Kaawa-awa ang mga Nang-aapi
Nagsisimula ito sa mga taong nagpupuyat sa pagbabalak kung paano aagawin ang mga bukid at bahay, at ginagawa nga ito pagsapit ng umaga dahil kaya nila. Sinasabi nila kay Mikas na tumigil sa pangangaral. Sinasabi ng ating Ama na mayroon din siyang binabalak para sa kanila, saka biglang nangangakong titipunin ang nalabi na parang kawan.
2 1Kaawa-awa ang mga nagbabalak ng kasamaan at gumagawa ng masama sa kanilang mga higaan! Pagsikat ng liwanag sa umaga ay isinasagawa nila ito, sapagkat nasa kanilang kapangyarihan ang gawin ito. 2Iniimbot nila ang mga bukid at inaagaw ang mga ito, at ang mga bahay, at kinukuha ang mga iyon. Inaapi nila ang isang tao at ang kaniyang sambahayan, ang isang tao at ang kaniyang mana.
3Kaya naman, ito ang sinasabi ng ating Ama: Tingnan ninyo, laban sa angkang ito ay may binabalak akong kapahamakan, na hindi ninyo maiaalis ang inyong mga leeg; hindi ninyo maitataas ang inyong mga ulo, sapagkat ito ay panahon ng kasamaan. 4Sa araw na iyon ay magbubuhat sila ng isang panunuya laban sa inyo at hihibik ng may mapait na panaghoy, na sinasabi, “Lubusan tayong napahamak! Ipinagpalit niya ang bahagi ng aking bayan; tunay na inaalis niya ito sa akin! Sa taksil ay ipinamamahagi niya ang aming mga bukid.” 5Kaya naman ay wala kayong sinuman na maghahagis ng panukat na pisi sa pamamagitan ng palabunutan sa kapulungan ng ating Ama. a a v5 Ang paghahagis ng panukat na pisi sa pamamagitan ng palabunutan ang paraan ng paghahati ng Israel sa lupain sa mga angkan; ang pagkawala ng karapatang ito ay nangangahulugan ng habambuhay na pagkakabukod mula sa mana ng pamayanan.
Pinatatahimik ng ating Ama ang mga Bulaang Propeta
6“Huwag kayong mangaral!” ang sabi nila sa kanilang pangangaral. “Walang dapat mangaral ng gayong mga bagay; hindi kami aabutan ng kahihiyan.”
7Dapat bang sabihin ito, sambahayan ni Jacob? Nawawalan ba ng pagtitiis ang Espiritu ng ating Ama? Ganito ba ang kaniyang mga gawa? Hindi ba ang aking mga salita ay nagdadala ng kabutihan sa lumalakad nang matuwid?
8Ngunit kamakailan ay bumangon ang aking mga anak na parang kaaway. Hinuhubaran ninyo ng mamahaling balabal ang mga nagdaraan nang walang malay, gaya ng mga taong nagbabalik mula sa digmaan na ayaw na sa laban. 9Itinataboy ninyo ang mga babae ng aking bayan palabas ng kanilang mga masasayang tahanan; mula sa kanilang maliliit na anak ay inaalis ninyo ang aking kaluwalhatian magpakailanman. 10Bumangon kayo at humayo, sapagkat ito ay hindi dakong pahingahan; sapagkat ito ay nadungisan, nagdadala ito ng pagkawasak—isang mabigat na pagkawasak. 11Kung ang isang taong nabubuhay sa walang saysay na pandaraya ay magsisinungaling, “Mangangaral ako sa inyo tungkol sa alak at inuming nakalalasing,” siya na sana ang magiging mangangaral para sa bayang ito!
Tinitipon ng ating Ama ang Kaniyang mga Nalabi
12Tunay na titipunin ko kayong lahat, Jacob; tunay na pagsasama-samahin ko ang nalabi ng Israel. Titipunin ko sila bilang isa, gaya ng mga tupa sa isang kulungan, gaya ng isang kawan sa gitna ng kanilang pastulan—isang dakong maingay sa dami ng tao.
13Ang bumubukas ng daan ay nangunguna sa kanila; sila ay lumalampas at dumaraan sa tarangkahan, lumalabas dito. Ang kanilang Hari ay nangunguna sa kanila, ang ating Ama sa kanilang unahan. b b v13 Ang bumubukas ng daan ay si Jesus, na nangunguna sa kaniyang bayan upang buksan ang landas pauwi at akayin sila palabas mula sa bawat pagkakabihag—ang kanilang Hari, na ang ating Ama ang nasa kanilang unahan.
