ڪاش تون ٻڌين
سنگيت جي سردار لاءِ؛ گتيت تي. آسف جو زبور.
عيد جو سنگيت — تُرهي، دف، نئون چنڊ — جنهن کي اسان جي پيءُ جو پنهنجو آواز وچ ۾ روڪي ٿو. هو ياد ڪري ٿو ته سندن ڪلهن تان ٽوڪرو لاٿائين ۽ چوي ٿو: پنهنجو وات چڱيءَ طرح کول ۽ آئون ان کي ڀريندس. پوءِ درد: ڪاش منهنجا ماڻهو ٻڌن.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–16
81 1اسان جي پيءُ لاءِ، جيڪو اسان جي طاقت آهي، خوشيءَ سان ڳايو؛ يعقوب جي خدا لاءِ وڏي آواز سان نعرا هڻو! 2ڳيت ڇيڙيو، دف وڄايو، مٺو بربط ۽ ستار بہ وڄايو. 3نئين چنڊ تي نفير وڄايو، پوري چنڊ تي، اسان جي عيد جي ڏينهن تي. 4ڇاڪاڻ تہ اهو اسرائيل لاءِ فرض آهي، يعقوب جي خدا جو حڪم آهي.
5هن اها يوسف لاءِ شاهدي طور مقرر ڪئي، جڏهن هو مصر جي ملڪ جي خلاف نڪتو. مون اهڙي ٻولي ٻڌي جيڪا مون نہ ڄاتي هئي:
6”مون سندس ڪلهي تان بار لاٿو؛ سندس هٿ ٽوڪريءَ کان آزاد ٿيا.
7”پنهنجي مصيبت ۾ تو سڏ ڪيو، تہ مون تو کي بچايو؛ مون گجگوڙ جي لڪل هنڌ مان تو کي جواب ڏنو؛ مريبہ جي پاڻيءَ وٽ مون تو کي آزمايو. 8اي منهنجا ماڻهو، ٻڌ، تہ آءٌ تو کي خبردار ڪريان —اي اسرائيل، ڪاش تون منهنجي ٻڌين! 9تو ۾ ڪو ڌاريو خدا نہ هجي؛ ڪنهن بہ ٻئي خدا اڳيان تون سجدو نہ ڪر.
10”آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، جنهن تو کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو. پنهنجو وات وڏو کول، تہ آءٌ ان کي ڀريان. 11پر منهنجن ماڻهن منهنجو آواز نہ ٻڌو؛ اسرائيل مون وٽ نہ جهڪيو. 12تنهنڪري مون کين سندن سخت دلين جي حوالي ڪيو، تہ جيئن پنهنجن منصوبن تي هلن. 13ڪاش منهنجا ماڻهو منهنجي ٻڌن، ڪاش اسرائيل منهنجن واٽن تي هلي! 14آءٌ ڪيترو جلد سندن دشمنن کي مات ڪريان ها ۽ پنهنجو هٿ سندن مخالفن تي ڦيرايان ها! 15جيڪي اسان جي پيءُ کان نفرت ڪن ٿا، سي سندس اڳيان ڊڄي جهڪن ها، ۽ سندن سزا هميشہ تائين رهي ها. 16پر هو کين بهترين ڪڻڪ کارائي ها؛ پٿر مان مڌ سان آءٌ تو کي ڍاريان ها.“