Η κραυγή του Δαβίδ για σωτηρία
Στον πρωτοψάλτη· με έγχορδα όργανα. Διδακτικό ποίημα του Δαβίδ, όταν οι Ζιφαίοι πήγαν στον Σαούλ και είπαν: «Δεν κρύβεται ο Δαβίδ ανάμεσά μας;»
Οι Ζιφαίοι είχαν μόλις προσφερθεί να παραδώσουν τον Δαβίδ στον Σαούλ. Η προσευχή του είναι σύντομη και χωρίς δραματικότητα — σώσε με με το όνομά σου — και καταλήγει σε μία σταθερή βεβαιότητα: ασφαλώς ο Πατέρας μου είναι ο βοηθός μου, αυτός που στηρίζει τη ζωή μου.
54 1Πατέρα μου, με το όνομά σου σώσε με, και με τη δύναμή σου δικαίωσέ με. 2Πατέρα μου, άκουσε την προσευχή μου· δώσε προσοχή στα λόγια του στόματός μου. 3Γιατί ξένοι σηκώθηκαν εναντίον μου, και άνθρωποι σκληροί θέλουν να με σκοτώσουν — δε λογαριάζουν τον Πατέρα μας.
4Σίγουρα ο Πατέρας μου είναι ο βοηθός μου· ο κυρίαρχος Πατέρας είναι αυτός που στηρίζει τη ζωή μου. 5Θα στρέψει πίσω το κακό πάνω σ’ αυτούς που με παραμονεύουν· με την πιστότητά σου, εξαφάνισέ τους. 6Με αυτοπροαίρετη προσφορά θα θυσιάσω σ’ εσένα· θα υμνήσω το όνομά σου, Πατέρα μου, γιατί είναι καλό. 7Γιατί με λύτρωσε από κάθε συμφορά, και είδα θριαμβευτικά τους εχθρούς μου.
