ڇپيل
ڪتاب

ڪاش تون ٻڌين

سنگيت جي سردار لاءِ؛ گتيت تي. آسف جو زبور.

عيد جو سنگيت — تُرهي، دف، نئون چنڊ — جنهن کي اسان جي پيءُ جو پنهنجو آواز وچ ۾ روڪي ٿو. هو ياد ڪري ٿو ته سندن ڪلهن تان ٽوڪرو لاٿائين ۽ چوي ٿو: پنهنجو وات چڱيءَ طرح کول ۽ آئون ان کي ڀريندس. پوءِ درد: ڪاش منهنجا ماڻهو ٻڌن.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–16

باب 81.

اسان جي پيءُ لاءِ، جيڪو اسان جي طاقت آهي، خوشيءَ سان ڳايو؛ يعقوب جي خدا لاءِ وڏي آواز سان نعرا هڻو! ڳيت ڇيڙيو، دف وڄايو، مٺو بربط ۽ ستار بہ وڄايو. نئين چنڊ تي نفير وڄايو، پوري چنڊ تي، اسان جي عيد جي ڏينهن تي. ڇاڪاڻ تہ اهو اسرائيل لاءِ فرض آهي، يعقوب جي خدا جو حڪم آهي.

هن اها يوسف لاءِ شاهدي طور مقرر ڪئي، جڏهن هو مصر جي ملڪ جي خلاف نڪتو. مون اهڙي ٻولي ٻڌي جيڪا مون نہ ڄاتي هئي:

”مون سندس ڪلهي تان بار لاٿو؛ سندس هٿ ٽوڪريءَ کان آزاد ٿيا.

”پنهنجي مصيبت ۾ تو سڏ ڪيو، تہ مون تو کي بچايو؛ مون گجگوڙ جي لڪل هنڌ مان تو کي جواب ڏنو؛ مريبہ جي پاڻيءَ وٽ مون تو کي آزمايو. اي منهنجا ماڻهو، ٻڌ، تہ آءٌ تو کي خبردار ڪريان —اي اسرائيل، ڪاش تون منهنجي ٻڌين! تو ۾ ڪو ڌاريو خدا نہ هجي؛ ڪنهن بہ ٻئي خدا اڳيان تون سجدو نہ ڪر.

”آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، جنهن تو کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو. پنهنجو وات وڏو کول، تہ آءٌ ان کي ڀريان. پر منهنجن ماڻهن منهنجو آواز نہ ٻڌو؛ اسرائيل مون وٽ نہ جهڪيو. تنهنڪري مون کين سندن سخت دلين جي حوالي ڪيو، تہ جيئن پنهنجن منصوبن تي هلن. ڪاش منهنجا ماڻهو منهنجي ٻڌن، ڪاش اسرائيل منهنجن واٽن تي هلي! آءٌ ڪيترو جلد سندن دشمنن کي مات ڪريان ها ۽ پنهنجو هٿ سندن مخالفن تي ڦيرايان ها! جيڪي اسان جي پيءُ کان نفرت ڪن ٿا، سي سندس اڳيان ڊڄي جهڪن ها، ۽ سندن سزا هميشہ تائين رهي ها. پر هو کين بهترين ڪڻڪ کارائي ها؛ پٿر مان مڌ سان آءٌ تو کي ڍاريان ها.“