دوم سموئیل 9

9 ¹داوود پرسید: «آیا از خاندان شائول کسی باقی مانده است که به‌خاطر یوناتان به او مهربانی کنم؟» ²خاندان شائول را خدمتکاری بود به نام صیبا، که او را نزد داوود فراخواندند. پادشاه پرسید: «آیا تو صیبا هستی؟» او پاسخ داد: «بندهٔ شما در خدمتم.»

³پادشاه پرسید: «آیا از خاندان شائول کسی باقی نمانده است که به او مهربانیِ پدر ما را نشان دهم؟» صیبا به پادشاه پاسخ داد: «هنوز پسری از یوناتان باقی است؛ او از هر دو پا لنگ است.» ^a a v3 داوود مشتاق است که به مِفیبوشِت همان مهربانیِ عهدی را نشان دهد که پدر ما نشان می‌دهد — محبتی ناسزاوار که بر ناتوان و رانده‌شده فرو ریخته می‌شود.

⁴پادشاه پرسید: «او کجاست؟» صیبا پاسخ داد: «در خانهٔ ماخیر، پسر عمّیئیل، در لودِبار.»

⁵پس داوودِ پادشاه فرستاد و او را از خانهٔ ماخیر، پسر عمّیئیل، در لودِبار آوردند. ⁶چون مِفیبوشِت، پسر یوناتان، پسر شائول، نزد داوود آمد، به روی درافتاد و سَر فرود آورد. داوود گفت: «مِفیبوشِت!» او پاسخ داد: «بندهٔ تو حاضر است.»

⁷داوود به او گفت: «مترس، زیرا به‌خاطر پدرت یوناتان، بی‌گمان به تو مهربانی خواهم کرد. تمامی زمینِ جدّت شائول را به تو بازخواهم گرداند، و تو همیشه بر سفرهٔ من نان خواهی خورد.»

⁸مِفیبوشِت سَر فرود آورد و گفت: «بندهٔ تو کیست که به سگِ مرده‌ای چون من توجه کنی؟»

⁹آنگاه پادشاه صیبا، خدمتکار شائول را فراخواند و گفت: «هرآنچه از آنِ شائول و تمامی خاندانش بود، به نوهٔ سرورت بخشیده‌ام. ¹⁰تو و پسرانت و خدمتکارانت باید برای او زمین را کِشت کنید و محصول را گرد آورید، تا نوهٔ سرورت خوراک برای خوردن داشته باشد. اما مِفیبوشِت، نوهٔ سرورت، همیشه بر سفرهٔ من نان خواهد خورد.» صیبا را پانزده پسر و بیست خدمتکار بود.

¹¹صیبا به پادشاه گفت: «هرآنچه سرورم پادشاه به بنده‌اش فرمان دهد، به‌جا خواهم آورد.» پس مِفیبوشِت همچون یکی از پسران پادشاه بر سفرهٔ داوود نان می‌خورد. ¹²مِفیبوشِت پسری خردسال به نام میکا داشت، و همهٔ ساکنان خانهٔ صیبا خدمتگزار مِفیبوشِت بودند. ¹³مِفیبوشِت در اورشلیم می‌زیست، زیرا همیشه بر سفرهٔ پادشاه نان می‌خورد؛ و او از هر دو پا لنگ بود.