چاپ شوی
کتاب

پلار د خېمې نه خبرې کوى

د پاکۍ او قربانۍ کتاب—څنګه یو ژغورل شوی قوم کولی شي زموږ سپېڅلي پلار ته نږدې ژوند وکړي. د هر حکم لاندې یوه ژمنه روانه ده: زموږ پلار غواړي چې د خپل قوم په عین منځ کې اوسېږي.

څپرکی 1.

زمونږ پلار موسىٰ ته اواز وکړو او د ملاقات د خېمې نه يې هغۀ ته داسې وفرمائيل چې،

”د اِسرائيل د اولاد سره خبرې وکړه او هغوئ ته ووايه چې، کله چې په تاسو کښې څوک ما ته قربانى راوړى، نو خپله قربانى د څارويو نه د رمې يا د ګلې نه راوړى.

کۀ د هغۀ قربانى د رمې نه د سوزولو قربانى وى، نو هغه دې بې‌عيبه نر حيوان راوړى، او د ملاقات د خېمې په دروازه کښې دې يې قربانى کړى، دې دپاره چې زما په حضور کښې قبوله شى. هغه دې خپل لاس د سوزولو د قربانۍ په سر باندې کښېږدى، نو هغه به د هغۀ دپاره قبوله شى، چې د هغۀ کفاره وشى. هغه دې ځوان غوے زما په حضور کښې حلال کړى، او د هارون زامن چې اِمامان دى هغوئ دې وينه راوړى او د ملاقات د خېمې په دروازه کښې دې هغه وينه د قربانګاه چاپېره وشيندى. بيا دې هغه د سوزولو قربانى څرمن ووباسى او په ټوټو ټوټو يې ووهى. د هارون زامن چې اِمامان دى هغوئ به په قربانګاه باندې اور بل کړى او په هغې باندې به لرګى برابر کړى. د هارون زامن چې اِمامان دى هغوئ دې ټوټې، سر او وازده د هغه لرګيو باندې چې په قربانګاه کښې په اور باندې دى برابر کړى. هغه دې د هغۀ کولمې او پښې په اوبو ومينځى، او اِمام دې دا ټول په قربانګاه باندې وسوزوى — دا د سوزولو قربانى ده، د خوراک قربانى ده، چې زما دپاره خوشبوئيه عطر دے. a a v9 د سوزولو قربانى په قربانګاه باندې پوره پوره سوزولې کېده او بشپړه زمونږ پلار ته ورکولې کېده. دا د عيسىٰ نښه ښائى، چې خپل ځان يې زمونږ دپاره پوره پوره د خوشبوئيه قربانۍ په شان وسپارلو (اِفسيان ۵:۲).

”کۀ د هغۀ د سوزولو قربانى د ګلې نه وى — ګډ يا چېلى — نو هغه دې بې‌عيبه نر حيوان راوړى. هغه دې د قربانګاه په شمالى اړخ کښې زما په حضور کښې هغه حلال کړى، او د هارون زامن چې اِمامان دى هغوئ دې د هغۀ وينه د قربانګاه چاپېره وشيندى. هغه دې يې په ټوټو ووهى — سر او وازده — او اِمام دې هغه د لرګيو باندې، په اور باندې، په قربانګاه باندې برابر کړى. هغه دې کولمې او پښې په اوبو ومينځى، او اِمام دې دا ټول قربانى کړى، په قربانګاه باندې دې يې وسوزوى — دا د سوزولو قربانى ده، د خوراک قربانى ده، چې زما دپاره خوشبوئيه عطر دے.

”کۀ د هغۀ ما ته د سوزولو قربانى مرغۀ وى، نو هغه دې قُمرۍ يا د کوترو بچى د خپلې قربانۍ په توګه راوړى. اِمام دې هغه قربانګاه ته راوړى، سر دې يې وتاووى، هلته دې يې وسوزوى، او وينه دې يې د قربانګاه د اړخ سره وبهيږى. هغه دې د هغۀ خيټه د دننه شته شيانو سره ووباسى او د قربانګاه څنګ ته ختيځ طرف ته، د اېرو په ډېرۍ کښې دې وغورزوى. هغه دې يې د وزرو نه څيرى، خو پوره دې يې نۀ بېلوى، او اِمام دې هغه د قربانګاه د لرګيو باندې په اور باندې وسوزوى — دا د سوزولو قربانى ده، د خوراک قربانى ده، چې زما دپاره خوشبوئيه عطر دے.“