ارمیا 13

13 ¹پدر ما به من چنین گفت: «برو و برای خود کمربندی کتانی بخر و آن را بر کمر خویش ببند، اما مگذار به آب برسد.»

²پس آن کمربند را، چنانکه پدر ما گفته بود، خریدم و بر کمر خویش بستم.

³آنگاه کلام پدر ما بار دوم بر من نازل شد:

⁴«کمربندی را که خریده‌ای و بر کمر توست بردار، برخیز و به فرات برو و آن را در شکافِ صخره‌ای پنهان کن.»

⁵پس رفتم و آن را، چنانکه پدر ما به من فرمان داده بود، نزد فرات پنهان کردم.

⁶پس از روزهای بسیار، پدر ما به من گفت: «برخیز و به فرات برو و کمربندی را که به تو گفتم در آنجا پنهان کنی، بردار.»

⁷پس به فرات رفتم و کمربند را از جایی که پنهانش کرده بودم کندم و برداشتم. اما تباه و بی‌مصرف شده بود.

⁸آنگاه کلام پدر ما بر من نازل شد:

⁹«پدر ما چنین می‌گوید: به همین‌سان غرور یهودا و غرور عظیم اورشلیم را تباه خواهم کرد. ¹⁰این قومِ شریر که از شنیدن سخنانم سر باز می‌زنند و در پیِ سرسختیِ دل خود می‌روند و خدایانِ دیگر را دنبال می‌کنند تا آنها را خدمت و سجده کنند، همچون این کمربند بی‌مصرف خواهند شد. ¹¹همان‌گونه که کمربند بر کمرِ مرد می‌چسبد، من نیز تمامیِ خاندان اسرائیل و تمامیِ خاندان یهودا را به خود چسبانیدم، پدر ما می‌فرماید، تا قومِ من باشند و نام و ستایش و جلال برایم بیاورند، اما گوش نگرفتند.

هر کوزه پُر از داوری

¹²«پس به ایشان بگو: پدرِ اسرائیل چنین می‌گوید: هر کوزه باید از شراب پر شود. آنها پاسخ خواهند داد: ‹آیا نمی‌دانیم که هر کوزه باید از شراب پر شود؟› ¹³آنگاه به ایشان بگو: پدر ما چنین می‌گوید: اینک من همهٔ ساکنان این سرزمین را—پادشاهانی که بر تخت داوود می‌نشینند، کاهنان، انبیا و همهٔ ساکنان اورشلیم را—از مستی پر خواهم ساخت. ¹⁴و ایشان را، پدران و فرزندان را با هم، به یکدیگر خواهم کوبید، پدر ما می‌فرماید. نه دلسوزی، نه گذشت و نه رحمت مرا از نابود کردنشان باز خواهد داشت.»

پیش از فرارسیدن تاریکی بشنوید

¹⁵بشنوید و توجه کنید؛ متکبر مباشید، زیرا پدر ما سخن گفته است. ¹⁶پدرِ خود را جلال دهید، پیش از آنکه او تاریکی را بیاورد، پیش از آنکه پاهایتان بر کوه‌های تاریک‌شونده بلغزند؛ به روشنایی امید خواهید بست، اما او آن را به ظلمتِ غلیظ بدل خواهد کرد و تاریکیِ کامل خواهد ساخت. ¹⁷اما اگر گوش نگیرید، به‌سبب غرور شما در نهان خواهم گریست؛ چشمانم به‌تلخی خواهند گریست و از اشک لبریز خواهند شد، زیرا گلهٔ پدر ما به اسیری برده شده است. ¹⁸به پادشاه و به ملکهٔ مادر بگو: فروتن شوید و بنشینید، زیرا تاجِ پرجلالتان از سرتان افتاده است. ¹⁹شهرهای نِگِب بسته شده‌اند و کسی نیست که آنها را بگشاید. تمامیِ یهودا به تبعید برده شده، به‌تمامی به اسیری رفته است. ²⁰چشمان خود را برافرازید و آنان را که از شمال می‌آیند بنگرید. کجاست آن گله‌ای که به تو سپرده شد، گلهٔ زیبای تو؟ ²¹چه خواهی گفت آنگاه که پدر ما کسانی را که خود ایشان را همچون هم‌پیمانانت پرورده بودی، بر تو حاکم گرداند؟ آیا دردها همچون زنی که در حال زایمان است تو را فرا نخواهد گرفت؟ ²²و اگر از خود بپرسی: «چرا این چیزها بر من واقع شده است؟» —به‌سبب کثرت گناهت است که دامن‌هایت برکنده شده و به تو تعدی شده است. ²³آیا حبشی می‌تواند پوست خود را تغییر دهد، یا پلنگ خال‌های خویش را؟ آنگاه شما نیز که به بدی کردن خو گرفته‌اید، می‌توانستید نیکویی کنید. ^a a v23 کوش سرزمینی بود در جنوب مصر در امتداد نیلِ علیا، در ناحیهٔ سودان و اتیوپیِ امروزی.

²⁴شما را همچون کاهی که بادِ بیابان می‌پراکَنَد، پراکنده خواهم ساخت. ²⁵این است قرعهٔ تو، سهمی که برای تو پیموده‌ام، پدر ما می‌فرماید، زیرا مرا فراموش کردی و بر دروغ توکل نمودی. ²⁶«پس من خود دامن‌هایت را بر روی صورتت خواهم کشید، و شرمساری‌ات دیده خواهد شد. ²⁷زناکاری‌هایت، شیهه‌های شهوت‌آلودت، فاحشگیِ بی‌شرمانه‌ات—بر تپه‌ها و در دشتِ باز، کارهای کراهت‌آورت را دیده‌ام. وای بر تو، ای اورشلیم! تا کِی طول خواهد کشید تا پاک شوی؟»