Yıkıntıya Dönen Yeruşalim
Asaf'ın mezmuru.
Yeruşalim yıkıntı halinde, cesetler gömülmemiş ve kuşlara yem olmuş, komşular da bundan keyif alıyor. Dua Babamız'dan aynı nefeste hem bağışlama hem öç ister ve savı açıktır: uluslar, Tanrıları nereye gitti diye soruyor.
79 1Babamız, uluslar senin mirasına saldırdı; kutsal tapınağını kirlettiler; Yeruşalim'i yıkıntıya çevirdiler.
2Kullarının cesetlerini gökteki kuşlara yem olarak verdiler, sadık kullarının etini yerin yabanıl hayvanlarına. 3Kanlarını Yeruşalim'in her yanında su gibi akıttılar, onları gömecek kimse yoktu. 4Komşularımızın yüzkarası, çevremizdekilerin alay ve eğlence konusu olduk.
5Ne zamana dek, Babamız? Sonsuza dek mi öfkeleneceksin? Kıskançlığın ateş gibi mi yanacak? 6Öfkeni seni tanımayan ulusların, adını anmayan krallıkların üzerine dök! 7Çünkü Yakup'u yiyip bitirdiler, yurdunu viraneye çevirdiler. 8Atalarımızın günahlarını bize yükleme; sevecen şefkatin çabucak erişsin bize, çünkü çok alçaldık.
9Bize yardım et, bizi kurtaran Babamız, adının yüceliği için; bizi kurtar ve adın uğruna günahlarımızı ört. 10Uluslar neden, «Nerede onların Tanrısı?» desin? Gözlerimizin önünde, uluslar arasında bilinsin ki, kullarının dökülen kanının öcünü alırsın. 11Tutsağın iniltisi önüne gelsin; bileğinin gücüyle, ölüme mahkûm olanları koru.
12Komşularımıza, sana ettikleri aşağılamanın karşılığını koyunlarına yedi kat geri öde, ey Egemen Baba. 13O zaman biz, halkın, otlağının koyunları, sana sonsuza dek şükredeceğiz; kuşaktan kuşağa övgünü duyuracağız.
