Rama kita Ngandika saka ing Tarub
Kitab bab kasucian lan kurban—kepriyé bangsa sing wis ditebus bisa urip cedhak karo Rama kita sing suci. Ing sangisoré saben pranatan mili siji prasetya: Rama kita ngersakaké dedalem ing satengah-tengahing umat-É.
1 1Rama kita nimbali Musa sarta ngandika marang Musa saka ing Tarub Pasewakan, pangandikane:
2“Kandhaa marang wong Israel lan tutura marang wong-wong mau: Manawa panunggalanmu ana kang arep nyaosake kurban marang Aku, caosna kurbanmu kang arupa kewan ingon, saka ing pepanthan sapi utawa pepanthan wedhus.
3“Manawa kurbane iku kurban obaran saka ing pepanthan sapi, wong iku kudu nyaosake sapi lanang kang tanpa cacad; kurban mau disaosake ana ing lawanging Tarub Pasewakan, supaya ketampa ana ing ngarsaKu. 4Wong iku kudu numpangake tangane ana ing sirahe kurban obaran mau, temah kurban iku bakal ditampa minangka panebuse dosane. 5Wong iku kudu nyembeleh sapi lanang nom mau ana ing ngarsaKu, lan para anake Harun, yaiku para imam, kudu nyaosake getihe sarta nyiramake getih mau ing saubenge misbyah kang ana ing lawanging Tarub Pasewakan. 6Banjur kurban obaran mau dikeleti sarta dikethok-kethok dadi perangan-perangane. 7Para anake Harun, yaiku para imam, bakal masang geni ing misbyah sarta nata kayu ing ndhuwure geni mau. 8Para anake Harun, yaiku para imam, banjur nata perangan-perangan mau, sirah lan gajihe, ing ndhuwur kayu kang ana ing geni ing misbyah. 9Jeroan lan sikile kudu dikumbah nganggo banyu; imam banjur ngobong kabeh mau ing misbyah—iku kurban obaran, kurban pangan, kang arupa ganda arum kang damel renaning panggalihKu. a a v9 Kurban obaran iku diobong kabeh ana ing misbyah, disaosake kanthi sampurna marang Rama kita. Iku dadi pralambang Gusti Yesus, kang masrahake sarirane kanthi sampurna minangka kurban kang ngambar arum kanggo kita (Efesus 5:2).
10“Manawa kurban obarane saka ing pepanthan wedhus—wedhus gembel utawa wedhus jawa—wong iku kudu nyaosake kewan lanang kang tanpa cacad. 11Kewan mau kudu disembeleh ana ing sisih lor misbyah, ana ing ngarsaKu; para anake Harun, yaiku para imam, kudu nyiramake getihe ing saubenge misbyah. 12Kewan mau kudu dikethok-kethok dadi perangan-perangan—sirah lan gajihe—lan imam kudu nata iku kabeh ing ndhuwur kayu, ing geni, ing misbyah. 13Jeroan lan sikile kudu dikumbah nganggo banyu; imam banjur nyaosake kabeh mau, diobong ana ing misbyah—iku kurban obaran, kurban pangan, kang arupa ganda arum kang damel renaning panggalihKu.
14“Manawa kurban obarane marang Aku arupa manuk, wong iku kudu nyaosake manuk deruk utawa manuk dara nom minangka kurbane. 15Imam banjur nggawa manuk mau menyang misbyah, methel sirahe, nuli ngobong ana ing kono; getihe diwutahake ing pinggiring misbyah. 16Tembuloke dalah isine dibuwang, dicemplungake ing sandhinge misbyah sisih wetan, ing panggonan awu. 17Manuk mau kudu disuwek ing suwiwine, nanging aja nganti pedhot; imam banjur ngobong ana ing ndhuwur kayu ing misbyah, ing sandhuwure geni—iku kurban obaran, kurban pangan, kang arupa ganda arum kang damel renaning panggalihKu.”