زکریا 12

12 ¹وحی: کلام پدر ما دربارهٔ اسرائیل—فرمودهٔ پدر ما، آن‌که آسمان‌ها را می‌گسترد، زمین را بنیاد می‌نهد و روح انسان را در درونش شکل می‌دهد:

²«بنگرید، من اورشلیم را جامی خواهم ساخت که همهٔ قوم‌های پیرامون را سرگیجه دهد؛ یهودا نیز در محاصرهٔ اورشلیم خواهد بود. ³‹در آن روز اورشلیم را برای همهٔ قوم‌ها سنگی گران خواهم ساخت؛ هر که آن را بردارد، سخت مجروح خواهد شد، در حالی که همهٔ ملّت‌های زمین بر ضدّ او گرد می‌آیند.› ⁴پدر ما می‌فرماید، در آن روز هر اسبی را به هراس و سوارش را به دیوانگی خواهم زد. بر خاندان یهودا چشم خواهم داشت، امّا هر اسب قوم‌ها را به کوری خواهم زد. ⁵آنگاه طایفه‌های یهودا در دل خود خواهند گفت: ‹مردمان اورشلیم به‌واسطهٔ پدرشان، پدرِ لشکرهای آسمان، توانمندند.›

⁶«در آن روز طایفه‌های یهودا را همچون آتشدانی در میان هیزم و مشعلی فروزان در میان بافه‌ها خواهم ساخت؛ همهٔ قوم‌های پیرامون را از راست و چپ خواهند بلعید، در حالی که اورشلیم در جای خود ایمن خواهد ماند.

⁷«پدر ما نخست خیمه‌های یهودا را نجات خواهد داد، تا خاندان داوود و مردمان اورشلیم بر یهودا برتری و جلال نیابند. ⁸در آن روز پدر ما ساکنان اورشلیم را محافظت خواهد کرد، چنان‌که ناتوان‌ترینشان همچون داوودِ پادشاه نیرومند خواهد بود. و نسل شاهی همچون پدر ما خواهند بود، همچون فرستادهٔ پدر ما که پیشاپیش مردمان اورشلیم می‌رود. ⁹‹و در آن روز عزم خواهم کرد که همهٔ ملّت‌هایی را که بر اورشلیم می‌آیند، نابود سازم.

نگریستن بر آن‌که او را نیزه زدند

¹⁰«و بر خاندان داوود و بر ساکنان اورشلیم روح فیض و تضرّع برای رحمت را فرو خواهم ریخت، چنان‌که بر من—بر عیسی، آن‌که او را نیزه زدند—خواهند نگریست، و برای او سوگواری خواهند کرد، چنان‌که کسی برای فرزند یگانه سوگواری می‌کند، و برایش به تلخی خواهند گریست، چنان‌که کسی برای نخست‌زاده اندوه می‌خورد. ^a a v10 در اینجا پدر ما به پسر خود اشاره می‌کند: آن نیزه‌خورده عیسی است. انجیل یوحنا این آیه را در تحقّقش بر صلیب می‌بیند، و مکاشفه آن را بازمی‌تاباند — آنان که زمانی او را رد کردند، روزی بر او خواهند نگریست و سوگواری خواهند کرد و راه بازگشت به خانه را خواهند یافت. ¹¹در آن روز سوگواری اورشلیم همچون سوگواری برای هَدَدْرِمّون در دشت مِجِدّو عظیم خواهد بود. ^b b v11 مِجِدّو دشت بزرگ نبردهای اسرائیل بود که به‌سبب سوگواری عمیق ملّی به یاد می‌ماند — ضرب‌المثلی برای تلخ‌ترین اندوهی که یک قوم می‌تواند بشناسد. ¹²زمین سوگواری خواهد کرد، هر خاندان به‌تنهایی: خاندان داوود به‌تنهایی و زنانشان به‌تنهایی؛ خاندان ناتان به‌تنهایی و زنانشان به‌تنهایی؛ ¹³خاندان لاوی به‌تنهایی و زنانشان به‌تنهایی؛ خاندان شِمْعی به‌تنهایی و زنانشان به‌تنهایی؛ ¹⁴و همهٔ خاندان‌های باقی‌مانده، هر خاندان به‌تنهایی، و زنانشان به‌تنهایی.›»