Przynosząc to, co najlepsze
Ofiara pokarmowa to najczystsza mąka z oliwą i kadzidłem; garść zostaje spalona, a reszta żywi kapłanów. Bez zakwasu i miodu, lecz zawsze z solą — solą przymierza twego Ojca — tak że nawet najuboższy dar niesie na sobie przymierze.
2 1„Gdy ktoś przynosi naszemu Ojcu ofiarę z pokarmów, niech będzie ona z najlepszej mąki. Polej ją oliwą, połóż na niej kadzidło, 2i przynieś ją do synów Aarona, kapłanów. Kapłan weźmie garść tej mąki z oliwą wraz z całym jej kadzidłem i spali na ołtarzu część pamiątkową — ofiarę ogniową, miłą woń dla naszego Ojca. a a v2 Część pamiątkowa była garścią, którą kapłan spalał na ołtarzu; reprezentowała ona całą ofiarę wznoszącą się do naszego Ojca. 3Reszta ofiary z pokarmów należy do Aarona i jego synów — to rzecz najświętsza spośród ofiar ogniowych dla naszego Ojca.
4„Gdy przynosisz ofiarę z pokarmów pieczoną w piecu, niech będzie z najlepszej mąki: albo przaśne chleby zmieszane z oliwą, albo przaśne placki posmarowane oliwą. 5Jeśli twoja ofiara jest ofiarą z pokarmów pieczoną na blasze, niech będzie z najlepszej mąki zmieszanej z oliwą, przaśna. 6Połam ją na kawałki i polej oliwą; jest to ofiara z pokarmów. 7Jeśli twoja ofiara jest ofiarą z pokarmów gotowaną w garnku, przyrządź ją z najlepszej mąki i oliwy. 8Przynieś naszemu Ojcu ofiarę z pokarmów przyrządzoną z tych rzeczy; oddaj ją kapłanowi, a on zaniesie ją do ołtarza. 9Kapłan weźmie z ofiary z pokarmów część pamiątkową i spali ją na ołtarzu — ofiarę ogniową, miłą woń dla naszego Ojca. 10To, co pozostaje z ofiary z pokarmów, należy do Aarona i jego synów — to rzecz najświętsza spośród ofiar ogniowych dla naszego Ojca.
11„Żadna ofiara z pokarmów, którą przynosisz naszemu Ojcu, nie może zawierać zakwasu, bo nie wolno ci spalać żadnego zakwasu ani miodu jako ofiary ogniowej dla naszego Ojca. 12Możesz je przynosić naszemu Ojcu jako ofiarę z pierwocin, ale nie składaj ich na ołtarzu jako miłej woni. 13Każdą ofiarę z pokarmów posól. Nie pomijaj soli przymierza twojego Ojca; do wszystkich swoich ofiar dodawaj sól. b b v13 Sól konserwowała pokarm i nigdy się nie psuła, dlatego „przymierze soli” obrazowało więź z naszym Ojcem, która trwa i nie może być zerwana.
14„Jeśli przynosisz naszemu Ojcu ofiarę z pokarmów z pierwocin, złóż jako swoją ofiarę z pierwocin świeże ziarno prażone w ogniu, rozgniecione ziarna. 15Polej je oliwą i połóż na nim kadzidło; jest to ofiara z pokarmów. 16Kapłan spali część pamiątkową — nieco rozgniecionego ziarna i oliwy — wraz z całym jej kadzidłem jako ofiarę ogniową dla naszego Ojca.”
