சங்கீதம் 39

39 ¹ நான் சொன்னேன்: “என் வழிகளைக் காத்துக்கொள்ளுவேன், என் நாவினால் பாவம் செய்யாதபடிக்கு; என் வாய்க்குக் கடிவாளம் போட்டுக்கொள்ளுவேன், துன்மார்க்கர் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கையில்.” ² நான் ஊமையாய் மௌனமாயிருந்தேன்; நன்மையைக்குறித்தும் பேசாமலிருந்தேன், என் துக்கம் அதிகரித்தது. ³ என் இருதயம் எனக்குள்ளே அனல்கொண்டது; நான் தியானிக்கையில் அக்கினி எரிந்தது; அப்பொழுது நான் பேசினேன்: ⁴ என் முடிவை எனக்குத் தெரியப்படுத்தும், என் பிதாவே, என் நாட்களின் அளவு எவ்வளவு என்பதையும்; நான் எவ்வளவு நிலையற்றவன் என்று அறியப்பண்ணும்.

⁵ இதோ, என் நாட்களை சில அங்குல அளவாக்கினீர், என் ஆயுசு உமக்கு முன்பாக ஒன்றுமில்லை. மெய்யாகவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் வெறும் சுவாசமே. சேலா. ⁶ மெய்யாகவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் நிழலைப்போல் திரிகிறான்; மெய்யாகவே, அவர்களுடைய கலக்கமெல்லாம் வீணே; அவன் செல்வத்தைக் குவிக்கிறான், அதைச் சேர்த்துக்கொள்பவன் யாரென்று அறியான். ⁷ இப்பொழுதும், ஆண்டவராகிய பிதாவே, நான் எதற்குக் காத்திருக்கிறேன்? என் நம்பிக்கை உம்மிடத்தில் இருக்கிறது. ⁸ என் மீறுதல்கள் எல்லாவற்றிலிருந்தும் என்னை விடுவியும்; மூடனுடைய நிந்தையாக என்னை வைக்காதேயும். ⁹ நான் ஊமையாயிருக்கிறேன்; என் வாயைத் திறவேன், ஏனெனில் நீரே இதைச் செய்தீர். ¹⁰ உம்முடைய அடியை என்னைவிட்டு நீக்கும்; உம்முடைய கரத்தின் அடியால் நான் மாண்டுபோகிறேன்.

¹¹ அக்கிரமத்தினிமித்தம் கடிந்துகொள்ளுதலால் மனுஷனைத் தண்டிக்கிறீர்; அவன் அருமையாய் எண்ணுகிறதை அந்துப்பூச்சியைப்போல் அழிக்கிறீர்; மெய்யாகவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் வெறும் சுவாசமே. சேலா. ¹² என் பிதாவே, என் ஜெபத்தைக் கேளும், என் கூப்பிடுதலுக்குச் செவிகொடும்; என் கண்ணீருக்கு மௌனமாயிராதேயும்; ஏனெனில் நான் உம்மோடு ஒரு பரதேசியும், என் முன்னோர் யாவரையும்போல் ஒரு அந்நியனுமாயிருக்கிறேன். ¹³ உம்முடைய பார்வையை என்னைவிட்டு விலக்கும், நான் புறப்பட்டு இல்லாமற்போகுமுன், நான் திரும்பவும் மகிழ்ச்சியடையும்படி.