بازگشت به سوی پدر ما
سرود بازگشت قوم آن را آغاز میکند، زیرا او ما را دریده و شفا خواهد داد، اما پدر ما پاسخ میدهد که محبتشان ابر صبحگاهی است که تا نیمروز میسوزد و میرود. آنچه او میخواهد محبت عهد و شناختن اوست، نه قربانی. سپس کاهنانی که مسافران را میکشند.
6 1بیایید به سوی پدر ما بازگردیم، زیرا او ما را دریده تا شفایمان دهد؛ ما را زده، اما زخمهایمان را خواهد بست. a a v1 زخمزدن پدر ما هرگز سخن آخر نیست ـ او تنها میدرد تا شفا بخشد، و تنها میزند تا زخم را ببندد. این تأدیب برای بازگرداندن فرزندانش به خانه است. 2پس از دو روز ما را زنده خواهد کرد؛ در روز سوم ما را برخواهد خیزانید تا در حضورش زندگی کنیم. b b v2 برخاستن در روز سوم به عیسی اشاره دارد که در روز سوم برخیزانیده شد تا ما در حضور پدر ما زندگی کنیم (اول قرنتیان ۱۵:۴). 3بیایید بشناسیم، بیایید در شناختِ پدر ما بکوشیم. او همچون سپیدهدم بیگمان طلوع میکند؛ همچون باران به سوی ما خواهد آمد، مانند رگبارهای بهاری که زمین را سیراب میکنند.
4«ای اِفرایِم، با تو چه کنم؟ ای یهودا، با تو چه کنم؟ محبتِ شما همچون ابرِ بامدادی است، مانند شبنمی که زود ناپدید میشود. 5از این رو ایشان را به دستِ انبیا فرو انداختم؛ ایشان را به سخنانِ دهانم کشتم، و داوریِ من همچون نور طلوع میکند. 6زیرا من محبتِ عهد را میخواهم و نه قربانی را، و شناختِ پدر ما را بیش از قربانیهای سوختنی. c c v6 عیسی این آیه را دو بار نقل کرد ـ «رحمت میخواهم، نه قربانی» (متی ۹:۱۳؛ ۱۲:۷) ـ تا نشان دهد که پدر ما مشتاق است شناخته و محبت شود، نه آنکه تنها با قربانیها خدمت شود. 7اما ایشان همچون آدم عهد را شکستند؛ در آنجا با من به بیوفایی رفتار کردند. 8جِلعاد شهرِ بدکاران است، آغشته به ردِّ پاهای خونآلود. 9چنانکه راهزنان در کمینِ قربانی مینشینند، همانگونه دستهای از کاهنان در راهِ شِکیم آدم میکشند؛ آری، ایشان مرتکبِ جنایتهای شرمآور میشوند. 10در خاندانِ اسرائیل چیزی هولناک دیدهام: زناکاریِ اِفرایِم در آنجاست؛ اسرائیل نجس شده است.
11«ای یهودا، برای تو نیز دروی مقرر شده است، آنگاه که سعادتِ فرزندانم را بازگردانم.»
