Munggaha marang Aku
Musa maca prajanjian kanthi sora lan bangsa iku mangsuli yen bakal nindakake, mula Musa nyiprati wong-wong mau nganggo getihe prajanjian. Para pinituwa munggah ing gunung, ndeleng Ramane Israel kanthi jogan safir ing sangisore sampeyane, lan padha mangan lan ngombe. Musa lumebu ing mendhung.
24 1Panjenengane ngandika marang Musa: “Munggaha marang Aku, kowe lan Harun, Nadab lan Abihu, sarta pitung puluh pinituwane Israel, banjur padha sujuda nyembah saka kadohan. 2Mung Musa kang kena nyedhaki Aku; wong-wong liyane ora kena nyedhak, sarta rakyat ora kena padha melu munggah.”
3Musa banjur teka lan nyritakake marang rakyat sakehe pangandikane Rama kita lan sakehe pranatan. Rakyat kabeh padha mangsuli kanthi swara siji: “Sakehe pangandika kang wis didhawuhake dening Rama kita bakal padha kita lakoni.”
4Musa banjur nyerat sakehe pangandikane Rama kita, nuli tangi esuk umun-umun lan yasa misbyah ing sikiling gunung, kanthi rolas tugu minangka sesulihe rolas taler Israel. 5Panjenengane banjur ngutus para nonoman Israel, kang nuli nyaosake kurban obaran lan mbeleh sapi lanang minangka kurban slametan konjuk marang Rama kita. 6Musa njupuk saparone getih, diwadhahi ing bokor; dene saparone maneh disiramake ing misbyah. 7Nuli njupuk Kitab Prajanjian lan diwaca kanthi swara seru marang rakyat. Wong-wong mau padha matur: “Sakehe pangandika kang wis didhawuhake dening Rama kita bakal padha kita lakoni lan kita estokake.”
8Musa banjur njupuk getih mau, dikepyurake marang rakyat, sarta kandhane: “Delengen, iki getihing prajanjian kang kaanakake dening Rama kita karo kowe kabeh, adhedhasar sakehe pangandika iki.” a a v8 Getih mau ngesahake prajanjian antarane rakyat lan Rama kita; Gusti Yesus mundhut tembung-tembung iki dhewe nalika ngasta tuwung — “iki getihKu, getihing prajanjian” — temah rahe piyambak dadi segeling prajanjian anyar kang mulihake kita.
9Banjur Musa lan Harun, Nadab lan Abihu, sarta pitung puluh pinituwane Israel padha munggah. 10Wong-wong mau padha mirsani Ramane Israel; ing sangisoring sampeyane ana kang kaya jogan watu nilam, bening kaya langit dhewe. 11Panjenengane ora numpangake astane marang para panggedhene Israel; wong-wong mau padha ndeleng Rama kita, banjur padha mangan lan ngombe.
12Rama kita ngandika marang Musa: “Munggaha menyang gunung marani Aku lan tetepa ana ing kono; Aku bakal maringi kowe papan watu kang isi angger-angger lan pepaken kang wis Daktulis minangka piwulang tumrap wong-wong mau.”
13Musa banjur mangkat karo Yusak, abdine, sarta Musa munggah menyang gununge Rama kita. 14Kandhane marang para pinituwa: “Padha ngentenana ana ing kene nganti aku padha bali marang kowe. Harun lan Hur padha nunggal karo kowe—sapa kang duwe prakara, kenaa marani wong loro iku.”
15Bareng Musa munggah menyang gunung, mega banjur nutupi gunung mau, 16kamulyane Rama kita banjur dumunung ing Gunung Sinai, lan mega mau nutupi gunung nganti nem dina, lan ing dina kapitu Panjenengane nimbali Musa saka ing sajroning mega. 17Tumrap wong Israel, kamulyane Rama kita katon kaya geni kang mulad-mulad ing pucaking gunung. 18Musa banjur lumebu ing sajroning mega lan munggah menyang gunung; Musa ana ing gunung kono nganti patang puluh dina patang puluh bengi.