رومیان 8

8 ¹ پس اکنون برای آنان که در مسیح عیسی هستند هیچ محکومیتی نیست. ² در مسیح عیسی، شریعتِ روحِ حیات تو را از شریعتِ گناه و مرگ آزاد کرد. ³ آنچه شریعت نمی‌توانست انجام دهد، چون به‌سبب جسم ناتوان بود، پدر ما انجام داد: با فرستادن پسر خودش در شباهت جسمِ گناه‌آلود، همچون قربانی گناه، گناه را در جسم محکوم کرد. ⁴ تا آن الزامِ عادلانهٔ شریعت در ما تحقق یابد، ما که نه بر طبق جسم، بلکه بر طبق روح رفتار می‌کنیم. ⁵ آنان که بر طبق جسم زندگی می‌کنند، ذهنشان به خواسته‌های جسم مشغول است؛ اما آنان که بر طبق روح زندگی می‌کنند، به خواسته‌های روح. ⁶ زیرا ذهنی که بر جسم متمرکز است مرگ است؛ اما ذهنی که بر روح متمرکز است حیات و آرامش است. ⁷ زیرا ذهنِ زیرِ فرمانِ جسم با پدر ما دشمنی می‌ورزد؛ آن تسلیمِ شریعتِ پدر ما نمی‌شود، بلکه اصلاً نمی‌تواند بشود. ⁸ آنان که زیرِ فرمانِ سرشتِ گناه‌آلود هستند نمی‌توانند پدر ما را خشنود سازند.

⁹ اما شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، اگر به‌راستی روح پدر ما در شما ساکن باشد. هر که روح مسیح را نداشته باشد، از آنِ او نیست. ¹⁰ اما اگر مسیح در شماست، بدن به‌سبب گناه مرده است، اما روح به‌سبب عدالت حیات است. ¹¹ پس اگر روح پدر ما که عیسی را از مردگان برخیزانید در شما ساکن است، آن‌که مسیح را از مردگان برخیزانید، بدن‌های فانی شما را نیز به‌واسطهٔ روح خود که در شما ساکن است زنده خواهد ساخت.

¹² پس ای برادران و خواهران، ما هیچ دِینی به جسم نداریم که بر طبق آن زندگی کنیم. ¹³ زیرا اگر بر طبق جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌واسطهٔ روح، کارهای بدن را بمیرانید، زنده خواهید ماند. ¹⁴ زیرا همهٔ آنان که به‌واسطهٔ روح پدر ما هدایت می‌شوند، فرزندان پدر ما هستند. ¹⁵ شما روحِ بندگی را نیافتید تا باز به ترس بازگردید، بلکه روحِ پسرخواندگی را یافتید که به‌واسطهٔ آن فریاد برمی‌آوریم: «ابّا، پدر!» ^a a v15 ابّا — فریاد صمیمانهٔ خودِ عیسی به پدر در جتسیمانی. به‌واسطهٔ روحِ احیا، همان فریاد از آنِ ما نیز می‌شود: پدر ما را با همان نزدیکی‌ای می‌خوانیم که عیسی می‌خوانَد. ¹⁶ خودِ روح با روحِ ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان پدر ما هستیم. ¹⁷ و اگر فرزندانیم، پس وارثانیم — وارثانِ پدر ما و هم‌ارثانِ مسیح، اگر با او رنج بکشیم، تا با او نیز جلال یابیم.

آفرینش در انتظار فرزندان پدر است

¹⁸ من رنجِ این روزگار را در برابر جلالی که قرار است در ما آشکار شود، هیچ می‌شمارم. ¹⁹ زیرا آفرینش با اشتیاقی سوزان در انتظار آشکار شدنِ فرزندان پدر ما به‌سر می‌برد. ²⁰ زیرا آفرینش تسلیمِ بطالت شد — نه به خواستِ خود، بلکه به‌سببِ او که آن را تسلیم کرد — در امید، ²¹ به این امید که خودِ آفرینش نیز از بندگیِ فساد آزاد شود و به آزادیِ جلالِ فرزندانِ پدر ما درآید. ²² زیرا می‌دانیم که تمامیِ آفرینش تا به امروز با هم در دردِ زایمان ناله کرده است. ²³ و نه‌تنها آفرینش، بلکه خودِ ما نیز — که نوبرِ روح را داریم — در درونِ خود ناله می‌کنیم، مشتاقانه در انتظارِ پسرخواندگیِ خود، یعنی رهاییِ بدن‌هایمان. ²⁴ زیرا در این امید نجات یافتیم. اما امیدی که دیده شود امید نیست — چه کسی به آنچه هم‌اکنون می‌بیند امید می‌بندد؟ ²⁵ اما اگر به آنچه نمی‌بینیم امید ببندیم، با بردباری در انتظارِ آن می‌مانیم.

²⁶ روح نیز به همین‌سان در ضعفِ ما به یاری‌مان می‌آید: زیرا نمی‌دانیم چگونه باید چنان‌که شایسته است دعا کنیم، اما خودِ روح با ناله‌هایی بی‌کلام برای ما شفاعت می‌کند. ²⁷ و او که دل‌ها را می‌کاود، فکرِ روح را می‌داند، زیرا روح مطابقِ ارادهٔ پدر ما برای مقدّسان شفاعت می‌کند.

²⁸ و می‌دانیم که همهٔ چیزها با هم برای خیرِ آنان که پدر ما را دوست می‌دارند، یعنی آنان که بر حسبِ ارادهٔ او خوانده شده‌اند، عمل می‌کنند. ²⁹ آنان را که از پیش شناخت، از پیش نیز مقدّر فرمود که به صورتِ پسرش شکل یابند، تا او در میانِ برادران و خواهرانِ بسیار نخست‌زاده باشد. ^b b v29 مقصودِ ازلیِ پدر ما یک خانواده است — عیسی، پسرِ نخست‌زاده، و برادران و خواهرانِ بسیار که به شباهتِ او شکل می‌یابند. این احیا استعاره نیست؛ همان خانواده‌ای است که پدر ما همواره اراده کرده بود داشته باشد. ³⁰ و آنان را که مقدّر فرمود، خواند نیز؛ و آنان را که خواند، عادل شمرد نیز؛ و آنان را که عادل شمرد، جلال نیز بخشید.

³¹ پس در برابرِ این چیزها چه بگوییم؟ اگر پدر ما با ماست، کیست که بر ضدِ ما باشد؟ ³² او که بر پسر خودش دریغ نکرد، بلکه او را در راهِ همهٔ ما تسلیم فرمود، چگونه با او همه‌چیز را نیز به ما نخواهد بخشید؟ ³³ کیست که بر برگزیدگانِ پدر ما اتهامی وارد آورد؟ پدر ما همان است که عادل می‌شمارد. ³⁴ کیست که محکوم کند؟ مسیح عیسی — که مرد، و از آن مهم‌تر برخیزانیده شد، که به‌دستِ راستِ پدر ما است و به‌راستی برای ما شفاعت می‌کند.

³⁵ چه چیز می‌تواند ما را از محبتِ مسیح جدا کند؟ رنج، سختی، آزار، قحطی، عریانی، خطر یا شمشیر؟ ³⁶ چنان‌که نوشته شده است: ‹به‌خاطرِ تو تمامِ روز کشته می‌شویم؛ همچون گوسفندانِ ذبح‌شدنی به شمار می‌آییم.›

³⁷ نه، در همهٔ این چیزها به‌واسطهٔ او که ما را محبت کرد، بیش از پیروزمندانیم. ³⁸ زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاست‌ها، نه حال و نه آینده، و نه قدرت‌ها، ³⁹ نه بلندی و نه ژرفا، و نه هیچ چیزِ دیگر در تمامِ آفرینش، نمی‌تواند ما را از محبتِ پدر ما که در خداوندِ ما مسیح عیسی است، جدا کند.