لاویان 2

2 ¹«هرگاه کسی هدیهٔ آردی به پدر آسمانی ما تقدیم کند، آن هدیه باید آرد نرم باشد. بر آن روغن بریز و کُندُر بر آن بگذار، ²و آن را نزد پسران هارون، کاهنان، بیاور. کاهن مشتی از آرد نرم و روغن آن را با تمامی کُندُرش برمی‌دارد و سهمِ یادگاری را بر مذبح می‌سوزاند؛ این هدیه‌ای است که با آتش تقدیم می‌شود، عطری خوشایند برای پدر آسمانی ما. ^a a v2 سهمِ یادگاری همان مشتی بود که کاهن بر مذبح می‌سوزاند و نمایندهٔ تمامی هدیه بود، چنانکه به سوی پدر آسمانی ما بالا می‌رفت. ³باقیماندهٔ هدیهٔ آردی از آنِ هارون و پسرانش است؛ اَقدسِ اقداس، از هدایای آتشین برای پدر آسمانی ما.

⁴«هرگاه هدیهٔ آردی پخته‌شده در تنور بیاوری: آرد نرم، یا قرص‌های بی‌خمیرمایه آمیخته با روغن، یا نان‌های نازکِ بی‌خمیرمایه که با روغن اندوده شده باشند. ⁵اگر هدیه‌ات هدیهٔ آردیِ روی ساج باشد، باید از آرد نرمِ آمیخته با روغن و بی‌خمیرمایه باشد. ⁶آن را تکه‌تکه کن و بر آن روغن بریز؛ این هدیه‌ای آردی است. ⁷اگر هدیه‌ات آردِ پخته‌شده در تابه باشد، آن را از آرد نرم و روغن بساز. ⁸هدیهٔ آردی را که از این‌ها ساخته شده، نزد پدر آسمانی ما بیاور؛ آن را به کاهن تقدیم کن و او آن را نزد مذبح می‌آورد. ⁹کاهن سهمِ یادگاریِ هدیهٔ آردی را برمی‌دارد و آن را بر مذبح می‌سوزاند؛ این هدیه‌ای است که با آتش تقدیم می‌شود، عطری خوشایند برای پدر آسمانی ما. ¹⁰آنچه از هدیهٔ آردی باقی می‌ماند از آنِ هارون و پسرانش است؛ اَقدسِ اقداس، از هدایای آتشین برای پدر آسمانی ما.

¹¹«هیچ هدیهٔ آردی که به پدر آسمانی ما می‌آوری نباید خمیرمایه داشته باشد، زیرا نباید هیچ خمیرمایه یا عسلی را همچون هدیه‌ای آتشین برای پدر آسمانی ما بسوزانی. ¹²می‌توانی آن‌ها را همچون هدیهٔ نوبرها به پدر آسمانی ما بیاوری، اما آن‌ها را همچون عطری خوشایند بر مذبح تقدیم مکن. ¹³هر هدیهٔ آردی را نمک بزن. نمکِ عهدِ پدرت را از هدیه‌ات فرو مگذار؛ به تمامی هدایایت نمک بیفزای. ^b b v13 نمک خوراک را نگاه می‌داشت و هرگز نمی‌گذاشت فاسد شود، پس «عهدِ نمک» نمایانگر پیوندی با پدر آسمانی ما بود که پایدار می‌ماند و شکستنی نیست.

¹⁴«اگر هدیهٔ آردیِ نوبرها به پدر آسمانی ما بیاوری، غلهٔ تازه را که در آتش برشته شده، دانه‌های کوبیده‌شده، همچون هدیهٔ نوبرهایت تقدیم کن. ¹⁵بر آن روغن بگذار و کُندُر بر آن بنه؛ این هدیه‌ای آردی است. ¹⁶کاهن سهمِ یادگاری را می‌سوزاند—بخشی از غلهٔ کوبیده‌شده و روغن—با تمامی کُندُرش، همچون هدیه‌ای آتشین برای پدر آسمانی ما.»