رومیان 8

8 ¹پس اکنون برای آنان که در مسیح عیسی هستند، هیچ محکومیتی نیست. ²در مسیح عیسی، شریعتِ حیات‌بخشِ روح تو را از شریعت گناه و مرگ آزاد کرد. ³آنچه شریعت نمی‌توانست انجام دهد، چون به‌سبب جسم ناتوان بود، پدر ما انجام داد: او پسر خود را در شباهت جسمِ گناه‌آلود فرستاد تا قربانی گناه شود، و بدین‌گونه گناه را در جسم محکوم ساخت، ⁴تا خواستهٔ عادلانهٔ شریعت در ما به‌تمامی برآورده شود، ما که نه بر وفق جسم، بلکه بر وفق روح رفتار می‌کنیم. ⁵آنان که بر وفق جسم زندگی می‌کنند، ذهن خود را به خواسته‌های جسم می‌سپارند؛ اما آنان که بر وفق روح زندگی می‌کنند، به خواسته‌های روح. ⁶زیرا ذهنی که بر جسم متمرکز است، مرگ است؛ اما ذهنی که بر روح متمرکز است، حیات و آرامش است. ⁷زیرا ذهنِ جسم‌محور با پدر ما دشمنی می‌ورزد؛ زیرا از شریعت پدر ما اطاعت نمی‌کند و در واقع نمی‌تواند بکند. ⁸آنان که در تسلط سرشت گناه‌آلودند، نمی‌توانند پدر ما را خشنود سازند.

⁹اما شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، به‌شرط آنکه روح پدر ما در شما ساکن باشد. و هر که روح مسیح را ندارد، از آنِ او نیست. ¹⁰اما اگر مسیح در شماست، هرچند بدن به‌سبب گناه مرده است، اما روح به‌سبب عدالت حیات است. ¹¹پس اگر روح پدر ما، همان که عیسی را از مردگان برخیزانید، در شما ساکن باشد، او که مسیح را از مردگان برخیزانید، بدن‌های فانی شما را نیز به‌واسطهٔ روح خود که در شما ساکن است، زنده خواهد ساخت.

¹²پس ای برادران و خواهران، ما مدیونیم—اما نه به جسم، تا بر وفق آن زندگی کنیم. ¹³زیرا اگر بر وفق جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌واسطهٔ روح، اعمال بدن را بمیرانید، زندگی خواهید کرد. ¹⁴زیرا همهٔ آنان که از روح پدر ما هدایت می‌شوند، فرزندان پدر ما هستند. ¹⁵شما روحِ بندگی را نیافتید تا باز در ترس فرو افتید، بلکه روحِ پسرخواندگی را یافتید که به‌واسطهٔ آن ندا سر می‌دهیم: «ابّا، پدر!» ^a a v15 ابّا — همان ندای صمیمانه‌ای که عیسی خود در جتسیمانی به پدر برآورد. به‌واسطهٔ روحِ بازآوری، همان ندا از آنِ ما نیز می‌شود: ما پدر ما را با همان نزدیکی می‌خوانیم که عیسی می‌خواند. ¹⁶روح، خودْ با روح ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان پدر ما هستیم. ¹⁷و اگر فرزندانیم، پس وارثان نیز هستیم—وارثان پدر ما و هم‌ارث با مسیح، به‌شرط آنکه با او رنج بکشیم تا با او نیز جلال یابیم.

آفرینش در انتظار فرزندان پدر

¹⁸من چنین می‌شمارم که رنج‌های این روزگار در برابر جلالی که در ما آشکار خواهد شد، هیچ است. ¹⁹زیرا آفرینش با اشتیاقی سوزان در انتظار است تا فرزندان پدر ما آشکار شوند. ²⁰زیرا آفرینش به بطالت سپرده شد—نه به‌خواست خود، بلکه به‌خواست او که آن را سپرد—در امیدواری، ²¹به این امید که خودِ آفرینش نیز از بندگیِ فساد آزاد شده، به آزادیِ پرجلالِ فرزندان پدر ما راه یابد. ²²زیرا می‌دانیم که تمام آفرینش تا به امروز با هم در دردِ زایمان ناله کرده است. ²³و نه‌تنها آفرینش، بلکه ما نیز—که نوبرِ روح را داریم—در درون خود ناله می‌کنیم و مشتاقانه در انتظاریم تا حقوق کاملِ پسری ما بازآورده شود، یعنی رهاییِ بدن‌هایمان. ²⁴زیرا در این امید نجات یافتیم. اما امیدی که دیده شود، امید نیست—چه کسی برای آنچه هم‌اکنون می‌بیند، امید می‌بندد؟ ²⁵اما اگر برای آنچه نمی‌بینیم امید بندیم، با شکیبایی در انتظارش می‌مانیم.

²⁶به همین‌گونه، روح نیز در ناتوانی ما یاری‌مان می‌کند؛ زیرا نمی‌دانیم چگونه باید دعا کنیم، اما روح، خودْ با ناله‌هایی بی‌کلام برای ما شفاعت می‌کند. ²⁷و او که دل‌ها را می‌کاود، اندیشهٔ روح را می‌داند، زیرا روح بر وفق خواست پدر ما برای مقدّسان شفاعت می‌کند.

²⁸و می‌دانیم که همه‌چیز با هم برای خیرِ آنان که پدر ما را دوست می‌دارند، عمل می‌کند، یعنی آنان که بر وفق ارادهٔ او فراخوانده شده‌اند. ²⁹زیرا آنان را که از پیش شناخت، از پیش نیز مقدّر فرمود تا به شکل پسرش درآیند، تا او فرزندِ نخستین در میان برادران و خواهران بسیار باشد. ^b b v29 مقصودِ ازلیِ پدر ما یک خانواده است — عیسی، پسرِ نخست‌زاده، و برادران و خواهرانِ بسیار که به شباهت او درمی‌آیند. این بازآوری استعاره نیست؛ بلکه همان خانواده‌ای است که پدر ما همواره خواستارِ داشتنش بوده است. ³⁰و آنان را که از پیش مقدّر فرمود، فراخواند نیز؛ و آنان را که فراخواند، عادل نیز شمرد؛ و آنان را که عادل شمرد، جلال نیز بخشید.

³¹پس در برابر این چیزها چه بگوییم؟ اگر پدر ما با ماست، کیست که بر ما باشد؟ ³²او که بر پسر خود دریغ نکرد، بلکه او را در راه همهٔ ما تسلیم نمود، چگونه با او همه‌چیز را نیز به ما نخواهد بخشید؟ ³³کیست که بر برگزیدگانِ پدر ما اتهامی وارد آورد؟ پدر ما همان است که عادل می‌شمارد. ³⁴کیست که محکوم کند؟ مسیح عیسی همان است که مرد، بلکه برخیزانیده شد، و به‌دست راستِ پدر ما است و در واقع برای ما شفاعت می‌کند.

³⁵کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ رنج، یا سختی، یا آزار، یا گرسنگی، یا برهنگی، یا خطر، یا شمشیر؟ ³⁶چنان‌که نوشته شده است: «به‌خاطر تو تمام روز کشته می‌شویم؛ همچون گوسفندانی برای ذبح شمرده می‌شویم.»

³⁷اما نه، در همهٔ این چیزها به‌واسطهٔ او که ما را محبت کرد، بیش از پیروزمندانیم. ³⁸زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاست‌ها، نه حالِ حاضر و نه آینده، و نه قدرت‌ها، ³⁹نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ‌چیز دیگر در تمام آفرینش، نمی‌تواند ما را از محبت پدر ما که در خداوند ما مسیح عیسی است، جدا سازد.