Księga Zachariasza 12

12 ¹Brzemię: słowo naszego Ojca o Izraelu — wyrocznia naszego Ojca, który rozpościera niebiosa, zakłada fundamenty ziemi i kształtuje ducha ludzkiego w jego wnętrzu:

²„Oto czynię Jerozolimę kielichem, który wprawia w zataczanie się wszystkie okoliczne ludy; także Juda będzie w oblężeniu przeciwko Jerozolimie. ³«W owym dniu uczynię Jerozolimę ciężkim kamieniem dla wszystkich ludów; wszyscy, którzy będą go podnosić, dotkliwie się poranią, gdy wszystkie narody ziemi zgromadzą się przeciwko niej.» ⁴W owym dniu — mówi nasz Ojciec — porażę każdego konia popłochem, a jego jeźdźca obłędem. Nad domem Judy będę czuwał, lecz każdego konia ludów porażę ślepotą. ⁵Wtedy rody Judy powiedzą w swoich sercach: «Mieszkańcy Jerozolimy są mocni przez swojego Ojca, Ojca zastępów niebieskich».

⁶„W owym dniu uczynię rody Judy jak kocioł ognisty wśród drewna, jak płonącą pochodnię wśród snopów; pochłoną na prawo i na lewo wszystkie okoliczne ludy, a Jerozolima pozostanie bezpieczna na swoim miejscu.

⁷„Nasz Ojciec najpierw wybawi namioty Judy, aby chwała domu Dawida i mieszkańców Jerozolimy nie wywyższyła się nad Judę. ⁸W owym dniu nasz Ojciec osłoni tych, którzy mieszkają w Jerozolimie, tak że najsłabszy wśród nich będzie potężny jak król Dawid. A potomkowie królewscy będą jak nasz Ojciec, jak posłaniec naszego Ojca, który idzie przed mieszkańcami Jerozolimy. ⁹«W owym dniu będę dążył do zagłady wszystkich narodów, które nadciągają przeciwko Jerozolimie.

Spojrzą na tego, którego przebili

¹⁰„A na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o zmiłowanie, tak że spojrzą na mnie — na Jezusa, którego przebili — i będą go opłakiwać, jak opłakuje się jedynaka, i gorzko po nim rozpaczać, jak rozpacza się nad pierworodnym. ^a a v10 Tutaj nasz Ojciec wskazuje na swojego Syna: przebity to Jezus. Ewangelia Jana widzi ten werset wypełniony na krzyżu, a Księga Objawienia powtarza go jak echo — ci, którzy niegdyś go odrzucili, pewnego dnia spojrzą na niego i będą go opłakiwać, i odnajdą drogę do domu. ¹¹W owym dniu żałoba w Jerozolimie będzie tak wielka jak żałoba po Hadad-Rimmonie na równinie Megiddo. ^b b v11 Megiddo było wielką równiną bitewną Izraela, zapamiętaną z powodu głębokiej żałoby narodowej — stało się przysłowiowym określeniem najgorszej żałości, jaką lud mógł poznać. ¹²Ziemia będzie pogrążona w żałobie, każda rodzina osobno: dom Dawida osobno i ich żony osobno; dom Natana osobno i ich żony osobno; ¹³rodzina domu Lewiego osobno i ich żony osobno; rodzina Szimejego osobno i ich żony osobno; ¹⁴oraz wszystkie pozostałe rodziny, każda rodzina osobno, i ich żony osobno.»”