میراثِ پدر برای افرایم
مرز افرایم از اریحا تا کوهستان و از آنجا تا دریا پیموده می‌شود، و شهرهایی افزون در سهم منسی به او داده می‌شود. این بخش با اعترافی پایان می‌یابد: کنعانیان جازر هرگز بیرون رانده نشدند، تنها به بیگاری واداشته شدند.
16 1قرعهٔ نصیبِ نسل یوسف از رود اردن نزد اریحا، در سمت شرقِ آب‌های اریحا، آغاز شد و از اریحا به بیابان و از میان کوهستان تا بیت‌ئیل بالا رفت. 2از بیت‌ئیل به لوز رفت و به مرزِ اَرکیان در عَطاروت پیش رفت. 3سپس به سوی مغرب به مرزِ یَفلیطیان و به مرزِ بیت‌حورونِ پایین و به جِزِر سرازیر شد و به دریا ختم گردید.
4پس نسل یوسف، یعنی منسی و افرایم، میراث خود را دریافت کردند. 5این بود سرزمینِ نسل افرایم بر حسب طایفه‌هایشان: مرزِ شرقی نصیبشان از عَطاروت‌اَدّار تا بیت‌حورونِ بالا کشیده می‌شد. 6این مرز به سوی دریا می‌رفت و مِکمِتات در شمالِ آن قرار داشت؛ آنگاه به سوی شرق به تَعنَت‌شیلوه پیچید و از شرقِ آن گذشته به یانوحه رسید. 7سپس از یانوحه به عَطاروت و نَعَرات سرازیر شد و به اریحا رسید و به رود اردن ختم گردید. 8از تَفّوح مرز به سوی مغرب به وادیِ قانه رفت و به دریا ختم شد. این است میراثِ قبیلهٔ نسل افرایم بر حسب طایفه‌هایشان. 9همچنین شهرهایی جداگانه در میان میراثِ نسل منسی برای نسل افرایم تعیین شد، یعنی همهٔ آن شهرها با روستاهایشان. 10اما ایشان کنعانیانِ ساکن در جِزِر را بیرون نراندند؛ و کنعانیان تا به امروز در میان افرایم ساکن‌اند و به بیگاری واداشته شده‌اند.
