ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷଗଣ

ଦକ୍ଷତା ନୁହେଁ, ଚରିତ୍ର ହିଁ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ କରେ। ଜଣେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, କୋମଳ, ଲୋଭହୀନ ଏବଂ ନିଜ ପରିବାରକୁ ପରିଚାଳନା କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ; ପରିଚାରକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରିବାରରେ କିପରି ଆଚରଣ କରିବେ ତାହା ତୀମଥି ଜାଣନ୍ତୁ ବୋଲି ପାଉଲ ଲେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ସ୍ତୋତ୍ରଗୀତ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 3।

ଏହା ଏକ ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ ବଚନ: ଯେକେହି ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ହେବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଞ୍ଛା କରେ। ଅତଏବ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ: ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ବିଶ୍ଵସ୍ତ, ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧି, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, ଶୃଙ୍ଖଳିତ, ଅତିଥିସେବକ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରେ ନିପୁଣ। ମଦ୍ୟପ ନୁହେଁ, ପ୍ରହାରକ ନୁହେଁ ମାତ୍ର ମୃଦୁଶୀଳ, କଳହପ୍ରିୟ ନୁହେଁ ଓ ଅର୍ଥଲୋଭୀ ନୁହେଁ। ସେ ଆପଣା ନିଜ ପରିବାରକୁ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ପରିଚାଳନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଆପଣା ସନ୍ତାନଗଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ ବଶୀଭୂତ କରି ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ଯଦି କେହି ଆପଣା ନିଜ ପରିବାରକୁ ପରିଚାଳନା କରିବା ନ ଜାଣେ, ତେବେ ସେ କିପରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀର ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନ କରିବ? ସେ ନୂତନ ବିଶ୍ଵାସୀ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ନ ହେଲେ ସେ ଅହଙ୍କାରରେ ଫୁଲି ଯାଇ ଶୟତାନ ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ସେହି ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞାରେ ପତିତ ହୋଇପାରେ। ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ବାହାରର ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ ତାହାର ଉତ୍ତମ ସୁନାମ ଥିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ସେ ନିନ୍ଦା ଓ ଶୟତାନର ଫାନ୍ଦରେ ନ ପଡ଼େ।

ସେହିପରି ସେବକମାନେ ମଧ୍ୟ ମର୍ଯ୍ୟାଦାସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵ ନୁହେଁ, ଅଧିକ ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, ନିନ୍ଦନୀୟ ଲାଭ ନିମନ୍ତେ ଲୋଭୀ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ବିବେକରେ ବିଶ୍ଵାସର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ଵକୁ ଧରି ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ; ତତ୍ପରେ ଯଦି ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ସେବକ ରୂପେ ସେବା କରନ୍ତୁ। ସେହିପରି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଦରଯୋଗ୍ୟା ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ପରନିନ୍ଦକା ନୁହନ୍ତି, ମାତ୍ର ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିସମ୍ପନ୍ନା ଓ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ଵସ୍ତା। ସେବକ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ବିଶ୍ଵସ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ପୁଣି ଆପଣା ସନ୍ତାନଗଣ ଓ ଆପଣା ପରିବାରକୁ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ପରିଚାଳନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ସେବକମାନେ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପଦ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସରେ ମହା ସାହସ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥ ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ଵ

ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଆସିବା ଆଶା କରୁଅଛି, ତଥାପି ଏହି ବିଷୟସବୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଲେଖୁଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ବିଳମ୍ବ କରେ, ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଜୀବନ୍ତ ପିତାଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ସତ୍ୟର ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ଭିତ୍ତିମୂଳରେ କିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିବ। ଅନସ୍ଵୀକାର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ, ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ଵ ମହତ: ସେ ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହେଲେ, ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଦୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷିତ ହେଲେ, ସମଗ୍ର ଜଗତରେ ବିଶ୍ଵାସର ପାତ୍ର ହେଲେ, ମହିମାରେ ଉତ୍ଥିତ ହେଲେ। ^a