرگزاری نمود. ¹¹آنگاه این مردان با هم آمدند و دانیال را یافتند که در حضور پدرش دعا می‌کرد و طلب رحمت می‌نمود. ¹²نزد پادشاه دربارهٔ آن حکم رفتند: «آیا حکمی امضا نکردی که تا سی روز هر که از هر خدا یا انسانی جز تو، ای پادشاه، درخواستی کند، به چاه شیران افکنده شود؟» پادشاه پاسخ داد: «این امر برقرار است، بر طبق قانون مادها و پارسیان، که تغییرناپذیر است.»

¹³به پادشاه گفتند: «دانیال، که یکی از تبعیدیان یهوداست، به تو، ای پادشاه، و به حکمِ امضاشده‌ات اعتنا نمی‌کند—و سه بار در روز دعا می‌کند.» ¹⁴پادشاه چون این را شنید، بسیار آزرده‌خاطر شد و مصمم گشت که دانیال را نجات دهد، و تا غروب آفتاب برای رهانیدن او کوشید.

¹⁵آنگاه این مردان نزد پادشاه گرد آمدند و گفتند: «بدان، ای پادشاه: بر طبق قانون مادها و پارسیان، هیچ حکم یا فرمانی که پادشاه صادر کند، تغییر نمی‌پذیرد.»

¹⁶پس پادشاه فرمان داد و دانیال را آوردند و او را به چاه شیران افکندند. پادشاه به دانیال گفت: «باشد که خدای تو، که پیوسته او را خدمت می‌کنی، تو را برهاند.»

¹⁷سنگی آوردند و بر دهانهٔ چاه نهادند، و پادشاه آن را با انگشتر خود و انگشترِ بزرگان خویش مُهر کرد، تا هیچ چیز دربارهٔ دانیال تغییر نکند. ¹⁸آنگاه پادشاه به کاخ خود رفت و آن شب را روزه گرفت؛ هیچ سرگرمی‌ای به حضورش نیاوردند، و خواب از او گریخت.

¹⁹آنگاه پادشاه در نخستین روشناییِ سپیده‌دم برخاست و شتابان به سوی چاه شیران رفت. ²⁰چون به چاه نزدیک شد، با اضطراب دانیال را صدا زد. پادشاه به دانیال گفت: «دانیال، ای بندهٔ خدای زنده، آیا خدای تو، که پیوسته او را خدمت می‌کنی، توانسته است تو را از شیران برهاند؟»

²¹آنگاه دانیال به پادشاه گفت: «ای پادشاه، تا به ابد زنده بمان! ²²پدرم فرشتهٔ خود را فرستاد و دهان شیران را بست. آنها به من آسیبی نرسانده‌اند، زیرا در حضور او بی‌گناه یافت شدم، و در برابر تو نیز، ای پادشاه، خطایی نکرده‌ام.»

²³پادشاه بی‌نهایت شادمان شد و فرمان داد دانیال را از چاه بیرون آورند. دانیال را بیرون آوردند و هیچ آسیبی بر او نبود، زیرا بر پدرش توکل کرده بود. ^b b v23 دانیال، که در چاهی زیر سنگی مُهر شد و زنده بیرون آورده شد، به عیسی اشاره دارد—که در مقبره‌ای پشت سنگی مُهر شد و به دست پدری که او را ترک نکرد برخیزانیده شد.

²⁴پادشاه فرمان داد مردانی را که دانیال را به دروغ متهم کرده بودند بیاورند و به چاه شیران افکنند—با فرزندان و زنانشان. پیش از آنکه به کف چاه برسند، شیران بر آنان چیره شدند و همهٔ استخوان‌هایشان را خرد کردند.

²⁵آنگاه داریوشِ پادشاه به همهٔ قوم‌ها، ملت‌ها و زبان‌هایی که بر زمین ساکن بودند نوشت: «باشد که سلامتیِ شما لبریز گردد! ²⁶فرمان می‌دهم: در سراسر مملکت من، مردمان باید در حضور خدای دانیال بلرزند و بترسند—خدای زنده، که تا به ابد باقی است. پادشاهیِ او هرگز نابود نخواهد شد؛ حکمرانیِ او را پایانی نیست. ²⁷او می‌رهاند و نجات می‌بخشد؛ او آیات و عجایب در آسمان‌ها و بر زمین به عمل می‌آورد؛ اوست که دانیال را از چنگِ شیران رهانید.»

²⁸پس این دانیال در دوران سلطنت داریوش و کوروشِ پارسی کامیاب بود.