Jiret Geus Pegat

Kidung tanjakan. Ti Daud.

Carita kasalametan hiji bangsa anu dicaritakeun salaku runtuyan kajadian anu ampir-ampiran: diteureuy hirup-hirup, kabawa palid ku caah. Gambaran anu nancep nya eta manuk anu leupas tina jebakan anu geus potong — bukti yen pitulung teh aya dina jenengan Rama urang, lain dina diri maranehna sorangan.

Pasal 124.

Upama Rama urang henteu ngabela urang—pék ucapkeun ku urang Israil ayeuna, upama Rama urang henteu ngabela urang nalika jalma-jalma narajang ka urang, tangtu urang geus ditelen hirup-hirup, waktu amarah maranéhna hurung ka urang; tangtu urang geus kabawa palid ku cai, caah teh geus ngaliputan urang; tangtu cai anu ngagulidag geus ngaliputan urang.

Mugia Rama urang dimulyakeun, anu henteu masrahkeun urang jadi mamangsa huntu maranéhna! Urang geus leupas lir manuk tina jiret pamoro; jiret teh geus pegat, sarta urang geus leupas! Pitulung urang teh aya dina jenengan Rama urang, anu ngadamel langit jeung bumi.