मार्क 14

Chapter 14.

14 ¹ वल्हांडण व बेखमीर भाकरीच्या सणाला दोन दिवस राहिले होते, तेव्हा मुख्य याजक व शास्त्री येशूला कपटाने धरून ठार मारण्याचा मार्ग शोधत होते. ² कारण ते म्हणाले, “सणाच्या दिवसांत नको, नाहीतर लोक दंगा करतील.”

³ तो बेथानीमध्ये शिमोन कुष्ठरोग्याच्या घरी भोजनास बसला असता, एक स्त्री अत्यंत मौल्यवान अशा शुद्ध जटामांसीच्या सुगंधी तेलाची अलाबास्तर कुपी घेऊन आली. तिने ती कुपी फोडून त्याच्या मस्तकावर ते तेल ओतले. ⁴ तेथे काहीजण मनातल्या मनात संतापून म्हणाले, “हे सुगंधी तेल असे वाया का घालवले? ⁵ हे सुगंधी तेल तीनशेहून अधिक दीनारांना विकून ते पैसे गरिबांना देता आले असते.” आणि त्यांनी तिला दटावले.

⁶ पण येशू म्हणाला, “तिला राहू द्या. तुम्ही तिला का त्रास देता? तिने माझ्यासाठी सुंदर कृत्य केले आहे. ⁷ गरीब तर सदैव तुमच्याजवळ आहेत, आणि तुमची इच्छा होईल तेव्हा तुम्ही त्यांचे भले करू शकता; पण मी सदैव तुमच्याजवळ राहणार नाही. ⁸ जे तिला शक्य होते ते तिने केले; तिने माझ्या दफनासाठी अगोदरच माझ्या शरीराला अभिषेक केला आहे. ⁹ मी तुम्हाला खरे सांगतो, सर्व जगात जेथे कोठे सुवार्ता गाजवली जाईल, तेथे तिच्या स्मरणार्थ तिने केलेल्या कृत्याचेही वर्णन केले जाईल.”

¹⁰ मग बारा जणांपैकी एक असलेला यहूदा इस्कर्योत, येशूला त्यांच्या हाती धरून देण्यासाठी मुख्य याजकांकडे गेला. ¹¹ हे ऐकून त्यांना आनंद झाला आणि त्यांनी त्याला पैसे देण्याचे वचन दिले. म्हणून तो येशूला धरून देण्यासाठी संधी शोधू लागला.

शिष्य वल्हांडण सणाची तयारी करतात

¹² बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या पहिल्या दिवशी, जेव्हा वल्हांडणाचा कोकरा वधण्यात येत असे, तेव्हा त्याच्या शिष्यांनी त्याला विचारले, “तू वल्हांडणाचे भोजन करावेस म्हणून आम्ही कोठे जाऊन तयारी करावी अशी तुझी इच्छा आहे?”

¹³ त्याने आपल्या दोन शिष्यांना पाठवले, “नगरात जा; तेथे पाण्याची घागर घेऊन जाणारा एक माणूस तुम्हांला भेटेल. त्याच्यामागे जा, ¹⁴ आणि तो जेथे आत जाईल तेथे घरमालकाला सांगा, ‘गुरुजी म्हणतात: मी माझ्या शिष्यांसह वल्हांडणाचे भोजन करावे अशी माझी पाहुण्यांची खोली कोठे आहे?’ ¹⁵ मग तो तुम्हांला सजवलेली व तयार असलेली एक मोठी माडीवरील खोली दाखवेल; तेथे आमच्यासाठी तयारी करा.”

¹⁶ शिष्य निघाले, नगरात गेले, आणि त्याने त्यांना सांगितल्याप्रमाणे सर्व काही आढळले; आणि त्यांनी वल्हांडणाची तयारी केली.

¹⁷ संध्याकाळ झाल्यावर येशू त्या बाराजणांसह आला.

¹⁸ ते बसून भोजन करीत असता येशू म्हणाला, “मी तुम्हाला खरे सांगतो, तुमच्यांपैकी एकजण, माझ्याबरोबर जेवणारा, मला धरून देईल.”

¹⁹ तेव्हा ते दुःखी होऊन एकेक करून त्याला विचारू लागले, “तो मीच काय?”

²⁰ तो त्यांना म्हणाला, “तो बाराजणांपैकी एक आहे, जो माझ्याबरोबर ताटात भाकर बुडवतो. ²¹ मनुष्याचा पुत्र शास्त्रलेखात त्याच्याविषयी लिहिल्याप्रमाणे जातो खरा, पण ज्या माणसाकडून मनुष्याचा पुत्र धरून दिला जातो, त्याची केवढी दुर्दशा! त्या माणसाचा जन्म झाला नसता तर त्याच्यासाठी बरे झाले असते.”

²² ते भोजन करीत असता त्याने भाकर घेतली, आशीर्वाद दिला, ती मोडली, त्यांना दिली आणि म्हणाला, “घ्या; हे माझे शरीर आहे.”

²³ मग त्याने प्याला घेतला, उपकारस्तुती केली, तो त्यांना दिला; आणि त्या सर्वांनी त्यातून प्याले.

²⁴ तो त्यांना म्हणाला, “हे कराराचे माझे रक्त आहे, जे पुष्कळांसाठी ओतले जाते. ²⁵ मी तुम्हाला खरे सांगतो, आमच्या पित्याच्या राज्यात मी नवा द्राक्षारस पिईन त्या दिवसापर्यंत, मी पुन्हा द्राक्षारस पिणार नाही.” ^a a v25 येशू जे राज्य आणण्यासाठी आला ते आमच्या पित्याचेच राज्य आहे — तो आपल्या मुलांसाठी तयार करत असलेले कुटुंबाचे घर.

²⁶ मग स्तोत्रगान करून ते जैतुनाच्या डोंगराकडे बाहेर गेले.

येशू पेत्राच्या नाकारण्याविषयी सांगतो

²⁷ येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही सर्वजण अडखळाल, कारण असे लिहिले आहे: ‘मी मेंढपाळाला मारीन, आणि मेंढरे विखरून जातील.’ ²⁸ पण मी उठवला गेल्यावर तुमच्यापुढे गालीलात जाईन.”

²⁹ पेत्र त्याला म्हणाला, “जरी हे सर्वजण अडखळले, तरी मी अडखळणार नाही.”

³⁰ येशू त्याला म्हणाला, “मी तुला खरे सांगतो, आज, याच रात्री, कोंबडा दोनदा आरवण्यापूर्वी तू मला तीनदा नाकारशील.”

³¹ पण तो अधिकच आग्रहाने म्हणाला, “तुझ्याबरोबर मरावे लागले तरी मी तुला कधीच नाकारणार नाही.” आणि त्या सर्वांनीही तसेच म्हटले.

पुत्र पित्याला शरण जातो

³² मग ते गेथशेमाने नावाच्या ठिकाणी आले, आणि त्याने आपल्या शिष्यांना सांगितले, “मी प्रार्थना करीपर्यंत तुम्ही येथे बसा.”

³³ त्याने पेत्र, याकोब व योहान यांना बरोबर घेतले आणि तो अतिशय व्याकूळ व व्यथित होऊ लागला.

³⁴ तो त्यांना म्हणाला, “माझा जीव मरणप्राय दुःखाने व्याकूळ झाला आहे. तुम्ही येथे राहा आणि जागृत राहा.”

³⁵ थोडे पुढे जाऊन तो जमिनीवर पडला आणि प्रार्थना केली की, शक्य असल्यास ती घटिका आपल्यापासून टळून जावी.

³⁶ तो म्हणाला, “अब्बा, बापा, तुला सर्वकाही शक्य आहे. हा प्याला माझ्यापासून दूर कर — तरी माझ्या इच्छेप्रमाणे नको, तर तुझ्या इच्छेप्रमाणे होवो.” ^b b v36 “अब्बा” हे येशूने आमच्या पित्यासाठी वापरलेले जिव्हाळ्याचे, बालकाच्या विश्वासाचे नाव आहे. आमचा पिता हाच आत्म्याचा हा हाक प्रत्येक पुनःस्थापित मुलाला देतो, असे पौल आपल्याला सांगतो (रोमकर ८:१५; गलतीकर ४:६).

³⁷ तो परत आला, आणि त्यांना झोपलेले पाहून पेत्राला म्हणाला, “शिमोना, तू झोपलास काय? तुला एक घटकाभरही जागृत राहवले नाही काय? ³⁸ जागृत राहा आणि प्रार्थना करा, म्हणजे तुम्ही मोहात पडणार नाही. आत्मा तयार आहे खरा, पण देह अशक्त आहे.”

³⁹ पुन्हा तो निघून गेला आणि तेच शब्द बोलून प्रार्थना केली. ⁴⁰ तो परत आला तेव्हा त्यांना पुन्हा झोपलेले आढळले, कारण त्यांचे डोळे जड झाले होते; आणि त्याला काय उत्तर द्यावे हे त्यांना समजेना.

⁴¹ तो तिसऱ्यांदा आला आणि म्हणाला, “अजून झोपता व विसावा घेता काय? पुरे झाले—ती घटिका आली आहे. पाहा, मनुष्याचा पुत्र पाप्यांच्या हाती धरून दिला जात आहे. ⁴² उठा, आपण जाऊ या; पाहा, मला धरून देणारा जवळ आला आहे.”

येशू पाप्यांच्या हाती दिला जातो

⁴³ तो हे बोलत असतानाच बाराजणांपैकी एक असलेला यहूदा आला, आणि त्याच्याबरोबर मुख्य याजक, शास्त्री व वडीलजन यांच्याकडून पाठवलेला, तलवारी व सोटे घेतलेला लोकसमुदाय आला. ⁴⁴ त्याला धरून देणाऱ्याने त्यांना अशी खूण दिली होती: “मी ज्याचे चुंबन घेईन तोच तो; त्याला धरा आणि बंदोबस्ताने घेऊन जा.” ⁴⁵ तो लगेच येशूजवळ येऊन म्हणाला, “रब्बी!” आणि त्याने त्याचे चुंबन घेतले. ⁴⁶ मग त्यांनी त्याच्यावर हात टाकून त्याला धरले. ⁴⁷ जवळ उभ्या असलेल्यांपैकी एकाने आपली तलवार उपसली आणि महायाजकाच्या नोकरावर वार करून त्याचा कान कापून टाकला.

⁴⁸ येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही मला दरोडेखोराप्रमाणे तलवारी व सोटे घेऊन धरायला आला आहात काय? ⁴⁹ मी दररोज मंदिरात तुमच्याजवळ शिकवीत असे, तरी तुम्ही मला धरले नाही. पण शास्त्रलेख पूर्ण व्हावेत म्हणून हे घडत आहे.”

⁵⁰ तेव्हा ते सर्वजण त्याला सोडून पळून गेले. ⁵¹ आणि एक तरुण, केवळ तागाचे वस्त्र अंगावर घेऊन, त्याच्यामागे जात होता. त्यांनी त्या तरुणाला धरले, ⁵² पण तो तागाचे वस्त्र टाकून नागवाच पळून गेला.

येशू महासभेपुढे

⁵³ त्यांनी येशूला महायाजकाकडे नेले, आणि सर्व मुख्य याजक, वडीलजन व शास्त्री जमले. ⁵⁴ पेत्र दुरून, थेट महायाजकाच्या अंगणात, त्याच्यामागे गेला आणि पहारेकऱ्यांबरोबर विस्तवाजवळ शेकत बसला. ⁵⁵ मुख्य याजक व सगळी महासभा येशूला ठार मारण्यासाठी त्याच्याविरुद्ध साक्ष शोधत होते, पण त्यांना काही मिळेना. ⁵⁶ कारण पुष्कळांनी त्याच्याविरुद्ध खोटी साक्ष दिली, पण त्यांच्या साक्षी जुळल्या नाहीत. ⁵⁷ मग काहीजण उठून त्याच्याविरुद्ध खोटी साक्ष देऊन म्हणाले, ⁵⁸ “आम्ही त्याला असे म्हणताना ऐकले की, ‘हातांनी बांधलेले हे मंदिर मी मोडून टाकीन आणि तीन दिवसांत हातांनी न बांधलेले दुसरे उभारीन.’” ⁵⁹ तरीही याविषयीदेखील त्यांची साक्ष जुळली नाही.

⁶⁰ मग महायाजकाने मध्ये उभे राहून येशूला विचारले, “तू काहीच उत्तर देत नाहीस? हे लोक तुझ्याविरुद्ध काय साक्ष देत आहेत?” ⁶¹ पण तो गप्प राहिला, त्याने काहीच उत्तर दिले नाही. महायाजकाने पुन्हा त्याला विचारले, “धन्यवादित देवाचा पुत्र ख्रिस्त तो तूच काय?” ^c c v61 “धन्यवादित” हा दैवी नाव प्रत्यक्ष न उच्चारता “देव” म्हणण्याचा यहूदी लोकांचा आदरयुक्त मार्ग आहे.

⁶² येशू म्हणाला, “मी आहे, आणि तुम्ही मनुष्याच्या पुत्राला सर्वसमर्थाच्या उजव्या हाताला बसलेले व आकाशाच्या मेघांसह येताना पाहाल.” ^d d v62 आमच्या पित्याने जळत्या झुडपाजवळ मोशेला जे दैवी नाव दिले — ‘मी आहे’ (निर्गम ३:१४) — त्याच नावाने येशू महायाजकाला उत्तर देतो. महासभेने ही घोषणा तत्काळ ओळखली आणि दुर्भाषणाच्या आरोपाखाली त्याला दोषी ठरवले (व. ६४).

⁶³ तेव्हा महायाजकाने आपली वस्त्रे फाडली आणि म्हणाला, “आपल्याला आणखी साक्षीदारांची काय गरज? ⁶⁴ तुम्ही त्याचे दुर्भाषण ऐकलेच आहे. तुमचा काय निर्णय आहे?” तेव्हा त्या सर्वांनी त्याला मरणदंडास पात्र ठरवून दोषी म्हणून घोषित केले. ⁶⁵ मग काहीजण त्याच्यावर थुंकू लागले, त्याचे तोंड झाकू लागले व त्याला बुक्के मारून म्हणू लागले, “भविष्य सांग!” आणि पहारेकऱ्यांनी त्याला चापटा मारल्या.

पेत्र पुत्राला नाकारतो

⁶⁶ पेत्र खाली अंगणात असताना महायाजकाच्या दासींपैकी एक आली, ⁶⁷ आणि पेत्राला शेकताना पाहून तिने त्याच्याकडे निरखून पाहिले व म्हणाली, “तूही नासरेथकर येशूबरोबर होतास.”

⁶⁸ पण त्याने नाकारले: “तू काय म्हणतेस ते मला माहीत नाही व समजतही नाही.” मग तो बाहेर वेशीजवळ गेला, आणि कोंबडा आरवला.

⁶⁹ ती दासी त्याला पाहून जवळ उभ्या असलेल्यांना पुन्हा सांगू लागली, “हा त्यांच्यापैकीच एक आहे.” ⁷⁰ पण त्याने पुन्हा नाकारले. थोड्या वेळाने जवळ उभे असलेले पुन्हा पेत्राला म्हणाले, “खरोखर तू त्यांच्यापैकीच एक आहेस, कारण तू गालीलकर आहेस.” ⁷¹ तेव्हा तो स्वतःला शाप देऊन शपथ वाहून म्हणू लागला, “तुम्ही ज्याच्याविषयी बोलता त्या माणसाला मी ओळखत नाही.” ⁷² लगेच कोंबडा दुसऱ्यांदा आरवला. तेव्हा येशूने सांगितलेले शब्द पेत्राला आठवले: “कोंबडा दोनदा आरवण्यापूर्वी तू मला तीनदा नाकारशील.” आणि तो अनावर होऊन रडू लागला.