اعداد 25

25 ¹هنگامی که اسرائیل در شِطّیم به سر می‌برد، قوم با دختران موآب به گناه جنسی آغاز کردند. ²آنان قوم را به قربانی‌های خدایانِ خود دعوت کردند؛ و قوم خوردند و در برابر خدایانشان سجده کردند. ³پس اسرائیل خود را به بَعلِ فَغور پیوست، و خشمِ پدر ما بر اسرائیل افروخته شد.

⁴پدر ما به موسی گفت: «همهٔ سرانِ قوم را بگیر و در برابر من، در روزِ روشن، ایشان را اعدام کن، تا خشمِ سوزانِ من از اسرائیل بازگردد.»

⁵موسی به داورانِ اسرائیل گفت: «هر یک از شما مردانِ خود را که به بَعلِ فَغور پیوسته‌اند، بکشید.»

⁶آنگاه مردی اسرائیلی، زنی مِدیانی را نزدِ برادرانِ خود آورد، در برابرِ چشمانِ موسی و تمامِ جماعتِ اسرائیل، در حالی که آنان بر درِ خیمهٔ اجتماع می‌گریستند. ⁷چون فینِحاس پسرِ اِلعازار، پسرِ هارونِ کاهن، این را دید، از میانِ جماعت برخاست و نیزه‌ای به دست گرفت. ⁸و از پیِ آن مردِ اسرائیلی به درونِ خیمه رفت و هر دو را با هم فرو زد—آن مردِ اسرائیلی را و آن زن را از میانِ شکمش. آنگاه بلا از اسرائیلیان بازداشته شد. ⁹کسانی که در آن بلا مردند، بیست و چهار هزار تن بودند.

¹⁰آنگاه پدر ما به موسی گفت:

¹¹«فینِحاس پسرِ اِلعازار، پسرِ هارونِ کاهن، خشمِ مرا از اسرائیلیان بازگردانید، زیرا در میانِ آنان برای غیرتِ من غیور بود، چنان‌که من اسرائیلیان را در غیرتِ خود نابود نساختم. ¹²پس بگو: من عهدِ سلامتیِ خود را به او می‌بخشم. ¹³و او و نسلِ او پس از او را عهدِ کهانتِ جاودان خواهد بود، زیرا برای من غیور بود و برای اسرائیلیان کفّاره کرد.» ^a a v13 عهدِ کهانتِ جاودانِ فینِحاس و عملِ کفّارهٔ او به عیسی اشاره دارد، آن کاهنِ ابدی که غیرتش برای پدر ما و قربانیِ یک‌بار برای همیشهٔ او صلحی پایدار می‌آورد که هیچ کاهنِ انسانی نمی‌توانست فراهم سازد.

¹⁴نامِ آن مردِ اسرائیلی که با آن زنِ مِدیانی کشته شد، زِمریِ پسرِ سالو بود، از سرانِ خاندانی از قبیلهٔ شمعون. ¹⁵و نامِ آن زنِ مِدیانیِ کشته‌شده، کُزبی دخترِ صور بود، که سرِ خاندانی در مِدیان بود.

¹⁶آنگاه پدر ما به موسی گفت:

¹⁷«مِدیانیان را چون دشمنان بشمار و ایشان را از پای درآور، ¹⁸زیرا آنان با نیرنگ‌های خود دشمنِ شمایند، همان نیرنگ‌هایی که در ماجرای فَغور و در موردِ کُزبی، دخترِ سرورِ مِدیان، خواهرِ ایشان، به کار بردند و شما را فریفتند؛ همان زنی که در روزِ آن بلا به‌سببِ فَغور کشته شد.»